பலா பட்டறை

கீமோயணம்.. (போட்டியும், பரிசுகளும்)

2012-01-24T20:41:00.000+05:30

கேன்சர் (புற்று நோய்) என்பது காதலன் காதலிக்கோ, காதலி காதலனுக்கோ ஒரு சோகப்பாட்டு பாடுவதற்கான பார்முலா என்றுதான் பல காலம் சினிமா என்னை நம்ப வைத்திருக்கிறது. என்னுடைய நண்பர் ஒருவரின் அக்கா ஒரு ஜலதோஷம் கூட இல்லாமல் சாதாரணமாக இருந்து, கேன்சர் என்று கண்டறியப்பட்டு, உடலெல்லாம் சக்கையாகி ஆளே உருத்தெரியாமல் மாறிப்போய் கண்ணெல்லாம் இடுங்கி ”சாப்டியா சங்கர்?” என்று கேட்கும்போதுதான். இது நோய், வலி, கொடுமை எல்லாம் தாண்டி ஒரு குடும்பத்தையே நிர்மூலமாக்கி, நிலைகுலைத்து இறந்துகொண்டே மனதளவில் மற்றவரையும் கொல்லும் ஒரு நோய் என்பது புரிந்தது.

கவனிக்க..

அவர் ஒரு பெண்மணி.

அவருக்கு புகைபிடிக்கும் பழக்கமோ, வேறு எந்தக் கெட்ட பழக்கங்களோ இல்லை.

இத்தனைக்கும் அவரது கணவர் ஒரு பெருங்குடிகாரர். தினமும் குடிப்பவர்களுக்கான உடல் நிலை ப்ரச்சனைகள் தவிர்த்து பெரியதாக அவருக்கு எந்த பாதிப்புமில்லை.

பிறகு ஏன் இவருக்கு வந்தது? என்பதெல்லாம் ஆராய்ச்சிக்குறிய கேள்விகள்..

பரம்பரையில் யாருக்காவது இருந்திருக்கலாம் உடன் பிறந்தவர்கள் 6 பேர் மற்ற அனைவரும் நலம். (சொந்த பந்த குடும்பத்தில் வேறு யாரும் அப்படி இறக்கவில்லை)

உணவுப் பழக்க வழக்கம் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். ( கூட்டுக்குடும்பம். வீட்டில் எல்லோரும் சாப்பிடுவதையேதான் அவரும் சாப்பிட்டார். தீவிர சைவம் வேறு)

எல்லோரும் போலத்தான் சென்னையில் வாழ்ந்தார். கார்ப்பொரேஷன் தண்ணீரைக் கொதிக்கவைத்து வடிகட்டிக் குடித்தார்.

ஆனாலும் வந்தது.:((

சரி..

வருமுன்னர் காப்பதற்கு என்ன என்ன செய்யவேண்டும்.?

வந்தபின்னர் எப்படி அதை லகுவாக எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.?

திடீரென்று இப்படி ஒன்று வந்தால், இறப்பு நிச்சயமென்றால், பொருளாதார ரீதியில் என்ன பாதுகாப்பு திட்டங்கள் வைத்திருக்கிறீர்கள்?

இதைப் பற்றிய உங்களின் குறைந்த பட்ச அறிவு என்ன?

தினசரிகளில் இப்படி பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உதவி கேட்கும் விளம்பரம் கண்டு கடந்து போயிருக்கிறீர்களா? அல்லது குறைந்த பட்சம் 100/- ரூபாய் மணியார்டர் செய்திருக்கிறீர்களா?

உங்களுக்கு ஏதேனும் தெரிந்திருக்கலாம், நீங்களே அனுபவித்திருக்கலாம், இந்தக் கஷ்டம் என் எதிரிக்கும் வரக்கூடாது என்று நினைத்திருக்கலாம். அல்லது தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். உங்கள் அனுபவத்தை, தெரிந்ததை. தெளிந்ததை நீங்கள் எழுத்தாகவோ, குறும்படமாகவோ பகிரலாம்.அது இதைப் பற்றி பெரியதாக தெரியாதவர்களுக்கு ஒரு புரிதலை ஏற்படுத்தும். அதற்குப் பரிசுகளும் உண்டு. தெரிந்தவர்களிடமும் எழுதச் சொல்லுங்கள். விவரங்களுக்கு..

படத்தைச் சொடுக்கி விவரம் அறியவும்.

இதை வைத்து கதையோ, கட்டுரையோ எழுதும் அளவுக்கு நான் வீரனில்லை என்பதால் கொழந்த என்ற நண்பரின் அனுபவத்தைப் படித்து நான் விக்கித்த அந்த இடுகைகளின் சுட்டிகளை உங்களுக்காக இணைத்துள்ளேன். தயவு செய்து படியுங்கள்.

Link 1

ஒரு பர்சனல் விஷயம்

Link 2

நன்றி

நேசத்திற்கு நீங்கள் தரப்போகும் ஆதரவிற்கு நன்றி!

புலிநகக் கொன்றை.

2012-01-18T13:47:00.000+05:30

1871ஆம் ஆண்டில் பிறக்கும் ஒரு பெண் குழந்தையின் ஆயுசு 1970க்கும் மேல் கெட்டியாக இருந்தால் அந்தக் குழந்தை தன் நினைவுக்குத் தெரிந்து தன் கண் முன்னே சேர்ந்து கலையும் தான் துவங்கிய ஒரு தலைமுறையின் நான்கு கட்டங்களை சப்த நாடியும் ஒடுங்கும் நேரத்தில் வலிய தன் உயிரைப் பிடித்துக்கொண்டு அசை போடும் நாவலாக விரிகிறது புலிநகக் கொன்றை.

ஆசிரியரான திரு.பி.ஏ.கிருஷ்ணன் முதலில் இந்த நாவலை ஆங்கிலத்தில் The Tiger Claw Tree என்ற பெயரில் எழுதிவிட்டு பின்னர் தமிழில் அவரே மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்.

எக்கர் ஞாழல் இறங்கிணர்ப் படுசினைப்

புள்ளிறை கூருந் துறைவனை

உள்ளேன் தோழி படீஇயரென் கண்ணே - அம்மூவனார் (ஐங்குறுநூறு 142)

என்ற பாடலின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து இந்த நாவலின் பெயர் கிடைத்ததாகக் கூறுகிறார் ஆசிரியர்.

ஒரு சிகரெட்டினை முழுவதும் ரசித்துப் புகைக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. முதலில் பற்றவைக்கும்போது கிடைக்கும் ஒரு பதட்டச் சுகம், முதலிழுப்பில் கிடைக்கும் ஒரு வெற்றிச் சுகம் பின்னர் தொடருகிறதா என்றால் இல்லை என்பேன். முதல் மூன்று இழுப்புகளுக்குப் பிறகு பில்டரிடம் முடியப்போகும் வரையில் பிடித்துத் தொலைக்கவேண்டுமே என்ற உந்துதல் தவிர்த்து வேறெதுவும் பெரியதாக அந்த சிகரெட்டினால் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் முடியும்போது, பற்றவைக்கும்போது இருந்த அந்த வேகம், ஆவல் மீண்டும் துளிர்த்து, உதடு அந்தப் பஞ்சு நுனியில் நீளும் சூட்டில் துடித்தாலும் ஒரே இழுப்பில் மீண்டும் அந்த ஒரு சிகரெட்டின் முழு சுகத்தினை அனுபவிக்க மனம் முயல்கிறது.

வாழ்வும் இதுபோலத்தானா? எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொள்ளும் ஆத்திரம், அவசரம், அனைத்தையும் தனதாக்கிக் கொள்ளவேண்டுமென்ற வெறியில் ஆரம்பித்து காமம், கடவுள், தேடல் என்று அமைதியாகி, கடைசியில் இதை ருசிக்கவில்லையே அதை முடிக்கவில்லையே என்று கிடந்து தவியாய்த் தவித்து ஏக்கத்தில் அடங்கி உடல் நசுக்கி உயிர் பிரிகிறதா? பிரியும்முன்னர் அசை போடுகிறதா?

வாழ்வில் எல்லாமே சரியாக அதனதன் இடைவெளிகளில் தனது புதிரை சரியாக பொருத்தி, விடையை அவிழ்க்கும்போது வாழ்வது வரமாகத்தான் இருக்கிறது. விடை தெரியாத ஒவ்வொரு கணத்தினையும் நினைவுப் பிரேதங்களாகக் கையிலேந்தி இது எனக்கு சந்தோஷத்தையும், இது எனக்குத் துக்கத்தையும், இது எனக்கு எதையும் தரவில்லை என்று பிரித்துப்பார்க்க முடிகின்ற வாழ்வில், துக்கத்தட்டு தராசில் கீழிறங்கும்போது நிச்சயம் வாழ்வு அதுவும் நான்கு தலைமுறையை தன் கர்ப்பத்தில் துவங்கி முழுமையாகக் காணும் வாழ்வு வரமா? என்றால் பொன்னம்மாப் பாட்டி இல்லை என்பாள். அவள்தான் இந்தக் கதையின் துவக்கம்.

நூறு ஆண்டுகளில் தென் தமிழ்நாட்டிலிருந்து கிளை பிரித்துச் செல்லும் கதை விரிந்து பரவிச் செல்கிறது. இது கம்யூனிசத்தைத் தொடுகிறது, பெரியாரைத் தொடுகிறது, கட்டுப்பெட்டிக்காலக் காமத்தைச் சொல்கிறது, காந்தியைத் தொடுகிறது, தீவிரவாதத்தைத் தொடுகிறது, அரசு இயந்திரங்களின் குள்ளநரித்தனத்தைத் தொடுகிறது, போலீஸ் என்ற அதன் கோரப்பற்களைத் தொடுகிறது.

ஆங்கிலேயர் காலத்தில் ஆரம்பித்து சுதந்திரக் காலப் போராட்டங்கள், அது சரி, தவறென்ற வாதம், சுதந்திரம், காந்தி கொலை, பெரியாரின் புரட்சி, திராவிடக் கட்சிகளின் ஆதிக்கம், கம்யூனிஸ்டுகளின் பார்வை, கிரிக்கெட், ஆன்மீகத்துறவரம் என்று பல விஷயங்களைத் தொட கதையின் காலகட்டம் இலகுவாக உதவுகிறது. மேலும் அந்தந்தக் காலகட்டத்திற்கான பாத்திரங்கள் பேசும் வசனங்கள் மிகத் திறமையாகக் கையாளப் பட்டிருப்பதாகவே நினைக்கிறேன். அந்தக்காலத்திலே மாகாத்மா எங்கூருக்குவந்தப்ப என்ற கதைகளைக் கேட்டவர்கள்/சொன்னவர்கள், அல்லது நினைவுள்ளவர்களுக்கு இந்தக் கதை நிச்சயம் பல பழைய விஷயங்களைக் கிளறிவிடும்.

ஒரு சித்தாந்தத்தின் வெற்றி தோல்வி அதனை திறமையாகக் கையாளுபவரின் வாதத் திறமையில் இருக்கிறதென்றே நான் நம்புகிறேன். பால்ய விவாகத்தில் ஆரம்பித்து, கலப்புத் திருமண கைம்பெண்ணிடம் கோறும் மறுமண விருப்பத்தில் முடியும் இந்தக் கதையில் முன்னும் பின்னுமாய் காலம் அலைக்கழிக்கப்பட்டுப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்தில் எனக்குத் தைத்தது ஒரு பெண்ணின் நீண்டகால அவளால் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு வாழ்க்கையின் அவஸ்தையே. கம்யூனிஸமோ. தென்கலை ஐயங்காரோ, இறந்தகாலப் பதிவோ, காந்தியோ, திராவிடமோ ஏதோ ஒன்றைப் பற்றி உங்களிடம் இந்தப் புத்தகம் கேள்வி எழுப்பலாம். நீங்கள் இதை சிலாகிக்கலாம் அல்லது ஒதுக்கிவிடலாம்.

வித்தியாசமான வாசிப்பனுவம். எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. :))

புத்தகத்திலிருந்து..

கண்ணன் அரசியல் கூட்டம் ஒன்றிற்காக மதுரை ரயில் நிலையத்தில் நின்றபோது சந்தித்த வடை வியாபாரியுடனான உரையாடலில் -

நீங்க எந்தக் கட்சி?

(கண்ணனுக்கு உழைக்கும் மக்களின் அருகில் சென்று அவர்களின் குறைகளைக் கேட்டு அவர்களோடு ஒன்றாக உணர வேண்டும் என்ற ஆசை. இவர் உழைக்கும் வர்க்கத்தில் வருவாரா? அல்லது லும்பன் ரகமா? மார்க்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் வடை சாப்பிட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை).

வடை விற்பவனுக்கு வாயைப் பொத்திக்கிட்டு போடா பாப்பாரப்பயலே என்று சொல்ல ஆசை

“அந்த வல்லார ஓளிகளைப் பற்றி ஏன் கேக்கிறீங்க? எல்லாரும் திருடனுக மேக வேட்டைச் சாமானுங்க. இரண்டனா தேவடியா கூடப் பக்கத்தில வர யோசிப்பா”

“எல்லாரையுமா மோசங்கறீங்க? சில நல்ல ஏழைகளைப் பத்தி யோசிக்கிற கட்சிகளுமிருக்கு. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை எடுத்துக்குங்க”

“கம்யூனிஸ்ட்டா? உள்ளதுக்குள்ளேயே நாறி வீச்சமடிக்கிற பயலுக அவனுக. மில்லில எம்பாட்டுக்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்த என்னை இந்தக் கண்டாரப் பயலுக சத்தம் போட்டு முதலாளிமார்கள அந்த மயித்தப் பிடுங்கிடுவோம் இந்த மயித்தப் பிடுங்கிருவோம்னு சொல்லி பயமுறுத்தினாங்க. அவங்க கதவ இளுத்து மூடிட்டு மெட்ராஸை பார்க்க ஓடிட்டாங்க. நாங்க கொஞ்ச நாளு இவங்க சொல்றதக் கேட்டுகிட்டு மில்லே எங்க கைக்கு வரப்போகுதுன்னு கனாக் கண்டுகிட்டு இருந்தோம். குண்டிப்பீ கரசலாப்போக ஆரம்பிச்சதுக்கு அப்புறம்தான் தெரிஞ்சிது இவங்கள நம்பினா சாப்படற சோறும் தண்ணியும்கூட மாயமாயிரும்னு. அப்புறம்தான் வடைவிக்க வந்தேன். என்னைப் பார்த்தா பரம்பரையா வடை விக்கறவன் மாதிரியாத் தெரியிது?.

மூவரில் முதல்வர் எம்ஜிஆர். கண்ணனின் கதாநாயகன். சர்க்கஸில் ஆடுபவர்கள் கூட அணியச் சிறிது சங்கோஜப்படும் உடைகளில் அவர் காதல் பாட்டுகள் பாடினார். சுவர் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டு சோகத்தைப் பிழிந்தார். அவர் அருகில் இருந்தால் கன்னிப்பெண்கள் கல்யாணத்துக்கு முன்னோ அல்லது கயவர்களாலோ கர்ப்பம் ஆக வாய்ப்பே இல்லை. கன்னிமையின் காவலன் என்ற பட்டம் அவருக்குக் கிடைத்திருக்கவேண்டும். ஏனோ கிடைக்கவில்லை. முந்தையப் படங்களில் கரகரத்த தொண்டையில் பேசும் வில்லன்களுடன் கத்திச் சண்டை போட்டு பிதுங்கிச் சதை வழிந்து வெளித்தள்ளிய இடுப்புகளைக்கொண்ட காப்பாற்றப்படக்கூடாத கதாநாயகிகளையும் காப்பாற்றினார். இந்தப் படங்களில் காதல் காட்சிக்கும் மல்யுத்ததிற்கும் அதிகம் வித்தியாசம் இருக்காது. அவருக்கு உதவி செய்பவர்கள் இடுப்புச் சிறுத்த சிறுமிகள்.

அடுத்தவர் சிவாஜி. உப்பிய கன்னங்கள். மூன்று நான்கு தாடைகள். எதிர்பாராத சமயங்களில் முகத்தை முறுக்கி உணர்ச்சிகளைப் பிழிபவர், தமிழ் நாட்டு மர்லன் ப்ராண்டோ என்று அழைக்கப் படுபவர். ஆனால் ப்ராண்டாவோவைப்போல் வசனத்தை மெல்பவர் அல்ல. பேசினால் வெகு தொலைவில் இருப்பவர்களுக்கும் தெளிவாகக் கேட்கும். வாழ்க்கையின் சுழல்களில் சிக்கிக்கொண்டு அவர் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளச் செய்யும் முயற்சி நான்கு ஐந்து நாள் கழிவுகளை வெளியேற்ற முடியாமல் துன்பப்படுபவனை நினைவுக்குக்கொண்டுவரும்.

அடுத்ததா ஜெமினி. நன்றாக நடிப்பது தண்டிக்கக்கூடிய குற்றமென்று அவர் நினைப்பதாக அவரைப் பிடிக்காதவர்கள் சொன்னார்கள்.

ராஜகுமாரன் எப்படி வசனம் பேசறான் பாருங்கோ..

எப்படிப் பேசினாலும் இடைவெளி இல்லாமப் பேசக்கூடாது. சினிமாவுக்கு வசனத்துக்கா வருவா? அதை பிளேட்டு போட்டு கேட்டுக்கலாமே. சினிமாவை அதனுடைய பிம்பங்களுக்காக வரனும். பார்த்ததுக்கப்புறம் மனசுல நிக்கனும். அது காட்டாததைத்தான் யோசிச்சிப் பார்க்க வைக்கனும். இதுல அப்படியாவது எதாவது இருக்கா? அம்மா பிள்ளை க்ளோஸ் அப்பையும் மிட் ஷாட்டையும் மாத்தி மாத்தி காட்டறான். டைரக்டருக்கு சின்ன வயசுல மண்டைல அடி பட்டிருக்கும்னு நினைக்கறேன்.

திருப்பள்ளியில் ரெங்கநாயகியுடன் தனது அடுக்கு மொழியை பயிற்சி செய்வான். “பசியில் பரிதவிக்கும் பாலன் எனக்குப் பலகாரம் படைக்காமல் பராக்குப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாயே”

“கரண்டியாலே மண்டைலபோடுவேன். கேக்கறத தமிழ்ல கேளு”

கோபால பிள்ளைக்கு ஒரு அரசியல்வாதியும் பிடிக்காது. ஆனால் திமுக என்றாலே முகமெல்லாம் சிவந்துவிடும். “இவங்க ஜனங்களுக்கு செஞ்சிருக்கர ஒரே தொண்டு என்னன்னா? தமிழ்ல புதுப்புது வசவெல்லாம் கண்டுபிடிச்சதுதான். ஒண்ணும் தெரியாமலேயே ஒரு விஷயத்தைப் பத்தி ரெண்டுமணி நேரம் பேசறதும் இவங்களாலேதான் முடியும்”

“திராவிட நாடு கிடைக்குமா?”

“ அது எங்க இருக்கு கிடைக்கறதுக்கு? இவங்க இப்படிக்கேக்கறாங்கன்னே மத்த மூணு பேருக்கும் தெரியாது. இவங்கதான் ’அடைந்தால் திராவிட நாடு அடையாவிட்டால் சுடுகாடு’ன்னு சொல்லறாங்க. திராவிட நாடு கிடைக்காமப் போனா தமிழ் நாடு இவங்களால சுடுகாடு ஆயுடும்னு சொல்றாங்களா என்னன்னு தெரியல”

புலிநகக் கொன்றை

பி.ஏ.கிருஷ்ணன்

காலச்சுவடு பதிப்பகம்

விலை. ரூ.250/-

முதல் பதிப்பு டிசம்பர் 2002.

இந்த ஆசிரியரின் அடுத்த நாவலான கலங்கிய நதி (ஆங்கிலத்தில் The Muddy River) படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இதைப்பற்றி சொல்வனம் தளத்தில் வந்த ஒரு பதிவு.

http://solvanam.com/?p=18640

நன்றி! :))

என்னை இயற்கையாகச் சாகவிடுங்கள், ப்ளீஸ்..

2012-01-09T20:29:00.000+05:30

நேற்று புத்தகக் கண்காட்சியில் பதிவர் சுரேகாவுடன் திரு.அ.முத்துக்கிருஷ்ணனைச் சந்தித்துக் கூடங்குளம் விழித்தெழும் உண்மைகள் என்ற அவரின் சமீபத்திய பரபரப்பான புத்தகத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அணுவினால் வந்த வரப்போகிற தீமைகள் பற்றி, அதை வைத்து நடக்கும் தில்லாலங்கடிகள் பற்றி எளிய தமிழில் விரிவாக எழுதப்பட்ட புத்தகம் இது.

பூவுலகின் நண்பர்கள் அரங்கில் உயிர்மை வெளியாடாக வந்த இந்தப் புத்தகமும், பூவுலகின் நண்பர்கள் வெளியீடான அணுவாற்றல் ஒரு அறிமுகம் (முதல் பதிப்பு சனவரி 1989) ஒரு சேரப் படிக்கும்போது நமது சந்தேகங்களும், ஏன் அணு உலைக்கெதிரான போராட்டங்கள் நடத்தப் படுகின்றன என்பதற்கும், மனித இனம் மட்டுமல்லாத இந்த உலகின் ஆதார தத்துவத்திற்கே இந்த அணுசக்தி உற்பத்தி எவ்வளவு பெரிய சரி செய்ய முடியாத ஒரு பேரழிவை கொண்டுவரும் என்பதற்கும் விடை அளிக்கும்.

சில நாட்களுக்கு முன்னர் நான் பார்த்த The Cove மற்றும் Crude என்ற இரண்டு டாக்குமெண்ட்டரிகளில் முதலாவது ஜப்பானின் தைஜி என்ற இடத்தில் படுகொலை செய்யப்பட்டு திமிங்கல மாமிசமாக விற்கப்படும் டால்பின்களைப் பற்றியது.

அந்தப் படத்தில் அழகான, மனிதர்களுக்கு மிக நெருக்கமான அந்த ஜீவனைக் கூடக் கொன்று தின்கிறார்களே என்ற ஜல்லியெல்லாம் விட்டுவிடுவோம். பிரச்சனையே அதை திமிங்கிலச் சரக்கு என்று விற்றுவிடுவதுதான். சரி அதிலென்ன பிரச்சனை என்றால், தொழிற்சாலை, வாகன மாசுகளால் உருவாகும் மெர்குரி கடலில் படிகிறது அதைத் தின்று உயிர்வாழும் ஒரு குறிப்பிட்ட கடல்வாழ் உயிரியைச் சாப்பிட்டு வாழும் மீன்களை டால்பின்கள் உண்கின்றன. டால்பின்களின் உடலின் இதனால் அளவுக்கதிகமான மெர்குரி விஷம் ஏறிப்போகிறது, இதை திமிங்கில பிரியாணியாக ஏமாந்து சாப்பிடும் மனிதனின் உடலில் இது பல பாதகமான விளைவுகளை உருவாக்குகிறது. அது பிறக்கும் குழந்தைகளையும் தாக்குகிறது.

அடுத்த படத்தில் செவ்ரான் எனும் பெட்ரோலியக் கம்பெனி அமேசான் காட்டில் பெட்ரோல் எடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று அந்த இயற்கை நிலத்தையும் அதன் வாழ்வாதாரத்தை நம்பி இருக்கும் மக்களின் சுகாதாரத்தையும் எவரோ காரும் ஏரோப்ளேனும் ஓட்டுவதற்காகக் கிழித்த கதை.

மாசற்ற பளிங்கு போன்ற ஆற்றிலும், நிலத்திலும் கலந்த பெட்ரோலியக் கசடுகளால் கேன்சர் முதல் சொல்லொணா நோய்களுடன் போராடும் மக்களைப் பற்றி, குடிக்க நீர்கூட இல்லாமல் படும் துயர்களைப் பற்றி அவர்களின் கேள்விகளை பகடியாக்கி கேணையர்களாக ஆக்கும் சட்ட நிபுணர்கள் பற்றி, அதற்காக சோர்ந்துவிடாமல் போராடும் மக்களைப் பற்றி என்று நெஞ்சைப் பதற வைக்கிறது.

அப்பாடா ஒன்று ஜப்பான், மற்றோன்று எங்கோ அமேசான் என்று டிவியை அணைத்துவிட்டு அக்கடா என்று யார் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுகிறார்கள்? ஏன் இன்னும் கடலூரில் போர்க்கால நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை? என்று பல்குத்திக்கொண்டே யோசிக்க முடியவில்லை.

ஏனென்றால் மேலே சொன்ன இரண்டு புத்தகங்களும் அதைவிட அதற்கும் மேலே உள்ள தலைப்பும்.

இயற்கையாக நாம் சாவதற்குறிய எல்லாவழிகளும் அடைபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன அல்லது அடைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதாகவே உணவிலிருந்து, உறக்கம் வரைக்கும் புகுத்தப்படும் எல்லாமே உணர்த்துகிறது.

மரபணு மாற்ற உணவுகளை ஆராயாமல் ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலமாக, பாரம்பரிய நிலம் சார்ந்த உணவுகளை, விவசாயத்தை உதாசீனப் படுத்தியதன் மூலமாக சர்க்கரை வியாதி, உடல் பருமன் என்ற புள்ளிகளில் ஆரம்பிக்கும் பிரச்சனை, இறப்பினை ஒரு நோயால் பூர்த்தி செய்கிறதே அன்றி இயற்கையான, உடல் உறுப்புகளின் வயதால் இயக்கத்தை நிறுத்துவதால் அல்ல. எனில் இதுதான் சரி என்று நம்மில் புகுத்தப்பட்ட ஒரு நவீன வாழ்வுமுறை மிகப்பெரிய ஒரு சிக்கலை நோக்கி நம்முடைய தலைமுறையைத் தள்ளுவதோடு அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளின் வாழ்க்கைக்கு மிகப் பெரிய ஒரு அச்சுறுத்தலை திரி கொளுத்தி வைத்திருக்கிறது.

எப்படி உணவென்பது பசியிலிருந்து ருசிக்கு மாறியதோ அப்பொழுதே இறப்பு விதியிலிருந்து சதிக்கு மாற்றப் பட்டிருக்கிறது. தீனி தின்னும் பண்டாரமாக உலக மக்களின் மீதான இந்தப் பார்வை சற்றொப்ப ஒரு கோழிப்பண்ணைக்கு ஒப்பானது. நன்றாகக் கொழுக்கவைக்க விதவிதமான தீனிகளைப் போட்டு மருந்துகளைக் கொடுத்து வளர்க்கப்படும் கறிக்கோழிகள் போலத்தான் பொதுமனித இனம் இன்றைக்கும் உலகின் ஆளும் சக்திகளால் வியாபார வாங்கும் சந்தையாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

சுற்றி வளைத்தாயிற்று இனி கூடங்குளம் வி(ஷ)யத்துக்கு வரலாம்..

கூடங்குளத்தில் எல்லாம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது. அருமையான குறைந்த செலவிலான மின்சாரம் கிடைக்கும் ஏங்க சும்மா பிரச்சனை பண்றாங்க என்று கேட்கப்படும் பொதுமக்களுக்கான பொறுமையான பதில் சரியாகக் கிடைக்காததற்குக் காரணம் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் ஊடகங்கள் அல்லது செய்தி பெறும் வழிகளாகவே இருக்கின்றன. முக்கால்வாசித் தமிழ்நாடு இதில் முழுமையாகப் பாதிக்கப்படும் என்ற செய்தி இந்தப் புத்தகத்தைப் படிப்பவர்களை நிச்சயம் ஒரு மேப்பைத் தேடச்செய்யும் அதில் தனது வீடும் சொத்தும் வருகிறதா என்று பார்க்கச் சொல்லும். வந்தால் வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு உடனே ஒரு எதிர்ப்பு நிலையை எடுக்கச்சொல்லும். இது சரியான அணுகுமுறையா?

இருக்கலாம். இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் நான் எழுதியது இருக்கட்டும் நீங்கள் கொஞ்சம் நெட்டில் தேடுங்கள், இதைப்பற்றிய புத்தகங்களை வாங்கிப் படியுங்கள் ஹோம் ஒர்க் செய்யுங்கள் நாங்கள் சொல்வதில் தவறிருந்தால் எங்களை தரவுகளுடன் கேள்விகேளுங்கள். சரி என்றால் இதை மிக முக்கியமான ஒரு பிரச்சனையாக மக்களுக்குப் பரப்புங்கள். இது வாழும் நமக்கான போராட்டமல்ல இன்னும் நூறு ஆண்டுகள் கழித்துப் பிறக்கப்போகும் ஒரு குழந்தை ஊனமில்லாமல் பிறக்க, கேன்சரில் இறக்காமலிருக்க நாம் ஒவ்வொருவரும் எடுக்கவேண்டிய மிக முக்கியமான ஒரு நிலைப்பாடு என்கிறார் முத்துக்கிருஷ்ணன்.

இப்பொழுது மீண்டும் மேற் சொன்ன டாக்குமெண்டரிகளைப் பார்க்கும்போது மெத்தப் படித்த மேதாவிகள் செய்த தவறுக்காக வாங்கும் வக்காலத்துகளில் உள்ள மொள்ளமாறித்தனம் புரியவரும். நாளை முக்கால்வாசி தமிழ்நாடு அணுக்கதிரால் வாழத்தகுதியற்றதாக மாறும்போது இவர்கள் உங்களுக்குக் கூறப்போகும் பதில் தமிழ் நாட்டில் சுகாதாரமில்லை, சாக்கடை வசதி இல்லை, கொசு அதிகம், மக்கள் மாவா போட்டார்கள், டாஸ்மாக்கில் குடித்தார்கள் ஆகவே செத்தார்கள் என்பதாகத்தான் இருக்குமே அன்றி ஆமாம் உலை வெடித்துவிட்டது உயிர் போய்விட்டது என்பதாக இருக்காது.

மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய காப்பர் வைண்டிங் சூழ்ந்த ஒரு ஆல்டர்னேட்டரை சுற்றவேண்டும். அதைக் குறிப்பிட்ட வேகத்தில் சுற்றினால் நமக்கு மின்சாரம் கிடைக்கும். சரி எதை வைத்துச் சுற்றலாம்., டீசல் இன்சினை வைத்துச் சுற்றலாம். என்ன எழவு டீசல் செலவாகும் அதனால் டாலர் செலவாகும், ஏகப்பட்ட கரிப்புகை வரும், பராமரிப்புச் செலவு லொட்டு லொசுக்கென்று எல்லாம் கூட்டிக் கழித்தால் கட்டுப்படியாகாது.

சரியென்று நீராவியின் ஆற்றலை வைத்து சுற்றவைக்கலாமென்று பார்த்தால் எதையாவது எரித்தால்தான் நீர் ஆவியாகும்., நிலக்கரி கிடைத்தது. ம்ஹும் இதுவும் கொஞ்சநாளில் பூட்டகேஸ், குந்தித் தின்றாயிற்று குன்று மாளப்போகிறது.

ஆற்றின் குறுக்கே அணை கட்டி அதில் விழும் தண்ணீரின் வேகத்தை வைத்து சுற்றிவிடலாமென்றால், உள்நாட்டு அரசியல், மழை பெய்யாதது, தண்ணிருக்கான சண்டைகள், நதி நீர் இணைப்பின் சிக்கல்கள் என்று மிகப்பெரியதாக எதுவும் செய்யமுடியவில்லை.

கவலைப்படாதே சகோதரா என்று கைகொடுக்க வந்ததுதான் அணுமின் உற்பத்தி. எப்படி. அணுவைப் பிளக்கும்போது அபரிமிதமான வெப்பம் வரும். அந்த வெப்பத்தின் மூலம் தண்ணீரை சூடாக்கலாம் அதன் நீராவி கொண்டு ஆல்டர்னேட்டரை சுற்றவைத்து கரண்ட் எடுத்துவிடலாம். திரும்பத் திரும்ப இதை செயவதன் மூலம் மிக குறைந்த செலவில் மின்சாரம். நாட்டு மக்களுக்கு 24 மணி நேரம் ஒளிவீசும். சுபிட்சம். சுபம்.

இப்படித்தான் சொல்லப்பட்டு வந்தது. ஆனால் சொல்லப்பட்டவர்களாலேயே மென்று முழுங்க முடியாத அளவுக்கு அது வேலை காட்டியது ரஷ்யாவின் செர்னோபில் என்ற ஊரில் உள்ள ஏற்பட்ட அணு உலை விபத்து.

அழிக்க முடியாத ஆற்றலாக உள்ள இந்த சக்தியின் மூலமே நமக்கெல்லாம் செலவில்லாத மின்சாரம் கிடைக்கும் என்ற இனிப்பைத் தடவி இவர்கள் நமக்கு சொல்ல மறுப்பதெல்லாம் இது அணுகுண்டிற்கான மூலப்பொருட்களின் உற்பத்திக்கூடம் இதன் வெறும் கழிவுதான் மின்சாரம்.

வருடத்தின் முக்கால்வாசி நாட்கள் வெயிலடிக்கும் ஒரு நிலத்தில் எந்த பாதகத்தையும் ஏற்படுத்தாத சூரிய சக்தி சார்ந்த மின்சாரப் பயன்பாட்டிற்கான மிகச்சிறந்த ஆராய்ச்சிகள் முன்னெடுக்க எந்த பெரிய முயற்சியும் எடுக்காமல், சிறப்பான காற்றாலைகள் கண்டுபிடிப்பு மற்றும் பொருத்துதலுக்கான முயற்சிகளை முன்னெடுக்காமல், கடலில் வீணாகக் கலக்கும் ஆறுகளை ஒருங்கிணைத்து சிறு அணைகள் கட்டி மின்சார உற்பத்திக்கான எந்த முயற்சியும் எடுக்க வக்கில்லாத அதிபுத்திசாலிகள் முன்வைக்கும் தீர்வுதான் இந்த அணுமின் உற்பத்தி.

ஏன் இதை எதிர்க்கவேண்டும்? ஏனென்றால் இதில் ஏற்படும் தவறு ஈடு செய்ய முடியாதது. தலைமுறை கடந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்துவது. அழிக்க முடியாத விளைவுகளை ஏற்படுத்துவது. புல் பூண்டு முளைக்கவிடாமல் செய்யும் ஒரு மிகப்பெரிய அழிவு சக்தி. மேலும் இது வெறும் மின்சாரத்திற்கானது என்பது பம்மாத்து. இதிலிருந்து கிடைக்கும் கழிவுகளை பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு பாதுகாக்கவேண்டும். நினைவிருக்கிறதில்லையா? மனிதன் குரங்கிலிருந்து வந்தவன்,. ஆறறிவுப் பைத்தியம் வேறு, குடிப்பழக்கமும் தாராளமாக உண்டு. ஒரு அழிவு சக்தியிலிருந்து இன்னொரு அழிவு சக்தியைக் கண்டுபிடிக்கும் தலைமுறையில் எந்தக் குரங்கு எல்லை மீறும் என்பது எழுதிக்கொண்டி்க்கும் இந்தக் குரங்கும் அறியாது என்பதே நிதர்சனம்.

போக மின்சாரசேமிப்பு என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஒரு சமூகத்துக்கு, மின்இழப்பினை ஈடு கட்டத்தெரியாத மின்சார பொறியாளர்களுக்கு தெருவுக்கொரு அணு உலை வந்தாலும் பத்தாது என்பதையும் ஒத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

சரி இதை நிறுத்திவிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடுமா? இல்லை. சோற்றுக்கே வழியில்லாதவன் முன்பாக சாப்ட்டீங்களா என்று பாலிடாயில் நீட்டுகிறார்கள். நமக்குத் தேவை அனைவருக்கும் சத்தான நிலம் சார்ந்த உணவு. சுகாதாரமான குடிநீர். பசுமையான சுற்றுச்சூழல். எதையும் வீணாக்காத நேர்மை. சுய ஒழுக்கம். மின்சாரச் சிக்கனம். சுகாதாரம், தனி மனித ஒழுக்கம், நல்லவைகளுக்காக, பிறக்காத சந்ததிகளுக்கான சிறப்பான வாழ்வுச் சூழலை விட்டுச் செல்வதற்காகப் போராடுவது என்று நாம் போக வேண்டிய தூரம் அதிகம் இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் ஒரு தலைவன் வருவான், கட்சி வரும் கவுன்சிலர் வருவான் என்று எதிர்பார்க்காமல் தனி மனிதராக நம்மால் தேவையில்லாமல் ஒரு விளக்கு அணைக்கப்பட்டாலும், ஒரு டம்ப்ளர் தண்ணீர் வீணாக்கப் படாமல் இருந்தாலும், ஒரு பருக்கை உணவு சிந்தாமல் உண்ணப்பட்டாலும் அதில் முதலடியை எடுத்துவைத்ததாகவே கொள்ளப்படும்.

நாம் கேட்கவேண்டிய ஒரே கேள்வி, விபத்தென்பது தவிர்க்க முடியாதது, விபத்தே நடக்காது என்று அறுதி இட்டுக்கூறக்கூடிய ஒன்றை இதுவரை எந்த மனிதக் கண்டுபிடிப்பும் சாதிக்கவில்லை. இது உங்களைப் பொருத்தவரை உன்னதமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் விபத்தொன்று வந்துவிட்டால் அதிலிருந்து இந்த பெருமை மிக்க நிலம் புல் பூண்டு முளைக்காமல் வாழத்தகுதியில்லாமல் போகும்தானே? இதிலிருந்து மீள முடியுமா? உங்களிடம் நேர்மையாக அதற்கென்ன வழி இருக்கிறது???????

ஆமாம் இயற்கையாகச் சாகவே எனக்கு விருப்பம். உங்களுக்கு???

படியுங்கள்:::

http://en.wikipedia.org/wiki/Chernobyl_disaster

http://en.wikipedia.org/wiki/Pripyat_(city)

புத்தகக் கண்காட்சியும் சில ஆச்சரியங்களும்..!

2012-01-06T00:14:00.000+05:30

கடந்த சில வருடங்களாகவே இந்த முதல் நாளில் புத்தகக் கண்காட்சிக்குப் போவதென்பது கிட்டத்தட்ட ஒரு வியாதியாகவே ஆகிவிட்ட நிலையில் இன்று கேவிஆர், எறும்பு ராஜகோபால், குட்டி’டின், சாறுசங்கர், மயில் ராவணன் புடை சூழ மாலை 5.30 மணி வாக்கில் அனுமதி இலவசத்தில் கண்காட்சிக்குள் நுழைந்தோம்.

அவியல் கூடாரம்!

எல்லாம் தயார்!

வழக்கத்தை விட இம்முறை ஸ்டால்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நடந்து நடந்து கால் வலித்ததும் முழுமையாகக் காண முடியாததும் மிச்சம். அதுவும் முதல் நாளில் ரீப்பர்களில் ஆணி அடித்து புத்தகக் கட்டுகளைப் பிரித்துக்கொண்டிருந்த பதிப்பாளர்கள் இம்முறை 95% தயாராக இருந்தது வியப்பு. கணிசமான அளவில் மக்களின் கூட்டமும் இருந்தது. கேபிள்ஜி, கேஆர்பி, யுவக்ருஷ்ணா, அதிஷா ஆகியோரையும் காணமுடிந்தது. எதுக்கு அங்கிட்டு இங்கிட்டு சுத்தறீங்க நம்ம கடைக்கு வாங்க பழகலாம் என்று டிஸ்கவரி வேடியப்பன் ஒரு ஸ்டால் போட்டிருக்கிறார்.

புத்தகத் திருவிழாவின் வாஸ்து பிரகாரம் ஈசான மூலையில் இருக்கும் லிச்சி ஜூஸ் கடைக்கு சென்று ஆர்டர் செய்யப்போனால் 25ரூ பாட்டில் என்றார்கள். ஒரே ஒரு போட்டோ மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியில் வந்து ஆளுக்கொரு வாழைத்தண்டு சூப் பருகினோம்.

சீச்சீ இந்த லிச்சி புளிக்கும்..

வழக்கம்போலவே இந்த ஆண்டும் இட்லி குண்டானை ஒத்த அரங்க மேற் கூரை வடிவமைப்பு சொற்ப கூட்டத்திற்கே மூச்சு முட்டுவதாகவும், சூடாகவும், வியற்வை பெருக்கும் அளவிலும் இருந்தது. நல்ல காற்றோட்டமான வடிவமைப்பு கிடைக்க இன்னும் என்னென்ன புண்ணியம் செய்யவேண்டுமோ தெரியவில்லை. விடுமுறை நாட்களில் குழந்தைகளுடன், மனைவியுடன் கூட்ட நெரிசலில் உள்ளே செல்பவர் வெறுத்துப்போவார்கள் என்பது நிச்சயம்:((

சுஜாதாவின் மலிவு பதிப்பு புத்தகங்கள்

சுஜாதாவின் பல நாவல்கள் 15/20 ரூவாய்க்கு சல்லிசுவிலையில் பழைய மலிவுப் பதிப்பில் கிடைத்தது. அள்ளிக்கொண்டோம்.

காமிக்ஸ் ஸ்டால்

பெரிய ஆச்சர்யமாக லயன் மற்றும் முத்து காமிக்ஸ் ஒரே பண்டலாக அனைத்து இதழ்களையும் 900/- ரூபாய்க்குத் தருகிறார்கள். 30 வருடக் கனவு. அதையும் அள்ளிக்கொண்டோம்.

ஜெய் ஜாக்கி

ஜாக்கி சேகரின் அறச்சீற்றத்தில் அம்மாவே கடலூருக்குச் செல்லும்போது பபாசி மட்டும் சும்மா இருக்குமா என்ன? அவர்களும் ஒரு உலகப் பட ஸ்டாலுக்கு அனுமதி கொடுத்துவிட்டார்கள் 60ரூபாய்க்கு டிவிடிக்கள் கிடைக்கிறது.

கேவிஆர்

எம்புட்டு காமிக்ஸு.

வழக்கம் போல டூவீலருக்குப் பத்து ரூபாய் பார்க்கிங். கால்தடுக்கும் சிகப்பு நிற கார்பெட்கள் என்று களை கட்டிவிட்டது புத்தகக் கண்காட்சி.

டிஸ்கி : எப்படியோ ஒரு இடுகை தேத்தியாச்சி. இஃகி :)))

மூன்றாவது பெர்த் - உமா சீரிஸ் - 3.

2011-10-30T22:02:00.002+05:30

ஹைய்யோ இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் அம்பாலா வந்துவிடுமே? என்று உமாவைக்கொண்டு உள்ளே ஏதோ ஒன்று இளக ஆரம்பித்திருந்தது. 'கிட்டாதாயின் வெட்டென மற’ என்பதெல்லாம் ஒருவேளை கொடுக்காப்புளிக்குவேண்டுமானால் சரியாக வரும். அந்நிய மொழிகள் செவி தட்டும் ரயில் பயணங்களில், இரண்டடி கேப்பில் எதிரில் அழகான பெண்கள் இருந்தால் எந்த ஜாடையில் குழந்தை பிறக்கும் என்பது வரைக்கும் மனசு ப்ராயாணிக்கிறது.

’க்றீச்சென்று..’ ரயில் நின்ற ஸ்டேஷன் இந்த ரயிலுக்கானதல்ல என்பது மக்களின் பரபரப்பிலிருந்து தெரிந்தது.

உமா கண்களாலேயே என்ன? என்று கேட்டாள். நான் உதட்டைப் பிதுக்கி தோள்களைக் குலுக்கினேன். மெதுவாக காதில் மாட்டி இருந்த ஹெட்போனை எடுத்தாள். அழகான வளையம் ஒன்று அருந்தவம் புரிந்து அவள் காதில் கம்மலாகி இருந்தது. ஒற்றை ஆள்காட்டி விரலில் பின்னப்படாத தலைமுடியை காதோரம் தள்ளிவிட்டாள். எனக்கு சுட்டுப்போட்டாலும் வராதென்றாலும் ஏனோ இவளை ஒரு கவிதையில் வர்ணித்து எழுதவேண்டும் போலிருந்தது.

சரியாக என் ஜன்னல் கம்பியைப் பிடித்தபடி புளிச் என்று பான்பராக்கை ரயில் பெட்டிக்கும் ப்ளாட்பார்மிற்கும் இடையில் துப்பியவன் என் கையை சட்டென்று நான் எடுத்ததைப் பார்த்து ’க்யா ஹுவா?’ என்றான். முழங்கைக்கு அருகே இருந்த ப்ளாஸ்த்திரியைப் பார்த்து அவன் கேட்டான் என்று நினைத்துக்கொண்டே ஏதோ நினைவில் ‘ஒன்னுமில்லை, சின்ன உவாதான் என்றேன்’

’க்ளுக்’ என்று சிரித்தாள் உமா. ’பாகல்’ என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு பான்பராக் நகர்ந்ததும்தான் நான் என்ன சொன்னேன் என்று எனக்கே புரிந்தது. அவள் சிரிப்பு எனக்கும் தொற்றிக்கொண்டது.

’சான்ஸே இல்லை’ என்றாள் உமா. என்னுடைய ஹிந்திதானே என்று நான் கன்ஃபர்ம் செய்துகொள்ளவில்லை. ஒரு பெண்ணை சிரிக்கவைப்பது சுலபமில்லை. அதுவும் யாரென்றே அறியாத ஒரு ரயில் ஸ்னேகத்தில், அதுவும் ஒரு அழகான பெண்ணை...

’இஃப் யூ டோண்ட் மைண்ட்’ என்று அவள் காலை எடுத்து என் பக்கத்தில் நீட்டிக்கொண்டாள். மிக அழகான பவழமல்லி போன்ற பாதங்களும் மெல்லிய சிகப்பு நிற நகப்பூச்சுகளுமாய். மெட்டி இல்லாத விரல்கள் தலைதீபாவளி யாருக்கு என்று கேட்டுவிடலாமா என்று தோன்றியது? ஹும்ம் கேட்டு? சொல்லுவதற்கில்லை இவள் புருஷன் கண்டிப்பாக வழுக்கைத் தலையனாகத்தானிருக்கவேண்டும். ச்சே இதென்ன இப்பொழுதெல்லாம் தாலியே ஒரு பெரிய விஷயமில்லை நான் ஏன் மெட்டியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்,

பச்சை மிளகாயை வதக்கியோ எண்ணெயில் பொறித்தோ உப்பு போட்டு சைடாக கொடுத்து சமோசா விற்றுக்கொண்டு வந்தவனை நிறுத்தி ஆளுக்கு இரண்டு சமோசா வாங்கிக்கொண்டோம். ஏதோ ப்ரச்சனை ரயில் இன்னும் அரை மணியோ ஒரு மணி நேரமோ தாமதமாகக் கிளம்பும் என்று சமோசா விற்பவர் மூலம் தெரியவந்தது.

சின்னச் சின்னக் கடிகளாக சமோசாவை தின்ன ஆரம்பித்தாள்.

இடது பக்கக் கீழுதட்டில் ஓட்டி இருந்த சிறிய துகளை தட்டிவிட சைகையாக என் உதட்டில் வைத்துக் காட்டினேன். புரியாமல் என்னைப் பார்த்தாள் என்ன என்றாள் தலையை ஆட்டி, நான் கை நீட்டி மெதுவாகப் பட்டும் படாமல் அந்தத் துகளைத் தட்டிவிட்டேன். ’ஏய் இவ்ளோதானா?’ என்று அதட்டிவிட்டு ’ஒரு சிகரெட் இருக்காடா, தம் அடிக்கலாம்’ என்று கேட்டாள் ஸ்வா..

அழகான பிங்க் நிற தாவணியில் மங்களகரமாக ஒரு பிகர் தம் அடிப்பதைப் பார்த்தால் எந்த ஆண்மகனாலும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். ஸ்வாவுக்கும் தெரியும். ஆனால் இதையெல்லாம் சொல்லி இவளிடம் ஆர்க்யூ பண்ணமுடியாது.

’வேண்டாம் எனக்குத் தலை வலிக்குது நோ ஸ்மோக்கிங் ப்ளீஸ்’ என்றேன்.

’பயந்துட்டியா’ என்று சிரித்தாள்.

’இல்ல சீரியஸாவே மைக்ரேன் வர்ற மாதிரி இருக்கு ஸ்வா.’

’தென் ஓக்கே’ என்று மீண்டும் சமோசாவில் ஆழ்ந்துவிட்டவளைப் பார்த்தேன். எனக்கென்று வாய்த்த இவளைப் போல வேறு யாருக்காவது கேர்ள்ப்ரெண்ட் இருப்பார்களா என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன். காதலுக்கென்று ஒரு பார்முலா இருக்கிறது. பொய் அதில் ப்ரதானம். ஊடல் அதை முன்னெடுக்கும் ஒரு ஊர்தி. இவளுக்கு எல்லாமே தடாலடி. முதல் சந்திப்பிலேயே வீட்டிற்கு வந்து மிஸ்டர் சந்திரமெளலி கணக்காக என் அப்பாவை ஃப்ரெண்ட் ஆக்கிக்கொண்டு சென்ற ராட்சசி. அசால்ட்டாக ப்ரென்ச்கிஸ் அறிமுகப் படுத்தி ’ஹாப்பி பர்த் டேடா’ என்று ஹார்ட் அட்டாக்கிற்கு சமீபம் என்னை கொண்டு சென்றவள். ’லட்சுமிகரமா இருக்காடா, லவ் பண்றியா? படிப்பு முடிஞ்சி வேலை கிடைச்சதும் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.’ என்று அம்மா நம்பும் அளவுக்கு அப்புராணியாக வந்தவள். இவள் தம் அடிப்பதை என் அப்பா பார்த்தால் ’ரொம்ப வேண்டாம்மா உடம்புக்குக் கெடுதல்’ என்று சொல்லக்கூடும் ஆனால் அம்மா?

’ப்ரம்மம் ஒக்கட்டே’ என்று கொலுவிற்கு வந்து பாடிய ஸ்வா ஏறக்குறைய மருமகளாகவே ஆகிப்போனாள். எனக்குத்தான் உதறலெடுத்தது. பிரியும் வரை உதறல் நிற்கவில்லை. பிரிந்த கணம் முதல் பார்க்கும் பெண்ணிடமெல்லாம் அவள் நினைவு வருவதைத் தவிர்க்கவே முடியவில்லை.

என்னுடைய கோழைத்தனத்தின் மை கொண்டு எழுதப்பட்ட கடந்த கால வரலாற்றில் ஸ்வா ஒரு தவிர்க்க முடியாத அத்யாயம். அந்தக் கோழைத்தனம் ஒவ்வொரு முறையும் யாரையாவது பார்க்கும்போது மீண்டும் வெளியே வரும் நான் கோழை இல்லை என்று நிரூபிக்க எத்தனிக்கும். வித்தைகள் காட்டும். வசீகரிக்க ப்ரயத்தனப்படும். இன்றைக்கு இதோ எதிரில் இந்தப் பெண் உமா.

தலையை சிலுப்பிக்கொண்டேன்.

’என்ன ஆச்சு? காரமா இருக்கா? தண்ணிவேணுமா?’

வேண்டாம் என்று தலையை ஆட்டினேன்.

;சாரி, கேக்க மறந்துட்டேன். ஆமா, உங்க பேரென்ன?’என்று கேட்டாள் உமா.

...........

..தொடரும்...

:))))

பாகம் ஒன்று - விதூஷ்!

பாகம் இரண்டு = மணிஜி!

ஏழாம் அறிவு!

2011-10-26T00:13:00.000+05:30

போதி தர்மர் காஞ்சீபுரத்தில் மார்ஷியல் ஆர்ட்ஸில் புலி, அவர் கிளம்பி முறுக்கு மீசையோடு குதிரை ஏறி 3 வருடங்கள் பயணம் செய்து தாடி வளர்ந்து சீனாவின் ஒரு எல்லையோர கிராமத்தை அடைகிறார். அங்கே செல்லும்போது அவர் மட்டும்தான் சிகப்பு உடை அணிந்திருக்கிறார். மற்ற மக்கள் சாதாரண கலரிலேயே உடை அணிந்திருக்கிறார்கள் (குறியீடாக இருக்கலாம்)

அந்த கிராம மக்களை எப்படி போதி தர்மர் கவர்கிறார். ஷாலின் டெம்பிள் எப்படி இவரை கடவுளாக வணங்குகிறது. காஞ்சீபுரம் இட்லி தெரிந்த தமிழர்களுக்கு போதிதர்மாவை ஏன் தெரியவில்லை? சரி, 1600 வருடங்களுக்கு முன்பாக அவர் இங்கிருந்து கொண்டு சென்ற குங்பு கலை சீனாவில் பேமஸ் ஆன அளவிற்கு ஏன் இங்கே ஆகாமல், இட்லியும், பட்டுப்புடவையும் அதை அமுக்கிவிட்டது? விடை தேடத்துவங்குகிறார்கள் தமிழ் உணர்வு, தமிழன், மஞ்சள், வேப்பிலை பேட்டண்ட் இத்யாதி இத்யாதி..

வெறுமனே போதிதர்மர் தமிழர், அதனால் மக்களே, நாமதான் மார்ஷியல் ஆர்ட்ஸ் கண்டுபிடித்தோம், வாங்க பழகலாம் என்று படம் எடுத்தால் மக்கள் பார்ப்பார்களோ? என்னமோ? என்று போதி தர்மாவின் டிஎன்ஏ, சூர்யாவின் 6பேக், பாம்பே சர்க்கஸ், ஸ்ருதிஹாசன், தமிழை குரங்கு என்று திட்டும் ப்ரொபசரை கெட்ட வார்த்தையில் திட்டும் ஸ்ருதி (செம அப்ளாஸ் பாஸ்) புக்கெட் தீவு சாங், குத்து சாங், குங்பூ பைட், கிராபிக்ஸ், பறக்கும் கார்கள் என்று உள்ளாட்சித் தேர்தல் வேட்பாளர்கள் வாக்காளர்களுக்குக் கொடுத்த நோட்டீஸ் போல இறங்கி வந்து அடி அடி என்று அடித்திருக்கிறார்கள்.

பொதுவாக ஆங்கிலப் படங்களில் ஒரு காலத்தில் ரஷ்யாவை சகட்டுமேனிக்கு கிரிமினலாக்கி ஹீரோ அவர்களை அழிப்பது போல படங்கள் பார்த்திருக்கிறோம். அது கொரியா மற்றும் வியட்நாமாகக்கூட பரிணாம வளர்ச்சிகள் அவ்வப்போது அடைந்திருக்கிறது. நமது தமிழ் படங்களில் கேப்டன் அவர்கள் பாகிஸ்தான் தீவிரவாதி என்று காட்டப்படும் திடகாத்திரவில்லனை பக்கம் பக்கமாக வசனம் பேசி தலைக்குமேலே காலை எத்தி உதைத்து தாய் நாட்டைக் காப்பாற்றி இருக்கிறார். இந்தப் படத்தில் முக்கிய வில்லன் சீனா. எனவே குங்பூ மற்றும் சிட்டி ரொபோவிற்கு கொஞ்சம் கம்மியாக வித்தைகள் தெரிந்த சீன வில்லன். நோக்கிக்கோ என்று நோக்கு வர்மத்திலேயே நோக்கி நோக்கி நொங்கெடுக்கிறார்.

அப்புறம் ஸ்ருதி ஹாசன். நல்ல வரவு. சொந்தக்குரலில் பேசி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். அப்பா அளவிற்கு இல்லாமல் கொஞ்சம் பாலீஷ் போட்டுப் பேசி இருக்கிறார். ஒரு அழகான அழுகைக் காட்சியும் அவருக்கு இருக்கிறது. பாடல்கள் என்று நாம் நினைக்கும் போதே ஆலம்பனா நான் உங்கள் அடிமை என்றவாரே உடனே வஞ்சனை இல்லாமல் வருகிறது. சூர்யா கமல் சார் பெண் என்று பட்டும் படாமல் ஜோடி போட்டு டூயட் பாடி இருக்கிறார்.

இன்னும் பல விஷயங்களை நீங்கள் தியேட்டரில் சென்று காணலாம்.

அவ்ளொதான் பாஸ் இந்தப் படம் பற்றிய பகிர்தல். மிச்ச மீதியெல்லாம் மற்ற சினிமா விமர்சன ஜாம்பவான்கள் எழுதுவார்கள். என்னதான் எழுதப்போறாங்கன்னு நானும் படிக்க ஆவலோடு இருக்கிறேன். :)

முடிவாக :

அப்புறம் ஸ்டிவன் ஸெகல் என்று ஒரு குடுமி வைத்த ஹாலிவுட் நடிகர் இருக்கிறார் வெறும் கைகள் கொண்டு அவர்போடும் சண்டை அவர் நடிக்கும் படங்களில் கண்டிப்பாக தேவையான இடங்களில் மட்டும் நிச்சயம் இடம்பெறும் அது எனக்குப் பிடிக்கும் என்பது கூடுதல் தகவல். அதற்காகவாவது அவர் போதி தர்மருக்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப் பட்டிருக்கிறார்.

சூர்யா போதி தர்மர் வேடத்திற்கு கச்சிதமாக உழைத்திருக்கிறார். படமாக்கிய விதம் மிக அருமை. சிறிது தாமதமாகச் சென்றாலும் இந்தக் காட்சிகளை நீங்கள் பார்க்க முடியாமல் போகலாம்.

இந்தப் படத்திற்கான ஒரு பேட்டியில் படம் பார்த்துட்டு வர்றவங்களுக்கு படம் மனசில நிக்கனும் என்று சூர்யா சொல்லி இருந்தார். ஆமாம் எனக்கு போதி தர்மரைப்பற்றி அறிந்துகொள்ள ஷாலின் டெம்பிளும், 36சேம்பரும் தராத ஒரு ஆவலை இந்தப் படம் தூண்டிவிட்டிருக்கிறது. அதற்காகவாவது ஏழாம் அறிவுக்கு நன்றி!

மங்காத்தா.. (சவால் சிறுகதை) - 2

2011-10-14T13:17:00.000+05:30

முதல் கதை - கைப்புள்ள..

முதலில் அந்த இரண்டு துண்டு சீட்டு செய்திகளையும் பார்த்தபோது எனக்கு கோவம் வந்தது. விஷ்ணு என் கையில் மாட்டினால் அவனை தீர்த்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை என்று நினைத்தபோதே போன் அடித்தது. அவன்தான். குரலில் எதுவும் வித்தியாசம் காண்பிக்காது அலோ என்றேன்..

கோகுல் சார் நான் விஷ்ணு

சொல்லுய்யா மாகாவிஷ்ணு என் கிட்டயே டபுள் கேமா?

என்ன சார் எனி ப்ராப்ளம்? தெளிவாத்தானே எழுதி அனுப்பி இருக்கேன். கையெழுத்துப் புரியாமப் போயிடக்கூடாதுன்னு ப்ரிண்டே எடுத்து அனுப்பி இருக்கேனே?

நல்லா காட்றியேப்பா பிலிமு. தவறானக் குறியீட்டக் குடுத்திருக்கேன்னு ஒரு சீட்டு இருக்கே அவ்ளோ கேனையனா நானு?

சார் நல்லாப் படிங்க அது எஸ்.பி கோகுல் நீங்க எம் ஆர் கோகுல் ஆனா உங்க உண்மையான பேரு இதுல சம்பந்தப்படக்கூடாதுன்னுதானே எல்லாருக்கும் கோகுல்னு பேரு வெச்சி மூவ் பண்றோம். ஏன் கன்ப்யூஸ் ஆகறீங்க?

ஓஹோ அப்படியா? சரி வில்லங்கம் வரக்கூடாதுன்னு நீங்க சொல்றதெல்லாம் ஓக்கே, எஸ்பி கோகுலுக்கு தவறான மெஸ்ஸேஜ் கொடுக்கற மாதிரி எனக்கும் நாளைக்கு தரமாட்டீங்கன்னு என்னய்யா நிச்சயம்? அப்புறம் அத என்கிட்ட அனுப்பவேண்டிய அவசியம் என்ன?

ஹா ஹா சார் எஸ்பி கோகுல் ஒரு கறுப்பு ஆடு சரியான தகவல் கொடுத்தா எல்லாருமே மாட்டிப்போம். எந்த ஆதாரமும் சிக்கக்கூடாதுன்னு ஒரு சாதாரண கிரிமினல் அஃபென்ஸ்லயே அவர மூவ் பண்ணுவோம். இந்த ட்ரான்பரன்ஸி எல்லாருக்கும் தெரியனும் அதுதான் ப்ரொபஷனல் எதிக்ஸ். இல்லைன்னா நாளைக்கு பேப்பர்ல நியூஸ் படிச்சி நீங்க பயப்படக்கூடாதுல்ல.

ஷேர் ட்ரேடிங்லாம் பண்ணி சின்ன வயசிலயே கோடிகள அள்றீங்க இதெல்லாம் தெரியாதா என்ன? சைலண்டா அதெல்லாம் சரியாகும் நீங்க டீலிங்க மட்டும் பாருங்க ஓக்கே.

எனக்கு ஏசியிலும் லேசாக வியர்த்தது. சரி இது புலிவால், த்ரில் இல்லாமல் என்ன வாழ்க்கை. கோடிகளில் காசு. ஓக்கே விஷ்ணு டன். 3சி.

டன். கோகுல் சார். வெயிட் ஃபார் தி ரிசல்ட்ஸ்.

சீட்டை மறுபடி எடுத்துப்பார்த்தேன்..

S W H2 6F

டிவியை ஆன் செய்தேன். சரியாக 20 ரன்கள் எடுத்தால் வெற்றி பெறவேண்டிய பாட்டிங் பவர்ப்ளேயின் கடைசி ஓவரில் முதல் பால் Sixer, இரண்டாம் பால் Wicket, மூன்றாம் பால் Hit Wicket, நான்காவது பால் 2Runs ஐந்தாவது பால் Sixer, ஆறாவது பால் Four.

ச்சே ரெண்டு ரன்ல போச்சி சார். தலையில் கைவைத்துக்கொண்டு புலம்பிக்கொண்டே வந்த அஸிஸ்டென்ண்டைப் பார்த்து வருத்தமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டேன்.

சரி விடுங்க அடுத்த மேட்ச்ல ஜெயிச்சிடலாம்.

வரும் ஆறுகோடியில் விஷ்ணுவிற்கு 1 கோடி கொடுக்கவேண்டும்.

-@-

கைப்புள்ள.. (சுமாரான சவால் சிறுகதை)

2011-10-14T12:16:00.000+05:30

மெதுவாக ஆழ இழுத்துப் பற்றவைத்த சிகரெட்டின் புகை உள்ளே நுழைந்து ஒரு தள்ளாட்ட மெஸ்ஸேஜை மூளைக்கு அனுப்பியது. ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக சிகரெட் பிடிக்காமல் இருந்தது காரணமா?

ச்சே.., இதுவல்ல முக்கியம். மீண்டும் நேற்று இரவெல்லாம் படித்ததை நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தேன். ம்ஹும்ம் ஒரு இழவும் கோர்வையாக வரமாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்கிறது. பேசாமல் விவசாயமே பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். அவனவன் அமெரிக்கா சம்பளத்தையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ஆடும் மாடும் வளர்க்க ப்ரோஜெக்ட்டோடு அலைகிறார்களாம். அய்யோ பாழாய்ப்போன நான் படித்ததெல்லாம் தவிர மற்றதெல்லாம் மண்டைக்குள் ஏன் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது?

கடைசி இழுப்பை சூடாக உதடு வேக அடித்துவிட்டு, எக்ஸாம் ஹாலில் முதலாவதாக நுழைந்தேன். காலியாக இருந்த ஹாலின் ஜன்னலோரத்தில் வெவ்வேறு நிறங்களில் பூத்துக்குலுங்கிக்கொண்டிருந்த காகிதப்பூக்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது என் டெஸ்கின் அடியிலிருந்து மொபைல் போன் சத்தம் கேட்டது.

என்ன இது? யாருடையது இது? இங்கே எப்படி வந்தது? ஒரு எழவும் புரியாமல், போனை ஆன் செய்யலாமா? வேண்டாமா? என்று யோசித்த வேளையில் ..

திடீரென்று 4 பேர் உள்ளே நுழைந்து தாங்க் காட்.. என்றவாறே

‘

”பாஸ் இது எங்க போன் தான். காலைல ஒரு ஷார்ட் பிலிம் எடுக்கும்போது மறந்து விட்டுட்டுப் போயிட்டோம்.” என்று சொல்லி வாங்கிக்கொண்டார்கள்.

படம் பேர் என்ன நண்பா?

”கைப்புள்ள..”

ஹும்ம் பேசாமல் விஸ்காமே எடுத்திருக்கலாமோ? என்று மீண்டும் மனசு விவசாயத்திலிருந்து சினிமாவிற்குத் தாவியது. சம்பாத்தியம் தாண்டி ஏதோ ஒரு அடையாளம் வேண்டியே நான் எனக்குள் அலைகழிகிறேன் என்று என் மேலேயே வெறுப்புவந்தது. மீண்டும் காகிதப் பூக்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். வெறும் நிறத்தை மட்டும் கொண்டு வாசமுமில்லாமல் இருக்கும் இந்தச் செடி ஏன் முட்களைக் கொண்டு தன்னைக் காத்துக்கொள்கிறது என்று கேள்வி எழுந்தது.

ஒவ்வொருவராக எக்ஸாம் ஹால் நிரம்பத்துவங்கிய நேரம்..

எக்ஸ்கியூஸ்மி இன்னைக்கு என்ன எக்ஸாம்? என்று அப்பொழுதுதான் உள்ளே நுழைந்து என் பக்கத்து பெஞ்சில் உட்கார்ந்த பெண்ணைக் கேட்டேன்.

ஒரு ஏலியனைப் பார்ப்பது போல என்னை அவள் பார்த்தாள். இந்த மாதிரி படிக்கிற பொண்ணாப் பார்த்து லவ் பண்ணி செட்டிலாயிடலாமா? என் மனது அடுத்த கிளை தாவத் துவங்கியது!

-@-

மலையாளக் கரையோரம்..

2011-08-11T22:35:00.004+05:30

ழ கபேயில் பிரம்மாண்ட பதிவர் சந்திப்பு முடிந்து நான், மணிஜி, அகநாழிகை வாசு, செல்வம் காரில் பொள்ளாச்சி நோக்கிக் கிளம்பினோம். வழியெல்லாம் வாசு மற்றும் மணிஜியின் போன் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது எப்ப வருவீங்க எப்ப வருவீங்க கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த மகானுபாவன் நம்ம கும்க்கியார்.

ழ கபேயில்

இரவு சுமார் 1.30 அளவில் பிக் அப் செய்து பொள்ளாச்சி சேரும்போது காலை 8.30. ரூம் எடுத்து காலை உணவை ஒரு பிரபல பஸ்ஸர் வீட்டில் (மிக அழகான வீடு:) உண்டுவிட்டு (மெனு-சந்தகை + அரிசி பருப்புச் சோறு + சப்பாத்தி + மோர் + பறித்து சில நாட்களே ஆன பேரீச்சம் பழங்கள்) வால்பாறை செல்வதற்கான

ப்ளானில் இறங்கினோம். பல வருடங்களுக்கு முன்பு சென்ற/கண்ட பொள்ளாச்சி வேறு. இப்பொழுது ஊரே பளபளப்பு கூடி மிக அழகாக இருந்தது.

நாலடியார்கள்

மங்கி ஃபால்ஸ்

மிக அழகழகான வீடுகள். நாங்கள் சென்றபோது க்ளைமெட்டும் மிக அருமையாக இருந்தது. நன்றி கூறி விடைபெற்று வால்பாறை செல்லும் வழியில் குரங்குஅருவியில் ஒரு குளியல் போட்டுவிட்டு கும்க்கியார் வளைத்து, வளைத்து வண்டி ஓட்ட ஒரு கட்டத்தில் சாலையே தெரியாத அளவிற்கு பனியும் மேகமூட்டமும் அப்பிக்கொண்டிருந்தது.

வால்பாறை செல்லும் வழியில் ஒரு வளைவு

கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் குன்ஸாக ஓட்டிக்கொண்டே வால்பாறை வந்தபோது மழை அடித்துப் பெய்துகொண்டிருந்தது. மூன்றாம் மாடியில் அறை எடுத்து குளிரை கம்பளியில் தடுத்து தூங்கி எழுந்தால் லேசான சாரலுடன் வாங்க பழகலாம் என்று வால்பாறை அழைத்தது.

வால்பாறையில் ஒரு டீ எஸ்டேட்

வால்பாறை டு அதிரம்பள்ளி வழியில்

அதிரம்பள்ளி நீர்விழ்ச்சிக்கு வால்பாறை வழியாக செல்லும் இடமெல்லாம் தமிழக எல்லை வரை தேயிலைத் தோட்டம். அடுக்கடுக்காக பச்சை நிறம் மட்டும் கொண்டு வரைந்த ஒரு மாடர்ன் ஓவியம் போல ஒவ்வொரு மலைச் சரிவிற்கும், ஒவ்வொருவிதமான வடிவம் கொண்டு பார்க்கும்போதே மனது

லேசாகியது. வார்த்தைகள் இட்டு நிரப்ப முடியாத ஒரு குதூகலம் எல்லோர் மனதிலும். சரியாக தமிழ்நாடு எல்லை முடிந்து கேரள செக்போஸ்ட் ஆரம்பிக்கும்போது, வண்டியையும் வண்டி ஓட்டுபவரையும் முழு சோதனை செய்த பிறகே அனுமதிக்கிறார்கள்.

”ட்ரிங்ஸ் அடிச்சிட்டுண்டோ”

”இல்ல சார்”

”ஹாங் அடிச்சா தா அங்க நோக்கு தவுசண்ட் ருப்பீஸ் ஃபைனானு”

(செக்போஸ்ட் அருகிலேயே கன கச்சிதமாக போலீஸ் ஸ்டேஷன்.
தெய்வத்திண்ட சொந்தம் நாட்டில் வேறு தீர்த்தங்களுக்கு அனுமதி இல்லையாம். )

தெய்வத்திண்ட நாட்டில், ஒரு காட்டில் கஜாக்கா தோஸ்த்ஸ்

பிக்சர் இன் பிக்சர்

பார்டர் தாண்டியதும் அது வேறு உலகமாகிவிட்டது. தேயிலைத் தோட்டம் என்பது காட்டை அழித்து மனிதன் உருவாக்கிய பணப்பயிர். இங்கே காட்டைக் காடாகவே வைத்திருக்கிறார்கள். யாரோ ஒருவரின் ஒரு கோப்பைத் தேனீருக்காக எவ்வளவு இழந்திருக்கிறோம் என்பது ஓங்கி உளகளக்கும் மரங்களிலும், பூச்சிகள், பறவைகளின் ஒலிகளிலும், சாலையில் சிதைந்து கிடந்த யானைகளின் சாணங்களிலும் தெரிந்தது. ஊருக்குள் வந்து துவம்சம் செய்யும் அவற்றின் மேல் கோபம் கொள்ளுதல் ஆறாம் அறிவின் உச்சகட்ட வக்கிரம் என்பது புரிந்தது.

எப்படி இந்த மரத்த விட்டு வெச்சிருக்கானுவ?

வழி நெடுக அடர்ந்த காடு, கிட்டத்தட்ட 30 கிலோமீட்டர்களுக்கு சாலை குண்டும் குழியுமாக இருந்தது.

செல்லும் வழி நெடுக பரவலாக மழை. கும்க்கி எங்கேனும் யானை தெரிகிறதா என்று இரண்டு பக்கமும் பார்த்தபடி வண்டி ஓட்டிக்கொண்டு வந்தார். .

”யானைங்க கூட்டமா வந்தா என்னங்க பண்றது?”
”வாலப் பிடிச்சி கடிச்சா அதுங்க பயந்து ஓடிப் போயிடுமாம்”

சிகரெட் சித்தர் - அட்டேன்ஷன்!

சீட்டுக்குலுக்கிப் போட்டதில் செல்வம் பெயர் வந்தது. அவரும் தயாராகவே இருந்தார்.

ஆனால் யானைகள்.? ம்ஹும்ம்! கனத்த மனதுடன் அதன் சாணங்களை மிதித்து ஆதி மனித எச்சத்திற்குத் தீனி போட்டுவிட்டுக் கிளம்பினோம்.

சாலக்குடிக்கு 30 கிலோ மீட்டருக்கும் முன்னால் வருவது அதிரப்பள்ளி நீர்வீழ்ச்சி. அதற்கும் முன்னால் நாங்கள் வந்த அந்த அடர் காட்டுவழிப்பாதை முடியும் இடம் வாழச்சல். வளைந்து நெளிந்து செல்லும் அகலமான ஆறு, கரையோரம் ஒரு சேட்டனுடைய ஹோட்டல், கேபிள்ஜி சைசில் அரிசிச்சோறு, அதே ஆற்றில் தூண்டிலில் உனவுக்காகச் சிக்கி உணவான மீன் வறுவல். ஹோவென்ற மழை. மதிய உணவை மாலையில் முடித்து அழகான அந்த ஆற்றங்கரையில் காலார நடந்து, காரெடுத்து நாங்கள் சென்ற இடம் அதிரப்பள்ளி.

நிறைய வீடுகளை ரிசார்ட்டுகளாக மாற்றி வைத்துள்ளார்கள். நாங்கள் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து இரவு நெடுநேரம் இலக்கியப் பணி ஆற்றிவிட்டு. காலையில் அருவிக்குச் சென்றோம்.

தரனனா.... திரனனா.... திரனா!

வாழ்வில் மறக்கமுடியாத சில மணித்துளிகளில் இந்த அருவியைக் கண்டவாறே உட்கார்ந்திருந்ததைச் சொல்லலாம். ஆறு அமைதியாக வந்து அந்தப் பள்ளத்தாக்கில் ஆக்ரோஷமாக விழுந்து வெண்பஞ்சு துகள்களாக நீர்த்திவலைகளை மேல் நோக்கித் தள்ளும் அமைதிக்கும் ரெளத்திரத்திற்குமான அந்த விளிம்பில், எதுவுமே யோசிக்க முடியாத ஒரு ஏகாந்தம் மனதில் ஏறும். குளிக்கவோ கூப்பாடுபோடவோ மனம் நாடவில்லை. அங்கே வந்த பெரும்பாலானவர்கள் அருவியின் பிரம்மாண்டத்தில் வாயடைத்துப் போய் அமைதியாக நிற்பதைப் பார்த்தேன்.

நீயெல்லாம் மசிறுக்குக்கூடச் சமானமில்லை என்று இயற்கை அழுத்தம் திருத்தமாக மனிதனைப் பார்த்துச் சொல்லுவதைப்போல எனக்குத் தோன்றியது. இதுவரை இந்த அருவியைக் காணாதவர்கள் ஒருமுறையாவது இங்கே சென்றுவரவேண்டும் என்பது என் வேண்டுகோள். வால்பாறை வழியே சென்றுவருவது இன்னும் அற்புதமாக இருக்கும்.

நன்றி! :-)

சில விவரங்கள்::

அதிரம்பள்ளி நீர்வீழ்ச்சி

டேக் இட் ஈஸி!

2011-07-18T10:58:00.001+05:30

கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்ற ஆராய்ச்சிக்கெல்லாம் நான் எப்போதுமே போவதில்லை. அவர் என்னையோ நான் அவரையோ பரஸ்பரம் தொந்தரவு செய்வதில்லை என்ற ஒரு ஜென்டில்மேன் அக்ரிமென்ட் கையெழுத்தாகமலே எங்களுக்குள்ளாக அமலில் இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் கேள்வி கேட்டுவிட்டு பதிலில்லாத தர்க்கச் சுழலில் மாட்டி புழுங்கித் தவிப்பதைவிட 'கடவுள் இருக்கான் கொமாரு' என்பவரையும், 'சப்பான்ல கடவுள் சுனாமி வந்தப்ப ஏன் சும்மிங்கப் போடல?' என்பவரையும் ஆமாமாம் நீங்க சொல்றது சரிதான். என்ற மகாவாக்கியத்தோடேயே கடந்து செல்வதால் வாங்கும் சம்பளத்துக்கு குறைவில்லாமல் வேலை செய்ய முடிந்திருக்கிறது.

சொல்லால் மடக்கி சொறிவதற்கு ஏற்கனவே சொறிந்த இல்லாததையும், பொல்லாததையும் பற்றி நிறைய படித்திருக்கவேண்டும், ஒரு சமோசாவுக்கு ப்ரயோஜனமில்லாத அந்த வியாக்கியானப் படிப்புக்கெல்லாம் எனக்கெங்கே நேரமிருக்கிறது? செய்யும் வேலையையும் சென்றுவரும் வழியையுமே சரியாக இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

முதுகு வலி என்றோ, மூச்சுவிட சிரமமாக இருக்கிறதென்றோ மருத்துவரிடம் போனால், நீங்க உட்காரும் விதம் தப்பு சரியா நேரா உட்காரப் பழகனும், ஆஸனங்கள் எதுனாச்சும் செய்யுங்க, மூச்சு விடறதுல கோளாறு இருந்தாக்கூட பிரச்சனை வரும். ப்ராணாயாமான்னு ஒன்னு இருக்கு சரியா மூச்சு எப்படி விடனம்னு ஒரு ப்ராக்டிஸ்தான். வாக்கிங் போங்க, மென்னு சாப்பிடுங்க, கண்டிப்பா ரெண்டு வேளை பல் வெளக்கனும், இது இதெல்லாம் சாப்பிடக்கூடாது, இதெல்லாம் சாப்பிடனும்... எனக்கு அயர்ச்சியாக இருந்தது.

உலக உயிரினங்களிலேயே எல்லாம் தெரிந்த உயிரினத்துக்கு மூச்சு விடுவதற்கும், நேராக உட்கார்வதற்கும் பயிற்சி தேவையானதாக இருக்கிறது. இந்த ஆறாவது அறிவை ரிஜெக்ட் செய்த அல்லது ஆறாவது அறிவு ரிஜெக்ட் செய்த மற்ற உயிரினங்களெல்லாம் நிம்மதியாக இருக்கிறது. சாப்பாடு, கலவி, உறக்கம், சவம். கூடுகட்டி முட்டையிட்டு/குட்டிபோட்டு சொந்தமாய் சாப்பிடும் வரை பொறுப்பு, பின் துறப்பு. அவைகள் சீராக மூச்சு விடுகின்றன உப்புள்ள பேஸ்ட் கொண்டு பல் துலக்குவதில்லை. ஆய் போனால் கூட அலம்புவதில்லை. ஆடிமாசமோ அதிரடித் தள்ளுபடியோ முக்கியமாய் நிர்வாணம் பற்றி கவலையேதுமில்லை.

பிள்ளைகள் ரெண்டும் பள்ளியிலிருந்து வரும் சமயம். என்ன கற்றுக்கொண்டு வருவார்கள் என்று தெரியாது. என்ன இன்னும் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும் என்றும் தெரியாது. கற்றுக்கொள்ளவேண்டியவை எல்லாமே ஒரு நிகழ்வின் முடிவில் துவங்குவதாகவே இருக்கிறது. நல்லதோ கெட்டதோ நடந்துமுடிந்ததிலிருந்தே கற்றுக்கொள்ளவேண்டி இருக்கிறது.

அடுத்தவர் அனுபவத்திலிருந்து ஏதும் கற்றுக்கொள்ள இயலாது என்பது பல சந்தர்ப்பங்கள் எனக்கு உணர்த்திய சவால். அரையடி உயர பஞ்சு மெத்தையிலிருந்து கீழே விழுந்தவருக்கு கை எலும்பொடிந்து கதறியதும், மூன்றாவது மாடியிலிருந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது கிழே விழுந்த பையன் அம்மா என்று வீறிட்டு ஒரு காயமுமில்லாமல், பின் பக்கம் தட்டி வீட்டில் நுழைந்ததும் கண்டு எலும்புடைவதின் அளவுகோலில் இருந்த நம்பிக்கைகள் சுத்தமாய் விட்டுப்போயிற்று.

பள்ளியைவிட வெளிஉலகம் பிள்ளைகளுக்கு என்னென்ன பாடங்கள் கற்றுக்கொடுக்கப் போகிறதோ என்ற பயமே என்னுள் இருந்தது. வெறும் எண்களைக்கொண்டு அறிவைக் கணக்கிடும் மதிப்பெண்கள் மேல் என் தந்தைக்கில்லாத நம்பிக்கையையே எனக்கும் இருந்தது.

அ அணில். இ இலை. ஊ ஊஞ்சல். இதெல்லாமே வீட்டிலேயே இருக்கிறது. இதைப் பாடமாகப் படிக்கத்தான் செலவு செய்து பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள். இஞ்சினியரிங் படித்து விட்டு மெயின்டனன்ஸில் இருந்த அந்த அதிகாரி என் தோற்றத்தை வைத்துக்கேட்டார் ”நீங்க எந்தக் காலேஜில் பிஈ முடிச்சீங்க?” நான் கரஸ்பாண்டென்சில் பிகாம் முக்கால்வாசி படித்து எக்ஸ்பீரியன்ஸை வைத்து கையில் கழி இல்லாமல் கயிற்றிலாடிக்கொண்டிருப்பதை எப்படிச் சொல்வது? ஆமாம் என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்ததாக வரும் எந்தக் காலேஜ் எந்த பேட்ச் என்ற கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்லவேண்டி இருக்குமே என்ற நினைப்பில் பேச்சை வேறு பக்கம் திருப்ப எத்தனித்தபோதே, ”வொய் திஸ் ஃப்யூல் ஃபில்டர் ஈஸ் ஸோ பிக்” என்று அவர் சுட்டிக்காட்டிய இடத்தை நோக்கினேன். அடப்பாவி அது ஏர் பில்டர்டா என்று சொன்னால் அவன் ஈகோ தமாஷ் மாத்திரை சாப்பிட்ட மாதிரி ஆகிவிடும் என்றெனக்குப் பட்டது. படம் காட்டியே படிப்பு நடத்தி இருப்பார்களோ அல்லது இவன் அந்த நேரத்தில் படம் பார்க்கச் சென்றானோ தெரியவில்லை? ”ஐ திங் திஸ் ஈஸ் டீசல் பில்டர் யூ சீ தி ஹோஸ் ஃப்ரம் தி ஃபியூல் டாங்க் ஈஸ் கமிங் ஹியர். ஐ திங்க் தட் ஈஸ் ஏர் ஃபில்டர். டிஃப்ரெண்ட் இன்ஜின்ஸ் டிஃப்ரெண்ட் டிஸைன்.” திங்க் பண்ணி அவனுக்கான பதிலை நான் கொடுத்ததில் அவன் காயப்படவில்லை. ”யா யா” என்றான். கருத்துச் சொறிதலை இங்கே காண்பித்து ஈகோவைக் கிளறி விவாதத்தில் வெற்றிபெற்றால் வீட்டில் உப்புமா கூடக் கிண்டமுடியாது என்பது பசியும், பணமும், பிஸினஸ் எதிக்ஸும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பாடம். கல்லூரி முடித்து வருபவர்களுக்கு வங்கி டெப்பாஸிட் சலான் கூட ஃபில் பண்னத் தெரிவதில்லை. கிங்ஸில் விக்ஸ் தடவி அடித்தால் தொண்டைக்கு இதமாக இருக்கும் என்ற தேவ ரகசியங்கள் அவர்களை அதைவிட எளிதாக வந்தடைந்து விடுகிறது.

நிறைய முடிகள் நரைத்து வெளியே தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டது. டை அடிப்பதா? வேண்டாமா? அடுத்த கேள்வி உள்ளே தயாராகிவிட்டது. பையன் வளர்ந்து சம்பாதிக்கும் நாட்களை கணக்குப் போட்டால் குறைந்தபட்சம் 15 வருடங்களாவது பிழைப்புக்காக ஓடவேண்டும். அதன்பிறகும் அவன் சம்பாதித்து நான் காலாட்டிக்கொண்டு டிவி பார்க்க முடியுமா அல்லது ஏன் என் உயிர எடுக்கற? என்று உதாசீனப் படுத்துவானா? தெரியாது. கண்ணுக்குக் கண்ணா வளர்த்தேன். எவ்ளோ செலவு செஞ்சி படிக்கவெச்சேன். என்ற டயலாக்கெல்லாம் எனக்கே பிடிக்காதபோது என் பிள்ளைகளுக்கு முன்னால் அதைச் சொல்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. நானா பெக்கச் சொன்னேன் என்ற பதில் வருமே என்ற கவலையாகவும் இருக்கலாம்.

அறிவியல் முன்னேற்றங்களெல்லாம் வாயைப் பிளக்கவைக்கிறதோ இல்லையோ வயிற்றைக் கலக்குகிறது. மருத்துவம் முன்னேறி எண்பது தொண்ணூறு வயசெல்லாம் வாழ வைத்துவிடுமோ என்ற கவலை வேறு அவ்வப்பொழுது அப்பிக்கொள்கிறது. உடலைப்போன்றே ஆசைக்கும் வயசானால் தேவலை. ஆனால் அது மட்டும் பெஞ்சமின் பட்டனைப்போல வயதாக ஆக இளமையாகத் துள்ளித் தள்ளுகிறது. ”போயிடும் ராத்திரி தாங்காதுன்னு டாக்டர் சொல்லி 10 வருஷமாச்சி இன்னும் மாமா ஜம்னுதான் இருக்கார். இப்பல்லாம் டாக்டரக் கூப்பிட்டா வர்றதே இல்லை. சிக்ஸ் அவர்ஸ் பார்த்துட்டுச் சொல்லும்மான்னு சொல்லிட்டார்” என்ற டயலாக்கெல்லாம் அசரீரியாக ஒலிக்கிறது. ”தூங்கினார். எழுந்துக்கல” என்ற பதங்களில் மிகப் பெரிய ஈர்ப்பு வந்துவிட்டது,

”ஒரிஜினல் ரோஸ்வுட்தானா?” கேட்ட அப்பாவைப் பார்த்தேன். நான்காம் பிறை நிலாவைப்போல அந்த ஈஸி சேரில் நான் கால் நீட்டி உட்கார்ந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். இந்தியன் தாத்தா நெடுமுடி வேணுவை அடிக்கும்போது உட்கார்ந்திருந்த சேர் என்று சொன்னால் உங்களுக்கு உடனே புரியும். ”ஆமாப்பா. பழசு விக்கிற கடைதான் அது. இப்பல்லாம் யாரும் இதுமாதிரி செய்யறதில்லை.” நடுவில் ஒயர் பின்னப்பட்டு இரு பக்கமும் கைப் பிடியும் அதே அளவுக்கு கால் வைக்க நீட்ட முடிந்ததுமான அந்த ஈஸி சேர் என்னுடைய நீண்டகால கனவுகளில் ஒன்று. சட்டென்று ஏதோ தோன்றியது ”நீங்க உட்காருங்கப்பா” என்றேன். என் அப்பா உட்காருவதற்குள் சட்டென்று என் ரெண்டாவது பிள்ளை ஓடிவந்து உட்கார்ந்துவிட்டான். எனக்கு கோவம் தலைக்கேறியது.

“டேய் தாத்தாவுக்கு இடம் கொடுடா நீ சோபால உக்காரு”.

”போப்பா மாட்டேன் இந்த சேர்லதான் உக்காருவேன்.” நான் அப்பாவைப் பார்த்தேன்

”விடுடா உன்னைமாதிரிதான் உன் புள்ளையும்”

”என்னப்பா சொல்ற?”

”குழந்தைங்கன்னா அப்படித்தாண்டா நீயும் கொழந்தையா இருக்கும்போது இதே அடம்தான். அவன் உக்கார்ந்துக்கட்டும் விடு. ”

தொண்ணூறோ நுறோ சாய்ந்தால் கனா வரும் இந்த சேரை வைத்து ஒப்பேற்றிவிடலாம் என்று நம்பிக்கை துளிர்விட்டது.

ஒரு பரதேசியின் பயணம் - 3 - வெள்ளியங்கிரி

2011-06-13T13:51:00.002+05:30

ஒரு பரதேசியின் பயணம் - 3 - வெள்ளியங்கிரி!!

1990களில் சில வருடங்கள் கோவையில் வாசம் செய்திருக்கிறேன். வெள்ளியங்கிரி போன்ற ஒரு இடம் இருப்பது அப்பொழுது தெரிந்திருக்கவில்லை. ஜெய் வெள்ளியங்கிரி என்று கவுண்டர் ஏதோ ஒரு படத்தில் சாமியார் வேடம் போட்டுக்கொண்டு வரும் போதுதான் அந்த பெயரையே கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். அத்தோடு சரி. ஸ்வாமி ஓம்கார் தென் கயிலாயப் பயணம் என்று இடுகை போட்டதும் சென்று வரலாம் என்று எண்ணம் தோன்றியது. ஏற்கனவே பர்வத மலை ஏறிய கர்வம். எவ்வளவோ ஏறிட்டோம் இது ஏற மாட்டோமா?

பிரபல பதிவர் நண்பர்களிடம் யார் வருகிறார்கள் என்று பேசியபோது இரு முக்கிய தலைகள் வருவதாக சொன்னார்கள் அதில் ஒரு நண்பர் டிக்கெட்டை தட்காலில் புக் செய்துவிட்டு பயணத்திற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்பாக சில காரணங்களால் தன்னால் வர இயலவில்லை என்று சொல்லி டிக்கெட்டை எங்களிடம் சேர்பித்தார் அவர் ஏன் வர இயலாமல் போனது? என்பது எனக்கு பயணத்தின் முடிவில் தெரிந்தது. :))

கோவை சென்று இறங்கிய உடனே லேசான சாரலுடன் காலை இதமாக வரவேற்றது. ஸ்வாமிஜியின் புண்ணியத்தில் குளியலும், காபியும், காலை உணவும் முடித்து, ப்ரணவ பீடம் சென்று வெள்ளியங்கிரியைப் பற்றிய சிறிய அறிமுகம் முடிந்து, ப்ரணவ பீடம் சார்பில் ஒரு பை அளிக்கப் பட்டது. அதில் உலர் பழங்கள், நெல்லிக்கனி, ஆரஞ்சு மிட்டாய்கள், சப்பாத்திகள், புளிப்பு சுவையுடைய சில திண்பண்டங்கள், பொரி கடலை, என்று மலை ஏறும்போது பசியாற உதவும் உணவுப் பொருட்கள் பெற்றுக்கொண்டு அங்கிருந்து மற்றவர்களுடன் பயணம் ஆரம்பித்தோம்.

கோவையி்லிருந்து ஈஷா செல்லும் வழியில் சட்டென்று ஒரு இடது புறம் திரும்பி சிறிது தூரம் சென்றால் வெள்ளியங்கிரி மலை அடிவாரம். வெள்ளியங்கிரி கோவில் நீண்ட விசாலமான பிரகாரம், வித்தியாசமான வடிவில் நவக்கிரக சன்னதி, வழக்கமான மலைப்பாதை ஆரம்பத்தில் காணப்படும் ஒரு வளைவு, செங்குத்தாக ஆரம்பிக்கும் சீரான படிக்கட்டுகள் சட்டெனத் தெரியும் பச்சைப் பசுமை மலை உச்சி ப்ஃபூ இந்த மலைக்கா இம்புட்டு பில்டப்பு? போலாம் ரைட்..

ஆரம்பம்

முதல் படி

ஆயிரத்துச் சொச்சம் படிகள் கொண்ட முதல் மலை ஏற ஏற முதலில் வரும் ஒரு இளைப்பாறும் இடம் சிவதீர்த்தம் என்று எழுதப்பட்ட ஒரு சிறிய பாலம் இயற்கையான சுவைமிகுந்த நீர் ஊற்று. சிறிது சிரமப் பரிகாரம் செய்து மீண்டும் ஏற ஆரம்பிக்கலாமென்றால் மழை கிளம்பு காத்துவரட்டும் என்று அடிக்க ஆரம்பித்தது. பில்டிங்கும் பேஸ்மெண்ட்டும் வீக்காகி வெடிக்கும் நிலையில் முதல் மலை உச்சியில் வருகிறது ஒரு பிள்ளையார் கோவில். எதிரே ஒரு தென்னம் ஓலை வேயப்பட்ட கடை (காற்றோ, களிறோ) சிதறி சின்னாபின்னமாகி இருந்தது.

ஏற்றி விடப்பா!

குளிர் மழை மேலும் குளிர் மேலும் மழை, சீரான படிக்கட்டுகள் மறைந்து, சதுரமாக வெட்டப்பட்ட பாறைக்கற்களால் அமைக்கப் பட்ட படிகள் போன்ற அமைப்பு ஏன் ஸ்வாமிஜி செப்பல் இல்ல ஷூ போட்டு ஏறக்கூடாது? இது சிவபெருமானின் இருப்பிடம் என்று பதில் சொன்னால் இமயத்திலிருக்கும் கயிலயத்தில் ஷூ போட்டுக்கொண்டே ஏறி தரிசனம் செய்கிறார்களே? என்ற கேள்வி அடுத்ததாக வரும் என்று ஞானதிருஷ்டியில் அவர் அறிந்திருக்கக்கூடும். இம்மாதிரியான மூலிகைகள் நிறைந்த இயற்கை மலைப்பாதையில் பாதங்கள் நேரடியாகப் பட நடப்பதும், உடலில் அந்தப் பகுதியின் காற்று நேரடியாகப் படுவதும் மிக நல்லது என்று சொன்னார். செருப்பில்லாமல் நடக்கமுடியாது என்ற மேட்டுக்குடி மன நிலையை உதறி ஷார்ட்ஸ் பனியனுடன் எளிமையாக(?) ஏற ஆரம்பித்தேன். ஒரு கம்பு எடுத்துக்குங்க என்ற சொல்லைத் தட்டாது அங்கே இருந்த ஒரு மூங்கில் கம்பெடுத்து ஊன்றி ஏற ஆரம்பித்தேன்.

படிப்பாறையில் எறும்புச் சித்தர்!

மூன்றாவது மலைப் பாதை ஒழுங்கற்று வேர்கள், கற்கள், வழுக்கும் சேறு நிறைந்த பாதையாக மாற ஆரம்பித்தது. ஓரிடத்தில் பாறைகளிலேயே படிகள் செதுக்கி ஒரு வெட்டவெளியும் வந்தது. இப்பொழுது குளிரும் காற்றும் மழையும் கூட்டணிசேர பள்ளத்தாக்கில் கோவை வெயில் வெளிச்சத்தில் பளிச்சினு ஒரு மாற்றமாய் வெப்பத்திற்கு ஏங்க வைத்தது.

காடு!

ம்முடியல!

மூன்றாவது உச்சியிலும் ஒரு சிதிலமடைந்த குடிசை உட்கார முடியாத அளவுக்கு மழை, ஈரம் அருகில் ஒரு பெரிய பாறை வழக்கம் போல ஒரு நீர் ஊற்று. இம்முறை ஸ்வாமி ஓம்கார் ஒருவர் மட்டுமே உள் நுழையும் அளவுக்குள்ள ஒரு குகையைக் காண்பித்து நான் முதலில் சென்று குரல் கொடுத்ததும் ஒவ்வொருவராக வாருங்கள் என்றார். ஒரு பெரிய பாறை அடியில் இரு வழியாக உள் நுழைய முடியும் அந்த குகையின் அடிவாரம் என்பது சுமார் இருபது அடி ஆழத்தில் இருந்தது. கால்களை முதலில் உள்ளே நுழைத்து மெதுவாக இறங்கினால் உள்ளே வளைந்து சென்று முடியும் இடத்தில் ஒரு சுயம்புலிங்கம் எதிரே நந்தி. லிங்கத்தின் வலதுபுறத்தில் அம்மன், லிங்கத்தின் தலையில் இயற்கையாகவே பாறைக் கசிவிலிருந்து வழிந்துகொண்டே இருக்கும் நீர். லிங்கத்தில் இடதும் வலதும் இரண்டு பாதைகள் ஒருவர் தவழ்ந்து செல்லும் அளவிற்கு உள்ளே சென்றுகொண்டே இருக்கிறது எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதைகள் யாம் அறியோம் பராபரமே!

சக்தி இல்லையேச் சிவமில்லை!

இந்த வர்ணணைகள் நீங்கள் எங்கோ கண்டது போல ஒரு தோற்றமளித்தால் ஆம், சூப்பர் ஸ்டார் பாபாஜி குகையில் சென்றதை விஜய் டிவியில் பார்த்திருப்பீர்களே கிட்டத்தட்ட அதனைப்போன்றே ஒரு இடம். வெளியில் இருக்கும் குளிர் உள்ளே இல்லை. டார்ச் லைட் இல்லையென்றால் வெளிச்சமில்லை உள்ளிருக்கும் அந்தப் பாதைகளிலிருந்து எதுவேண்டுமானாலும் வரலாம். திடீரென்று மழை நீர் உள்ளே புகலாம் ஆனாலும் அதி அற்புதமாக அதிகம் பேரால் அறியப்படாத இடமாக மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருந்தது. தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளிவருவது போன்று கால்வழியே உள் சென்று தலை வழியே வெளிவரும் அந்தக் குகை ஒரு மறுபிறப்பினை ஒத்த தரிசனம் என்றார் ஸ்வாமி. எல்லா வகையிலும் அது உண்மைதான்.

வெறும் காற்றடைத்த பையடா!

முழுவதுமான வழுக்குப் பாதை இனி ப்ரயாணம் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதை கட்டியம் கூறுவது போல் நான்காவது மலையில் நாலு கால்களில் நடக்க ஆரம்பித்திருந்தோம். குளிரும் மழையும் அதிகம் இருந்ததால் உடலில் நீர் இழப்பு இல்லை. மாறாக விரல்கள் பாதங்கள் மரக்க ஆரம்பித்தது. திடீரென்று பாதங்களின் விரல்கள் எதிர் திசையில் தானாகவே இழுத்துக்கொண்டது. முதல் மலையில் வெடிக்கக் காத்திருந்த விலா எலும்புகள் இப்பொழுது அமைதியாகி இருந்தன. ஒரு வெட்டவெளி கண்ணில் பட்டது வலதுபக்கம் இருந்த ஒரு பெரிய சரிவில் அடர்ந்த மரங்களையுடை காடு.

ஸ்வாமி ஓம்கார்

மலைப் பாதை!

நான்கு முடிந்து ஐந்தாவது மலையின் ஆரம்பத்தில் எங்களை வருக வருக என்று வரவேற்றனர் அரசியல்வாதிகள். யெஸ் ஜம்ப்பி ஜம்ப்பி ரத்தம் உறிஞ்சும் அட்டைப் பூச்சிகள். மழை, ஒதுங்க இடமில்லை, பாறையில் சாய்ந்தாலோ ஓரிடத்திலேயே நின்றாலோ குருதி உறிஞ்ச ஒட்டும் அட்டைகள், ஓம் நமச்சிவாய ஆரம்பம் ஆறாவது மலை.

முதல் மலையில் முதலில் வரும் இடம்!

ஏற்ற இறக்கங்களுடன் சமதளப்பாதைகள், அதள பாதாளம் அற்புதமான இயற்கைக் காட்சிகள், ஆளையே தூக்கும் அசுரக்காற்று வெளிச்சம் குறைய ஆரம்பித்து மழை வலுக்க ஆரம்பித்திருந்த நேரத்தில் ஏழாவது மலை அடிவாரம் அடைந்தோம். அங்கே இருக்கும் ஒரு சுனையில்தான் குளித்துக் குளிர்பெற்று குளிர் நீங்கி ஏழாம் மலை ஏறி ஈசனைக் காணவேண்டும். ஆனால் இயற்கை எங்களுக்கு வேறு கட்டளை இட்டது. ஏழாவது மலை அடைய முடியாத அளவுக்கு மழையும் காற்றும் மேகமுமாய் ஆக்ரோஷமாக இருந்தது. சுமார் 24 நபர்கள் அடங்கிய எங்கள் குழுவில் சில வயதானவர்களும் இருந்தார்கள். ஏழாம் மலை ஏறி தங்குவதாக இருந்த எங்கள் திட்டத்தில் இப்பொழுது பாதுகாப்புக்கு முக்கியத்துவம் வந்தது. ஸ்வாமிஜி இருக்கும் நிலையை விளக்கிச் சொல்லி ப்ராக்டிகலாக நாம் இப்பொழுதே திரும்பிவிடலாம் என்று சொன்னதை அனைவரும் ஏற்று ஒரு ஏக்கப் பெருமூச்சுடன் ஏழாம் மலை எட்டிப் பார்த்துவிட்டு இறங்க ஆரம்பித்தோம்.

அந்தப் பாதாள குகை அருகில்!

இரண்டே மணி நேரத்தில் அசுரப் பாய்ச்சலில் எங்கும் நிற்காமல் ஐந்து மலை இறங்கி மீண்டும் பிள்ளையார் கோவில் வந்து கால் நீட்டிப் படுத்தபோது குண்டலினி மற்றும் உடலில் ஓடும் சக்கரங்கள் என்றெல்லாம் சொல்கிறார்களே அதெல்லாம் இதுவாக இருக்குமோ என்று சிட்டி ரோபோ போல பார்ட் பார்ட்டாக உடலின் பாகங்கள் உணர ஆரம்பித்தபோது உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது.

அரோகரா அதோ பிள்ளையார் கோவில் ஓம் நமச்சிவாய என்ற குரல் வந்த திசையில் சில இளைஞர்கள் மலை ஏறி வருவதைக் கண்டு அவர்களை கோவிலிலேயே ஓய்வெடுத்து காலையில் மழை இல்லையென்றால் மலை ஏறுமாறும் இல்லையென்றால் இறங்கிவிடுமாறும் சொல்லி வானிலை மோசமாக இருப்பதும், தங்க இடமில்லாமல் இருக்கும் நிலையையும் புரியவைத்தோம் சரிங்ணா என்று சொல்லி அவர்கள் அங்கேயே தங்கிவிட்டனர்.

மீண்டும் குளிர ஆரம்பித்தது.. ஒரு மணி நேர ஓய்விற்குப் பிறகு இறங்கிவிடலாம் என்று காலை எடுத்தபோது தெரிந்தது ஓய்வெடுத்தது எவ்வளவு தவறு என்பது. 200 அடிகள் இறங்கிய உடன் உடல் மீண்டும் ஒத்துழைத்தது. ஒரு வழியாக 12 மணி அளவில் மலை அடிவாரம் அடைந்து கால் நீட்டிப் படுத்தோம். உறங்குவதும் விழிப்பதுமாக ஒரு மன நிலை. மழை பெய்துகொண்டே இருந்தது.

சிறிய குழுக்களாக மக்கள் மலை ஏற வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். மனதிலேயே கோவில்கட்டி ஈசனை வழிபட்ட ஒரு நாயனாருக்கு மனம் ரசிகர் மன்றம் ஆரம்பிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. தூணிலும் துரும்பிலும் உன்னிலும் என்னிலும் இருக்கும் இறைவன் என்ற வசனங்கள் மனதினுள்ளே சாகா வரம் பெற ஆரம்பித்திருந்தது.

இது ஜஸ்ட் லைக் தட் ட்ரெக்கிங் அல்ல, ஏன் விரதம் இருக்கவேண்டும்? ஏன் வெறும் காலில் ஒரு மண்டலம் நடக்கவேண்டும்? ஏன் குளிர்ந்த நீரில் குளிக்கவேண்டும்? ஏன் இந்தக் கடவுளின் பெயரில் இத்தனைக் கட்டுப்பாடுகள்? இதெல்லாம் காரணம் புரிய ஆரம்பித்தது. இயற்கையென்றால் இயற்கை இறைவனென்றால் இறைவன். இரண்டும் எப்பொழுதும் காண்பதுபோல இங்கே காணக் கிடைப்பதில்லை என்பதே உண்மை. மெனெக்கெட்டால் மேன்மையானது கிடைக்கும். வெள்ளியங்கிரிப் பயணம் அதை உணர்த்தியது. இன்று போய் நாளை வா என்பது போல அது மீண்டும் ஒரு முறை பூரணமாக அறிந்து கொள்ள ஒரு வாய்ப்பளிக்கவே முழுமை அடையாத ஒரு பயணத்தை எனக்கு வழங்கி இருக்கிறதாகவே நான் உணர்கிறேன். சரியான முன்னேற்பாடுகளுடன் அடுத்தமுறை ஒரு முழுமையான பயணம் முடித்து சிறப்பான மன உணர்வுகளை பகிர விருப்பம். எல்லாம் அவன் செயல்.

நன்றி மறப்பது நன்றன்று:-

டிக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்த ஏற்கனவே ஏழு மலை ஏறி இறங்கி இருந்த அந்தப் புண்ணியவான் + பிரபலப் பதிவருக்கு சூட்சும சக்தி ஏதேனும் சேதி சொல்லி இருந்திருக்கக்கூடும், அதனாலேயே அவர் பயணம் கடைசி நேரம் தடைப் பட்டிருக்கிறது:))

கோவையில் காவி சட்டை வேட்டியில் கையில் கம்புகொண்டு ஒரு சாமியார் சாப்பாட்டுக்கு ஓட்டல் தேடியதை நீங்கள் கண்டிருந்தால் அது சாட்சாத் நானேதான். உடனிருந்தவர் பதிவர் எறும்பு ராஜகோபால். நான் இஸ்துகினு இஸ்துகினு கம்புகொண்டு நடப்பதை ஏளனத்துடன் பார்த்து அடுத்து சதுரகிரி போறோம்தானே? என்றார்!

மாலை பதிவர்(?) சகோதரி விஜி அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்று அருமையான காபி குடித்தோம், காங்கிரஸ் இணைய தளபதி சஞ்செய் வந்தார், சகோதரி சக்தி மற்றும் தாரிணிப் ப்ரியாவுடன் செல்லில் அழைத்துப் பேசி ஒரு மினி மாநாடு முடிந்து சுவையான இரவு உணவு முடித்து விடைபெற்று வீடு வந்தோம்.

எங்கிருந்தோ பெயர்த்தெடுத்து இந்தத் தமிழகத்தில் வெள்ளியங்கிரியை வைத்தது யார்? இதைப் படித்து வெள்ளியங்கிரி ஏறக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தால் நீங்கள் தமிழகத்திலிருக்கும் ஒரு மிக மிக முக்கியமான ப்ரயாணத்தை இழக்கிறீர்கள். ஏறலாம் என்று முடிவெடுத்தால் அதி அற்புதமான ஒரு தரிசனம் உங்களுக்குக் கிடைக்கும் இயற்கையோ, ஈசனோ, சுற்றுச்சூழலோ, ஆரோக்கியப் ப்ரயாணமோ, ட்ரெக்கிங்கோ ஏதோ ஒரு பெயரிட்டு அழைக்கும் உரிமை உங்களுக்கிருக்கிறது.

ஒன்றுமில்லாததில்

ஒன்றுமில்லாததிருந்திருக்கவேண்டும்

அந்த ஒன்றுமில்லாததிலும்

ஒன்றுமில்லாததிருந்ததா என்பது

என்றுமில்லாதது மட்டுமே

அறியும்!

தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி!

பர்வத மலை - பதிவர்களுடன் ஒரு பகீர் பயணம்!!

2011-04-16T19:55:00.001+05:30

பர்வத மலை - பதிவர்களுடன் ஒரு பகீர் பயணம்!!

ஸ்வாமி ஓம்கார் எறும்பு ராஜகோபாலுக்காக பர்வத மலை போவதற்காக ஒரு மோட்டிவேஷன் பஸ்ஸை போட்டோவோடு நேற்று போட்டிருந்தார். உடனே வீறுகொண்டு எழுந்த ராஜகோபால் தன் நண்பருடன் நேற்று மாலையே செல்லத் தீர்மானித்ததை மயில் ராவணனும் சாறு சங்கரும் மோப்பம் பிடித்து என்னையும் அழைக்க ஐவர் கூட்டணியாக மாலை 4 மணிக்கு தீர்மானித்து இரவு 7.20க்கு கோயம்பேட்டிலிருந்து போளூர் செல்லும் நேரடி பஸ் ஏறினோம்.

பூந்தமல்லி, ராணிப்பேட்டை, ஆற்காடு, ஆரணி வழி போளூர் சென்றடைந்தபோது இரவு மணி 12.00 பர்வத மலைக்கு காலை 4மணிக்குத்தான் முதல் பஸ் என்று கேட்டு அறிந்துகொண்டோம். அங்கே தங்க உத்தேசமில்லாமல், ஒரு ஆட்டோ பிடித்து இரவு சுமார் 1.20க்கு அடிவாரத்திலிருந்து நிலா வெளிச்சத்தில் நாங்கள் ஐந்துபேர் மட்டும் மெதுவாய் ஏற ஆரம்பித்தோம்.

கூடவே வழிகாட்டுவதுபோல ஒரு வெள்ளை நாய். முதலில் 2கிலோ மீட்ட்டர் வரும் சாலைப் பயணம் முடிந்து, சிமெண்ட் மற்றும் கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட படிக்கட்டுகள் உடலின் வலிமையை சோதிக்க ஆரம்பித்தது.

இதயத்துடிப்பு வெளியில் கேட்க ஆரம்பித்து வாயில் மூச்சு பலமாக விட ஆரம்பித்த நேரத்தில் சோடாவேண்டுமா என்ற குரல் வந்த திசையில் ஒரு படுதா கட்டிய சிறு கடையில் கோலி சோடாவில் எலுமிச்சையும், உப்பும் சேர்த்து கல்ப்பாக அடித்துவிட்டு சட்டை நனைய நாங்கள் நடக்கத்துவங்கினோம்.

ஆளரவமற்ற அந்தப் படிக்கட்டுப் பாதை முடிந்து வெறும் கற்காளாலான காட்டுவழிப் பாதை ஆரம்பித்தது. பெரிய பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்போல அருகில் நிலா! அதன் வெளிச்சத்தில் தூரத்தே தெரிந்தது பர்வத மலைக் குன்று ஒரு நந்தி முழங்கால் மடித்து அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற ஒரு காட்சி!

ஆங்காங்கே சற்று இளைப்பாறி சோடா குடித்து மூச்சுவாங்க முக்கால்வாசி ஏறியதும், காற்றும், குளிறும் ஒரு சேர சாமரம் வீசியது. அத்துனை தூரம் நடந்துவந்த களைப்பு அந்த சூழலுக்கே சரியாகப் போயிற்று. அற்புதமான அந்த இடத்தை விட்டு நடக்கத்துவங்கி கடைசி நிலையான கடப்பாறை பாதை வந்தடைந்தோம்.

இரண்டு வழிகள்:: ஒன்று சரிவாக வளைந்து வளைந்து செல்லும் படிக்கட்டுப் பாதை, நடு நடுவில் இரும்பாலான ஏணிகளும் உண்டு. மற்றொன்று செங்குத்தான பிடிவிட்டால் கயிலாயம் டிக்கெட் வழங்கும் கடப்பாறையை பாறையில் குத்தி சங்கிலி போட்டு இரும்பாலான ஏணிகள் வைத்த, பாறையிலேயே பாதம் வைக்கும் அளவுக்கு செதுக்கிய படிகள் கொண்ட கடப்பாறை பாதை.

நாங்கள் கடப்பாறை பாதையை தேர்ந்தெடுத்து மெல்ல ஏறி மலை உச்சியை அடைந்தோம். ஆஹா என்ன காற்று? என்ன குளிர்? அதிகாலை ஐந்து மணி அளவில் மெல்ல சிவப்பாக சூரியன் உதிக்கப்போகிற அந்த நேரத்தில் எங்களுக்குக் கீழே வெண்பஞ்சு மேகக் கூட்டங்கள், அதனால் ஏற்பட்ட இன்பக் குளிர். ஹோவென சப்தமிடும் காற்றோடு ஏறி வந்த களைப்பை எல்லாம் இயற்கை எடுத்துக்கொண்டது.

அங்கே உள்ள சிவன் கோவிலையும் பார்த்துவிட்டு நல்ல வெளிச்சத்தில் கீழே இறங்கும் போதுதான் தெரிந்தது. இந்த வழியாகவா இரவு ஏறிவந்தோம்!!??? கண் மூடித் திறப்பதற்குள் சூரிய உதயத்தை பர்வத மலை உச்சியிலும், அஸ்தமனத்தை என் வீட்டின் மாடியிலும் கண்டது கனவா? என்பது போல் இருக்கிறது :))

வெறுமனே மலை ஏற/இயற்கையைக் காண ஆர்வமிருப்பவர்களுக்கு பர்வத மலை ஒரு அருமையான இடம், உடல் வருத்தி இறைவனைக் காண்பேன் என்பவர்களுக்கும் பர்வத மலை உங்களை வரவேற்கிறது!.

மலை அடிவாரத்தில் எறும்பு, நான், மயில் பின்னால் தெரிவதுதான் பர்வத மலை

சிமெண்ட் படிக்கட்டுகள் ஆரம்பிக்கும் இடம்

அந்த நால்வர்!

முதலில் வரும் சிமெண்ட் பாதை

பின்னர் வரும் கற் பாதை

காட்டினூடே செல்லும் பாதை

கடைசியாக ஏற வேண்டிய படிக்கட்டுப் பாதை

இறங்கும் வழியில்

முதலில் இறங்கவேண்டிய மலைப்பாதை

சூலம்!

ஓம் நமச் சிவாய :))

இன்றைய சூரிய உதயம் மலை மேலிருந்து

உதயத்திற்கு முன்பான ட்ரைய்லர்!

வெண் பஞ்சு மேகங்கள்

விளிம்பு நிலை மோட்ச தியானம் :))

கோவிலின் பின்னே ராஜகோபாலும் மயிலும்..

கண்டிப்பாக வாய்ப்பு கிடைத்தால் சென்று வாருங்கள் மக்களே! மறக்க முடியாத ஒரு அனுபவம்!

மிக்க நன்றி!

:))

வெய்யக் கால பயணங்களில்..!

2011-04-15T12:29:00.000+05:30

மெரீனா ஒரு மாலை

வீட்டுத் தோட்டத்தில் அரளி இலை கபளீகரம் செய்யும் கேட்டர்பில்லர்

பெசன்ட் நகர் பீச் அறுபடை முருகன் கோவில் பின்புறம்

வெட்டப்பட்ட மரம் - வண்டலூர் உயிரியல் பூங்கா

பூக்குமா பூக்காதா என்று பல மாதம் காக்க வைத்த லில்லி - வீட்டுத் தோட்டம்

வண்டலூர் சுற்றுலா சித்திரைத் திரு நாள் அன்று மயில்ராவணன், சாறு சங்கருடன்

கலர் புலி

வெள்ளைப் புலி

சாறு சங்கர்

மயில்

மண்டை காயும் வெயில் அடித்தாலும், உள்ளே மரங்களூடே நடந்ததில் சுகமாகத்தான் இருந்தது. முதலைகள் மற்றும் நீர் யானைகள் மேலெல்லாம் தண்ணீர் பாட்டில்களை மக்கள் வீசி எறிந்திருந்தார்கள் :(((

தண்ணீரின் அளவு மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது. பல மிருகங்கள் இந்த வெப்பத்தையே சமாளிக்க இயலாது சோர்ந்து போயிருந்தது.

இன்னும் சிறப்பாக எவ்வளவோ விஷயங்கள் செய்யலாம், சிறப்பான உயிரியல் சுற்றுலா இடமாக மாற்றலாம். மாற்றம் வருமென்று நம்புவோம். ஹும்ம்!

.

உண்மைத்தமிழனின் உளறல்கள்!! - பாகம் - 3.

2011-04-08T11:53:00.000+05:30

ஆர்கானிக் லிவிங் ஆர்கானிக் பார்மிங் எது சரி??

இயற்கை வழி வேளாண்மை என்பது தற்பொழுது சிறிய அளவிலேயே நடந்து வருகிறது. காரணம் பெரும்பாலான விவசாயிகள் மரபு வழிக்கு இன்னும் மாறாமல் இரசாயண வழி விவசாயத்தையே பிரதானமாக செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

மேலும் அரசாங்கத்தில் எல்லா வசதிகளும் அவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கிறது (அவை சொற்பமாக இருந்தாலும்) என்ன விஷத்தைப் போடுகிறார்? எவ்வளவு? என்றெல்லாம் எந்தக் கணக்குவழக்கும் இல்லாமல் அவர்களால் அதிக விளைச்சல் ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு சுலமாக செயல்பட முடியும், சந்தைப் படுத்த முடியும்.

ஆனால் இயற்கைவழியில் அவ்வாறல்ல! அதற்கேற்ற நடைமுறைகள் பலவற்றைக் கடைபிடிக்கவேண்டும். குறைந்தது 3லிருந்து 5ஆண்டுகள் ரசாயணம் ஏதும் தூவப்படாமல் ஒரு நிலம் தயார் செய்யப்படவேண்டும். அந்த நிலத்திற்கு பாய்ச்சப்படும் தண்ணீர்முதற்கொண்டு பரிசோதனைகள் அடிப்படையில் எந்த நஞ்சும் கலக்காது என்ற திறனாய்வு செய்யப்படவேண்டும். மேலும் அக்கம் பக்கத்தில் ரசாயண விவசாயம் செய்யப்படுமானால் அவர்களின் நீர் அல்லது ரசாயணத் தெளிப்பு இந்த வயலில் பாதிப்பு ஏற்படுத்தாமல் நிலத்தில் சில முன்னேற்பாடுகள் செய்யப்படவேண்டும்.

நிலத்தை உழுவது, மேம்படுத்துவது, நீர் பாய்ச்சுவது, விதைகள் எங்கிருந்து பெறப்பட்டது, என்னவிதமான எருக்கள் பயன்படுத்தப்பட்டது, என்று பலவிஷயங்களை ஆவணப் படுத்தவேண்டும். இவ்வளவு ஏன்? நீங்கள் பயன் படுத்தும் ஏர் கலப்பை முதல் மண்வெட்டி வரை ரசாயண நிலத்தில் உபயோகப் படுத்தப்பட்டதாக இருக்கக்கூடாது!!

மேலும் ரசாயணங்கள் கொட்டப்படும்போது உடனடியாகவும் ஒரே பயிரையும் தொடர்ந்து விளைவிக்கலாம். ஆனால் இயற்கை முறையில் ஒரு முறை பயிர் செய்து நிலத்திற்கு சிறிது ஓய்வளித்து வேறொரு பயிரை விளைவித்தால் மட்டுமே மண் வளம் அதிகரிக்கும்.

நீங்கள் செய்வது பரிபூரண இயற்கை விவசாயம் என்பதை அப்பொழுதுதான் அதற்கென ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ள அமைப்புகள் அங்கீகாரம் செய்யும். அப்பொழுதுதான் நீங்கள் ஆர்கானிக் என்று லேபிள் கொண்டு மக்களிடையே அவற்றை விற்க முடியும். ஒரு வகையில் இம்மாதிரியாக கட்டுப்பாடுகளே மக்களுக்கு சரியான தரமான இயற்கை பொருட்களை கொண்டு சேர்கிறது என்றாலும், இவ்வளவு சுமையை நஞ்சைக் கலக்காது விவசாயம் செய்பவன் தலையில் ஏற்றப்பட்டிருப்பதால் அவன் இழப்புகளை சரிகட்ட அதிக விலைக்கு விற்க நேரிடுகிறது.

இதில் மற்றொரு விஷயமும் கவனிக்கவேண்டும். விதைகளையே உரிமை கொண்டாடும் அளவிற்கு யோசித்த அதி புத்தி சாலிகள் இதையும் விட்டு வைப்பார்களா? அதிக அளவு மக்களின் ஆர்வம் இதில் திரும்பும்போது காசு ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட கார்பொரேட்டுகள், விதிகளை அவர்களே எழுதி விவசாயிகளை கையேந்த விடுவார்களோ? என்ற அச்சமே இந்த தலைப்பிற்குக் காரணம்.

ஆர்கானிக் பார்மிங் என்பதில் வியாபார நோக்கும் அதனால் எழும் சிக்கல்களும் வருமானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. காசு எங்கே ப்ரதானமாக இருக்கிறதோ அங்கே நப்பாசைகளும், துரோகமும் சுலபமாய் எஜமானனாகிவிடுகிறது. வருமானம் முக்கியமாகும்போது சமரசங்கள் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற பயம் வந்துவிடுகிறது. இதற்கு மிகவும் மெனக்கெட வேண்டியதில்லை. சாதாரண டீத்தூள் முதல் 50 பைசா சாக்லேட் வரையில் இன்றைக்கு போலிகள் சர்வ சாதாரணமாக நம்மிடையேஊடுருவி விட்டன.

என்ன தீர்வு? என்று பார்த்தால் இயற்கைவழி வாழ்வுமுறை ஒன்றே இதற்குத் தீர்வாக அமையும். சொல்வது சுலபம் ஆனால் நடைமுறையில் எல்லோரும் விவசாயம் செய்ய முடியுமா? என்றால் அது கடினம்தான். ஆனால் நான் இருக்கும் இடத்தில் எனக்கு எல்லாம் கிடைக்கவேண்டும், அதுவும் நஞ்சில்லாமல் கிடைக்கவேண்டும், ஆனால் சகாயமாகக் கிடைக்கவேண்டும் என்று கூழுக்கும் மீசைக்கும் அந்தக் கூழ் இருக்கும் சொம்புக்கும் அதைக்கொண்டுவரும் நபரின்மேலும் ஆசை கூடிக்கொண்டே போவதால் அடுத்தவரை குறை சொல்ல அருகதையற்றவர்களாக ஆகிறோம். விவசாயம் என்பது ஏதோ ஆயிரம் மலைதாண்டி ஆழ்கடலில் நடைபெறுவதல்ல. பைசா பெறாத விஷயங்களுக்கெல்லாம் பயணப்படும், காத்திருக்கும் நாம் இதுபோன்று விவசாயம் செய்பவர்களை நேரடியாக சந்தித்து பொருட்கள்வாங்கி ஊக்குவித்தாலே நாமும் வாழ்ந்து பிறரையும் வாழ வழி செய்தவர்களாகிறோம். இதற்கான அதிக தேவைகள் உருவாகும்போது அதற்கான சந்தைகள் நிச்சயம் நமக்கு அருகிலேயே உருவாகும் உதாரணம் -செல்போன். தினமும் பழமோ, பூவோ வழங்கும் ஒருவர் உங்களுக்கு ஒருபோதும் கெட்டுப்போனதை விற்கமாட்டார் என்ற சின்ன புரிதலே இதற்குப் போதும்.

வெறும் உணவுதாண்டி வாழ்வுமுறைகளிலும் கவனம் வைக்கவேண்டிய அவசியமும் வந்துவிட்டது சிறிது சிறிதாய் நாம் சேற்கும் மக்காத குப்பைகளின் மலைகளை புறநகர் பகுதிகளில் பெரும்புகையோடு பார்த்திருக்கிறீர்களா? இதுதான் நம்மின் வருங்காலச் சந்ததிகளுக்கு நாம் சேர்த்த சொத்து. இருக்கும் நிலத்தில் நஞ்சுபுகுந்து நாசமானதுபோக, மிச்ச நிலத்தில் ப்ளாஸ்டிக் அடைத்துக்கொண்டிருந்தால் என்னதான் தீர்வு? இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு பொதுக் குழாயில் உங்களால் பைப்பைத்திறந்து அந்தத் தண்ணீரை அப்படியே குடித்திருக்க முடியும். ஆனால் இன்று? இருபதே ஆண்டுகளில் எங்கிருந்து தண்ணீரில் சேர்ந்தன அத்தனை விஷங்கள்? 20 ரூபாய்க்கு ஒரு இளநீர் வாங்க விலை அதிகம் என்று யோசிக்க வைத்து 30 பைசா ஒன்றுக்கும் உதவாத கோலாவை 20 ரூபாய்க்கும், இலவசமாய் கிடைத்துக்கொண்டிருந்த குடி நீரை 15ரூபாய்க்கும் விற்கும் அவர்களின் சாமர்த்தியம் என்றைக்கு நமக்குப் புரியும்? அடுத்து ஆக்ஸிஜனை பாட்டிலில் அடைத்து விற்பார்களோ என்னமோ?

மழை நீர் சேகரிப்பையே ஏனோதானோவென்று கட்சி முலாம் பூசி செலவாகிறதே என்று கவலைப்படுபவர்களில் பலர், பத்துகுப் பத்து இடம் கூட மண்ணைக் காட்டாது சிமெண்ட் போட்டு மூடி அதில் கட்டிடம் கட்டி கடன் வாங்கியாவது காரையோ, எல்ஈடி டீவியோ வாங்கத் தயங்குவதில்லை, ஒரு சாதாரணச் சட்டையை அதன் கம்பெனி லோகோவிற்காக 4000 ரூபாய் கொடுத்து வாங்கத் தயங்குவதில்லை. அருகாமையிலிருக்கும் கடைக்கு நடப்பதுமுதல், ஒரே ஒரு சிறிய செடியேனும் வளர்ப்பது முதல், ப்ளாஸ்டிக் பயன் பாட்டை தவிர்க்க முயல்வது முதல் அதற்காக நம் பிள்ளைகளைத் தயார் படுத்துவது முதல் ஒவ்வொருவரும் சிறிய அளவில் முயற்சிகளை ஆரம்பித்தாலே போதும். பன்றிக் காய்ச்சலைவிட வேகமாகப் பரவவேண்டிய விஷயங்கள் இவைதான்.

படியுங்கள்..

இந்தியப் பாரம்பரிய அறிவியல் மையம்

இவர்களின் அலுவலகம் சென்னை கோட்டூர்புரத்தில் இருக்கிறது. காய்கறித்தோட்டம் முதல் இயற்கை வழி வேளாண்மைக்காக பல விஷயங்களை புத்தகமாகவும், குறுந்தகடுகளாகவும் விற்பனை செய்கின்றனர். மேலே இருப்பது அவர்களின் வலைத்தள முகவரி. விதைகளும் சில ஆர்கானிக் பொருட்களும் இவர்களிடத்தில் விற்பனைக்குக் கிடைக்கிறது. நஞ்சில்லா விவசாயத்திற்கான ஒரு அமைப்பு. நேரம் கிடைப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று வரவும், புத்தகங்களையும் வாங்கிப் படிக்கவும். வெண்டை, கத்தரி, மிளகாய் போன்றவற்றிற்காக சிறப்பு தனி புத்தகங்களையே போட்டிருக்கிறார்கள். நீங்கள் குறைந்தபட்சம் உங்கள் விவசாய அறிவை , பயிர்களைப் பற்றிய அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளவாவது இந்தப் புத்தகங்கள் வாங்கிப் பயனுறவேண்டும்.

பூவுலகின் நண்பர்கள்

இயற்கை சம்பந்தமான பல கட்டுறைகள் உங்களுக்குப் பயனளிக்கும்.

தெக்கிக்காட்டன் தெகா அவர்களின் இன்றைய பதிவு

துடைத்தழிக்கப்படும் நெல், தான்ய விதைகள்:GM Pollution!

SAFE FOOD ALLIANCE

ஆபயன் குன்றும் ஆறுதொழிலோர் நூல் மறப்பர்

காவலன் காவான் எனின் - குறள் - 560.

அடுத்து காணி நிலம் என்றாரே பாரதி? அது என்ன?

உண்மைத்தமிழனின் உளறல்கள்!! - பாகம் - 2.

2011-04-06T10:46:00.001+05:30

பொது மக்களின் ஒரு சாராரை சாலை ஓரம் காக்கவைத்து ரேஷன் கடையில் ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி இவர்களுக்காகத்தான் வழங்கப் படுகிறது என்று பீற்றிக்கொள்ளுவதற்கு முன்பாக, அவர்கள் ஏன் ஒரு ரூபாய் அரிசிக்காக இந்தியாவில் நம்பர் ஒன் மாநிலத்தில் அப்படித் தவம் கிடக்கிறார்கள் என்ற கோணத்தில் சிந்தித்தால் நமக்கான உணவு உற்பத்தி தேவைக்கு அதிகமாக இருக்கிறதா அல்லது பற்றாக் குறையில் வேறெங்காவதிலிருந்து இறக்குமதி செய்கிறோமா என்ற கேள்வியில் அது முடியும்.

முன்னர் எழுதிய பசுமைப் புரட்சி என்பது என்ன? மாடுகளை சொந்தமாக வைத்து ஏர்பூட்டி அதன் சாணத்தை எருவாக்கி நிம்மதியாய் இயற்கை முறையில் கிடைப்பதைக்கொண்டே யாரையும் எதிர்பார்க்காமல் சிறப்பான விவசாயம் செய்துகொண்டிருந்த விவசாயிகளை நகரத்தில் தொழிற்சாலை வைத்துள்ளவர்கள் மாற்றினார்கள்.

உழவுக்கு ட்ராக்டர் சிறப்பானது என்று லோன் மற்றும் மானியம் மூலம் மூளைச் சலவை செய்ததில் முதலில் காணாமல் போனது மாடுகள் 40 வருடங்களுக்கு முன் ஆயிரக்கணக்கான மாடுகளுக்குச் சொந்தக்காரர்களாயிருந்த துபாய் ராஜாவின் வீட்டில் இன்றைக்கு பாக்கெட் பால் வந்தால்தான் காப்பியே!

மாடுகளை வைத்து நிலத்தை உழும்போது மண்ணில் வாழும் நுண்ணுயிரிகள் இறப்பதில்லை, ட்ராக்டர் எனும் வஸ்து தேவையில்லாத அள்வுக்கு நிலத்தை புரட்டுவதோடு அதில் இடப்படும் நஞ்சுகளான ராசாயணங்களையும் நிலத்தடி நீர் வரை கொண்டு செல்கிறது. சரி ட்ராக்டரோடு ஆயிற்றா ட்ராக்டர் என்ன சாணியா போடும்? அதை வைத்து உரம் தயார் செய்ய? எனவே உரக்கம்பெனிகள் புகுத்தப் பட்டது, எரு என்ற இயற்கை விஷயத்தை இரசாயண விஷங்கள் மாற்றின.

இரசாயண உரங்கள் தயாரிக்க தொழிற்சாலைகள் ஆரம்பம். அது இன்னும் தன் பங்கிற்கு சுற்றுச் சூழலை மாசு படுத்துகிறது, ட்ராக்டர் உற்பத்தி செய்ய கம்பெனிகள், ட்ராக்டருக்கு டீசல், அந்த டீசலை நாம் வெளி நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்தாகவேண்டும், அந்த உரத்துக்கும் டீசலுக்கும் மானியம். அந்நிய செலாவணி இழப்பு எல்லாவற்றிற்கும் அடுத்தவனைக் கையேந்தும் நிலை. சரி இருப்பதைக் கொண்டு விளைத்துக்கொள்ளலாமென்றால் விதையை மரபணு மாற்றம் என்ற ஒன்று ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். அந்த விதையைத்தான் வாங்கவேண்டுமென்று விவசாயி போதிக்க அல்லது நிர்பந்திக்கப் படுகிறான். ஆயிரக்கணக்கான நெல் வகைகள் இருந்தவனிடம் மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட பலவித குட்டை நெல் ரகங்கள் அறிமுகம் செய்யப் பட்டன.

ஏன்? குட்டை ரகத்தில் வைக்கோல் கம்மியாக இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச நாட்டு மாடுகளுக்கும் தீவனம் இல்லாமல் போனால்தானே ஹைப்ரிட் சீமை வகைகளை விற்க முடியும்? அதுவும் அவை வாழும் சூழ்நிலை வேறு இங்கே சர்வ சாதாரணமாக அடிக்கும் வெயிலுக்கு அவை தாங்காது, தனியே கொட்டில் வேண்டும். அவற்றிற்கு 27 ஊட்டச்சத்துக்கள் நிறைந்த உணவு தயாரிக்க, வழங்க கம்பெனிகள் இருக்கின்றன. அவன் கொடுத்தால்தான் இவன் மாடு வளர்க்க முடியும். வெறும் மேய்ச்சல் நிலத்தில் மேய்ந்து சர்வ சாதாரணமாக எந்த நோய் நொடியுமில்லாமல் முக்கியமாய் ”செலவில்லாமல்’ பெருகிய நம் பாரம்பரிய இனம் எப்படி கவனமாக அழிக்கப் பட்டு வருகிறது என்று கவனியுங்கள்.

இருப்பதைக்கொண்டே விவசாயம் செய்த விவசாயி எல்லாவற்றிற்கும் வெளி இடுபொருள் சார்ந்தே இருக்கவேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டான். எல்லாமே நகர உற்பத்தியில். கிராமத்தில் விவசாயம் கையேந்தி நிற்கிறது. நகரத்தில் உரம், டீசல், ட்ராக்டர், இப்பொழுது விதையும் அவர்களே மரபணு மாற்றமாக்கி சப்ளை செய்யப் போகிறார்கள். இதற்குப் பெயர் பசுமைப் புரட்ச்சி.

பசுமைப் புரட்சியை ஊக்குவித்த மகான்கள் நமக்கு அளித்த அன்பளிப்பைப் பாருங்கள்:

கிட்டத்தட்ட இந்தியாவில் 17கோடி ஏக்கர் அதிகப்படியான இரசாயனங்கள் தூவி உவர் நிலங்களாகி விளைச்சல் அதளபாதாளத்திற்குத் தள்ளப் பட்டுவிட்டது.

இந்திய மக்கள் உண்ணும் உணவு அனைத்திலும் தக்காளி முதல் தாய்ப்பால் வரை பூச்சிக்கொல்லி தன் தடயத்தைப் பதித்துள்ளது.

மருத்தும் வணிகமாகி நோய்கள் மலிந்து உழவில் பயன் படுத்தப் படும் நஞ்சுகளால் புற்று நோய் முதல் நரம்பியல் கோளாறுகள், ஆண்மைக் குறைபாடு போன்றவை பெருகி உள்ளன.

நமது பாரம்பரிய நெல் ரகங்கள் இப்பொழுது பன்னாட்டு கம்பெனி வசம்.

குடி நீர் மாசடைந்துள்ளது. தொழிற்சாலைகளும் நிலதடி நீரை மாசடைய வைக்கின்றன. நீர் ஆதாரங்களிலிருந்து ஆழ்குழாய்மூலம் நீர் உறிஞ்சப் பட்டு லாரிகளில் நகரங்களுக்கு வினியோகம் செய்யப் படுகிறது. இதனால் நீர் ஆதாரங்களில் நிலத்தடி நீர் குறைந்து சுவையும் மாறி வருகிறது.

பசுமைப் புரட்சியை ஆதரித்தவர்களே அரசாங்கத்திற்கு கொடுத்த அறிக்கையைப் இது!:

65 கோடி மக்களுக்கு உழவைத் தவிர வேறு தொழில் இல்லை.

(இதுதான் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு காசு பார்க்க ஒரு வாய்ப்பானது)

இந்த உழவர்கள் வருவாய் குறைந்த வண்ணம் உள்ளது. செலவுகளும் எதிர்பாராத இழப்புகளும் அதிகரித்த வண்னம் உள்ளது.

(ஏன் எல்லாவற்றிற்கும் இடுபொருள் வெளியிலிருந்து வாங்க வேண்டும், சுயமாய் அவனால் எதுவும் செய்ய இயலாது விதைமுதல் அறுவடை வரை கார்பொரேட் கம்பெனிகளுக்கு காசு கொடுத்தாலே விவசாயம். அதனால் ஏற்படும் திடீர் செலவுகள் வருவாய்க்கும் மேல் போகிறது.)

கடனைத் திருப்பிக்கட்ட முடியாத உழவர்கள் தற்கொலை செய்வது அதிகரிப்பு.

(எல்லா இடுபொருட்களுக்கும் காசு வேண்டும். கடன் வாங்கி காசைக் கம்பெனிகளிக்கு கொடுத்து விளைச்சலில்லாததால் கடனடைக்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான் விவசாயி # மானஸ்தன் ஆச்சே!)

உழவை நம்பி உள்ளவர்களில் நாலில் ஒருவருக்குத்தான் வங்கிக் கடன் கிடைக்கிறது.

(கந்து வட்டி மீட்டர் வட்டி கொடுமைகள் நகரத்தவர்களுக்கே நரகமெனுபொழுது கிராமத்தான்??)

பூச்சிகளைக் கொன்று பயிர்களைக்காக்ப்போமென்று நல்ல உயிரினங்களையும் அழித்தார்கள், தேனீக்களும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளும் அழிகின்றன, மேய்ச்சல் நிலங்கள் கட்டிடங்கள் கட்டப்பட்டு கால் நடைகள் இறைச்சியாகின்றது. கால்நடைகளின் எரு இல்லாமல் விளை நிலங்கள் வளம் இழக்கின்றது.

உலகத்து இயற்கையில் எல்லாமே ஒரு சுழற்சிப் பாதையில் இயங்குகின்றன, அதில் ஒரு இணைப்பு உடைக்கப்பட்டாலும் அது தன்னைச் சார்ந்து இருக்கும் உயிரினங்களுக்கு பேரழிவை உண்டாக்குகிறது. நாமும் ஒரு உயிரினம்தான் அழியக்கூடிய பட்டியலில் கூடிய சீக்கிறம் மனித இனத்தின் பெயரும் வரும். அனேகமாக அந்த அழிவு நாளே இந்த இயற்கைக்கு மனித இனம் செய்த முதல் நல்ல நிகழ்வாக இருக்கலாம்.

இன்றைய கேள்விகள்:-

மாட்டுக்கு ஊசிபோட்டு பால் கறக்கும் வித்தையை எந்த சங்க காலப் பாடல்களிலோ அல்லது கல்வெட்டுகளிலோ நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

23 அத்தியாவசிய ஊட்டப் பொருட்கள் உங்கள் குழந்தைகள் உண்ணும் உணவில் இல்லை மாறாக அது ஒரு டப்பாவில் பவுடராக விற்கப் படுகிறது அதைக் குடித்தால் மட்டுமே உங்கள் குழந்தைகள் உயரமே அடைய முடியும் சரிதானே?

ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் கரிகால் சோழன் காலத்தில் 4.2 டன் நெல் விளைந்தது என்று பொறுநர் ஆற்றுப் படையில் வரும் இந்தப் பாடல் சொல்வது பொய்யா?

”சாலி நெல்லின் நிறை கொள்வேலி ஆயிரம் விளை உண்டாக்க காவிரி புறக்கும் நாடு கிழவோனே”

இந்தப் பசுமைப் புரட்சியால் விலை குறைந்து விளைச்சல் அதிகரித்து நாமெல்லாம் சுபிட்சமாக அல்லவா இருந்திருக்கவேண்டும் இருக்கிறோமா?

அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி செறுவார்க்கும்

உன்னழிக்கல் ஆகா அரண் - குறள் : 421

குறளின் எண்ணையும் கருத்தையும் பாருங்கள்

கருவிகளில் சிறந்த கருவி அறிவு. மனிதரைத் துன்பங்களிலிருந்து பாதுகாக்கும் கருவி அறிவு. அறிவானது அழிவுகளிலிருந்து காத்து நிற்கும் கோட்டை மதில் சுவர் போன்றது.

செய்தக்க அல்ல செயக் கெடும் செய்தக்க
செய்யாமை யானும் கெடும்! - குறள் : 466.

செய்யக்கூடாததைச் செய்தாலும் கேடு வரும். செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய மறுத்தாலும் கேடு வரும்.

படியுங்கள்..

Food Sovereignty and Corporate Control

Genetic Engineering and Pesticides

தாய்மண் புத்தகம் .

இயற்கை வேளாண்மைப் பாடநூல்

வெளியீடு வானகம் கல்விக் குழு, 60/3 எல்பி ரோடு, திருவான்மியூர், சென்னை-41. vaanagamoffice@gmail.com

அடுத்து..

ஆர்கானிக் பார்மிங் அல்லது ஆர்கானிக் லிவிங் எது சரி?

மீண்டும் பேசுவோம்...

நன்றி!

உண்மைத்தமிழனின் உளறல்கள்!!

2011-04-04T11:47:00.000+05:30

FOOD Inc என்ற டாக்குமெண்டரியை பார்த்திருக்கிறீர்களா? செயற்கையாக மனிதனுக்கான உணவுச் சுழற்சியானது கார்பரேட் கைகளால் தீர்மானிக்கப் படுவதை ஆவணப்படுத்தி இருப்பார்கள். அபரிமிதமாக விளையும் மக்காச்சோளம், அதைக்கொண்டு உருவாக்கிய பை ப்ரொடக்ட்ஸ், மீதியை பண்ணைக் கோழிகளுக்கும், பன்றிகளுக்கும், மாட்டிற்கும் தின்னக் கொடுத்து வெஜ்ஜிலும், நான்வெஜ்ஜிலும் சோளத்தை மறைமுகமாகப் புகுத்தி மரபுக்கோளாறை மக்களின் சொந்த செலவில் பாஸ்ட்புட் என்று மக்களுக்கு சூனியம் வைத்து காசடிப்பதை சொல்லி இருப்பார்கள்.

போக அந்த சோள விதைக்கும் ஒரு கம்பெனி காப்பிரைட் வாங்கி வைத்து அங்குள்ள விவசாயிகளை கூலிகளாக்கி வைத்திருப்பார்கள். சம்மதிக்காதவர்களை கேஸ் போட்டு படியவைப்பார்கள். அதாவது அவர்கள் கொடுப்பதுதான் விதை, அவர்கள் தருவதுதான் கூலி, அவர்கள் தருவதுதான் உரம், அவர்கள் உற்பத்தி செய்து தருவதைத்தான் நாம் உண்ணவேண்டும் அது கோழியாக இருந்தாலும் சரி சாஸாக இருந்தாலும் சரி.

நம்மூரில் பசுமைப் புரட்சி என்ற அற்புதமான ஒரு முட்டாள்தனம் மெத்தப் படித்தவர்களால் விவசாயிகளுக்கு அறிமுகப் படுத்தப்பட்டது. அதாவது உரம் போட்டு விவசாயம் செய்வது, ஆயிரம் மூட்டை இயற்கையாய் விளைந்த இடத்தில் ஆயிரத்து முன்னூறு மூட்டை விளையும் ஆனால் அதற்கு கொடிய விஷமான ரசாயன உரங்கள் போடவேண்டும். அவர்கள் சொல்லாமல் விட்டது அந்த விஷங்கள் தொடர்ந்து கொட்டிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் அந்த விஷத்திற்கு கொடுக்கப்படும் பணமோ அந்த அதிகமாய் விளைந்த முன்னூறு மூட்டைகளை விட அதிகம். உரத்தைக் கொட்டிக் கொட்டி விவசாயிகளில் பலர் தற்கொலை செய்து கொண்டதோடு விளை நிலங்களையும் அறியாமலேயே கொலை செய்தார்கள்.

பாரம்பரியத்தில் விவசாயிகள் விவசாயம் செய்து வீட்டு தேவைக்குப் போக வெளியில் விற்றார்கள், அதில் அடுத்த விளைச்சலுக்கான விதையும் உண்டு. இவனே விதைச்சு இவனே வெளச்சா அது நியாயமா என்று கார்பரேட்டுகள் கவலைப்பட்டதின் விளைவே மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட மலட்டு விதைகள். அதாவது விளையும் ஆனால் அதில் மறுபடி விதைக்க முளைக்காது. அந்த மலட்டு விதையும் நன்றாக விளைச்சல் தர பல்வேறு ரசாயணங்கள் தூவவேண்டும் எனவே எல்லாவற்றிற்கும் விவசாயி தன்னைச் சார்ந்து இருக்கவேண்டும் என்பது அவர்கள் திட்டம் அதற்குப் பெயர் பசுமைப் புரட்ட்சி. இப்படி மரபணு மாற்றிய விதைகளால் விவசாயி பிச்சைக்காரனாக்கப்பட்டான். விதை என்பது இயற்கையின் கொடை அதை யாரும் உரிமை கொண்டாட முடியாது என்பதை அரசாங்கமே டீலில் விட்டுவிட்டதுதான் உச்சகட்ட கொடுமை.

ஜகீராபாத் என்ற ஆந்திராவின் மிகப் பின் தங்கிய கிராமத்தில் வசிக்கும் தலித் மக்கள் சோளம், கம்பு, கேழ்வரகு, திணை, சாமை, குதிரைவாலி, வரகு, பனிவரகு போன்றவற்றை தாங்களாகவே பயிரிட்டு அதன் மூலம் விளைந்ததை காலங்காலமாக உண்டு சுபிட்சமாக வாழ்ந்துவந்ததை இலவசம் என்ற சொம்பைக்கொண்டு கழுவ வந்தது அரசாங்கம்.

பிடிஎஸ் முறைப் படி குறைந்த விலையில் அரிசி உணவிற்காக அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. கழுவி எடுத்து உலையில் போட்டால் சாதம் ரெடி கொஞ்சம் உப்பைப்போட்டால் கஞ்சி. ஆஹா வேலை மிச்சம் தானியங்களை அரைத்து மாவாக்கி பிசைந்து ரொட்டி சுடுவதை விட சாதம் உடனடியாக தயாரானது. மக்கள் தானியங்கள் விவசாயத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகி அரசாங்கம் தரும் அரிசியை உண்டு காலங்காலமாக அவர்களுக்கு பலத்தைத்தந்த உணவுகளைப் புறக்கணித்ததின் பலனாக ஊட்டச்சத்து குறைபாடு, ரத்த சோகை போன்ற பல உடல்ரீதியான குறைபாடுகளுக்கு ஆளானதோடு தங்களின் விளை நிலங்களையும் தரிசாக்கினார்கள். ஏழைகளுக்கான அரசு பிச்சைக்காரர்களை அல்லவா வளர்க்கும் அப்பொழுதுதானே சாதனைகளைப் பீற்றிக்கொள்ள முடியும். போக தானியங்களை அறவே அழித்தால்தானே ஓட்ஸை விற்க முடியும்.

இந்த நேரத்தில் இவர்களுக்கு வந்து கை கொடுத்ததுதான் டெக்கான் டெவலப்மெண்ட் சொசைட்டி. இவர்கள் அந்த கிராமத்தின் தலித் பெண்களிடம் பொறுப்பை ஓப்படைத்தார்கள். ஆண்களை அவர்கள் நம்பவில்லை, கவர்மெண்ட் அந்த ஆண்கள் சம்பாதிக்கும் சொச்ச காசிற்கும் சாராயம் காய்ச்சி தயாராக வைத்திருந்தது காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

முதலில் நிலத்தை மேம்படுத்துங்கள், விதைகள் தருகிறோம் உங்கள் பாரம்பரிய விவசாயத்திற்கு மாறுங்கள் விளைந்தபிறகு மேற்கொண்டு பேசுவோம். ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்தாலும் பலவருட பிச்சைக்கார வாழ்விற்குப் பிறகு முதன் முதலாக அவர்களின் நிலத்தில் உழவு மேற்கொள்ளப் பட்டது. அறுவடை அபரிமிதமாக இருந்தது. அவர்களாலேயே நம்ப முடியாத அளவுக்கு. மீண்டும் அவர்கள் முன்னே ஒரு கேள்வி வைக்கப் பட்டது நிலத்தின் அல்லது குடும்ப உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கை அல்லது வயது காரணிகளால் ஏற்படும் விவசாய பிரச்சனைகள் ப்ரதானமாய் அலசப்பட்டது. யாரும் அறிவுறைகளை அவர்களுக்குத் தரவில்லை அவர்களாகவே முடிவெடுக்கும் சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டது.

யோசித்துப்பாருங்கள் அவர்களின் வறுமையிலும் அவர்கள் தரம் பிரித்துக்கொண்டார்கள் அதற்கேற்ப விளைந்த தானியங்களை பங்கிட்டுக்கொண்டார்கள். இப்பொழுது உணவுக்காக அவர்கள் யாரையும் கையேந்தும் நிலையில் இல்லை.

உணவுக்குப் போக அவர்களுக்குள்ளாகவே விதை வங்கி ஒன்றையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டார்கள். யார்வேண்டுமானாலும் விதை வாங்கிக்கொள்ளலாம், விளைந்தபின் இரு மடங்காக விதைகளாகவே கொடுத்தால் போதும். ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் நான்கு மடங்காக விதைகளை அடுத்த விளைச்சலில் கொடுக்கவேண்டும். சரி விளைச்சலில் ஏதோ ப்ரச்சனை முழு கிராமமே மாட்டிக்கொண்டால் ம்ம்ம் அதற்கும் விடை கண்டார்கள் அதாவது அடுத்த கிராமம் அவர்களின் விதைக்கும் உணவுக்கும் உதவி செய்யும். ஆம் கிட்டத்தட்ட 75 கிராமங்கள் இவ்வாறு தங்களுக்குள் ஒரு பிணைப்பை உருவாக்கி தன்னிறைவு அடைந்துள்ளன. சுய வேலை வாய்ப்பு உணவில் தன்னிறைவு, விவசாயம் மூலமே கால்நடைகளுக்குத்தீனி, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, யாரையும் உணவுக்காக சார்ந்திருக்கவேண்டிய நிலைமை இல்லாமை, விதை பாதுகாப்பு, தலைமுறைகளுக்கான சுபிட்சமான வழிகாட்டுதல்.

முதலில் எல்லோருக்கும் உணவு என்று அந்த சூழலுக்கு சம்பந்தமே இல்லாதவர்களுக்கு அரிசியை பொது வினியோகத்திட்டம் மூலம் சிபாரிசு செய்த அதிகாரி அந்த கிராமங்களுக்கு வந்து பார்த்தார். பேச்சு மூச்சில்லாமல் இதுதான் உண்மையான Public Distribution System என்று பாராட்டிச் சென்றார். படிப்பறிவில்லாத உழைப்பாளிகளான அந்த தலித் மக்கள் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும் கேள்விகள் என்ன?

நாம் உண்ணும் உணவு என்பது எங்கேயிருந்து வருகிறது என்பதை நாம் நிச்சயம் அறிந்துகொள்ள வேண்டுமா?

விதை என்பதை ஒரு கம்பெனியோ அரசாங்கமோ உரிமை கொண்டாட முடியுமா?

உண்மையில் நாம் காசு கொடுத்து வாங்கச்செல்லும் மார்கெட் அல்லது சந்தை என்பதில் அதிகம் பயன் பெறுபவர் யார்?

மலட்டுத்தன்மை அல்லது மரபணு மாற்றம் செய்யப் படும் காய்கறிகள், உணவுகளை ருசிக்காக அல்லது அறியாமையால் நாம் உண்ணுவது என்பது சரியா? நமக்காகவே இவை மரபணு மாற்றம் செய்யப் படுகின்றன என்பதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

நஞ்சால் நனைக்கப்படும், ரசாயணங்கள் தூவப்படும், ஆபத்தான முறையில் பயிரிடப்படும் ப்ரெஷ் காய்கறிகள் நமக்கு நன்மையே செய்யும் என்பதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

விளைச்சல் செய்ய முடியாதவருக்காக விவசாயம் செய்து உணவு கொடுக்கும் விவசாயிக்கு உண்மையில் அதன் பயன் போகிறதா?

விவசாயத்தை விவசாயி கைவிட்டுவிட்டால் இலவசத்திற்கோ பொது வினியோகத்திட்டத்திலோ உணவுப் பொருட்களை யார் வழங்குவார்கள்?

ஒருங்கிணைந்து உணவிற்காக யாரிடமும் இலவசத்திற்கோ அல்லது பிச்சையோ எடுக்காமல் தன்னிறைவடைந்த அந்த கிராம மக்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

எது சரி? மீன் கொடுப்பதா? மீன் பிடிக்கத் தூண்டில் கொடுப்பதா? அந்தத் தூண்டிலையும் அவன் காசிலேயே வாங்கிக் கொடுப்பதா?

முடிந்தால் மீண்டும் இது குறித்து வேறு சில தகவல்கள் பகிர்கிறேன்..

படியுங்கள்::

http://sedemindia.org/articles/women_of_zaheerabad.pdf

http://www.ddsindia.com/www/default.asp

மண் மரம் மழை மனிதன்

அற்பமாக எண்ணப்படும் அற்புத தானியங்கள் - 1

அற்பமாக எண்ணப்படும் அற்புத தானியங்கள் - 2

மாடித் தோட்டம் ( மனமிருந்தால் மார்கபந்து!)

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்
துப்பாய தூஉம் மழை.

நன்றி!

டிஸ்கி: நானும் உண்மையான தமிழன்தான்!! :)))

ஒளியும் ஒலியும்!

2011-03-28T12:02:00.000+05:30

ஆவடி ரயில் நிலையத்தில் இறங்கியபிறகுதான் வெயிலின் தாக்கம் அதிகமாகவே உணரமுடிந்தது. தண்டவாளங்களைக் கடப்பதற்காகப் போட்டிருந்த மேம்பாலத்தின் அடியில் கடப்பாக் கல்லாலான நீள இருக்கை இருந்தது. ஒரு பெரியவர் அமர்ந்திருந்தார். அவரருகில் நானும் அமர்ந்தேன். இடது பக்கத்தில் ரயிலின் கால அட்டவணை ப்ளக்ஸில் அச்சடிக்கப்பட்டு வைத்திருந்தார்கள். வெறும் எண்களாலான அதை என்னால் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. எனக்கு மிகவும் கடுப்பாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருக்கும் சில விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. பூஜ்ஜியம் ஒன்றுலிருந்து இருபத்து நான்குவரை நடுவில் எழுதி இரு பக்கமும் ஆல்பா நீயூமரிக்கலில் எழுதப் பட்டிருந்த அந்த பட்டியலை என்னால் ஏன் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை?

நான் மீண்டும் ரயில் நிலையத்தை வேடிக்கைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். எதிர் ப்ளாட்பாரத்தில் அழகாக கிளை விரித்துப் பரவிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்த பயணிகள் மிகச் சிறியவர்களாக காணப் பட்டார்கள். மரத்தின் பிரம்மாண்டம் மனதில் எதையெதையோ எழுதிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. தன்னினும் சிறிய மனிதனால் தான் எப்பொழுதுவேண்டுமானாலும் கூறுகளாக்கப் படுவோமென்று அந்த மரத்திற்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டா? அதனாலேயே அமைதியாய் நிழல் தந்து நிற்கிறதா? அல்லது அழிவென்பது மாயை அது வேறொன்று பிறப்பதற்கான ஒரு சலனம் என்று உணர்ந்திருக்குமா? நான் மரத்திற்கு மேலேயும் பார்த்தேன். இவ்வளவு நீலமாக, மேகங்களற்ற வானம் தொடர்ச்சியாக இப்பொழுது காணக்கிடைக்கிறது. சென்னையில் இது எனக்கு ஆச்சரியம் மற்றும் அதிசயம். இன்றைக்கு வெயில் அதிகம்தான் இல்லையென்றால் இப்படியெல்லாம் நான் யோசிக்க வாய்ப்பில்லை.

உடல் பெருத்த பார்வையற்ற ஒரு வயதான பெண்மணி தனக்கு வழி காட்டும் ஒரு குச்சி கொண்டு ஒரே ரீதியில் எழுப்பிய சத்தத்தால் நான் அவரைப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். இவருக்கு ஆலமரமோ, அதன் உணர்வுகளோ, நீல வானமோ, மேகங்களோ ஒரு பொருட்டே அல்ல. சப்தங்களாலும், தொடுகைகாளாலும் ஆன உலகு. அவர் நாங்கள் அமர்ந்திருந்த இருக்கையைத் தாண்டிச் சென்று நின்றுவிட்டார். களைப்பான ஒரு உஸ்ஸ்ஸென்ற வெயிலின் மீதான சாபம் அவர் வாயிலிருந்து வந்தது. மீண்டும் அவர் வந்தவழி திரும்பினார் இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து நாங்கள் அமர்ந்திருந்த அந்த இருக்கையை தன் குச்சியால் தொட்டார். அருகிலிருந்த பெரியவர் ”யாருமில்ல உக்காரும்மா” என்றார். ”தாண்டிப் போயிட்டேன்” என்றபோது எனக்குப் புரிந்தது அவர் இந்த இருக்கையை நோக்கித்தான் உட்காருவதற்காக வந்திருக்கிறார். இந்த இடம்தான் ரயிலின் கடைசி பெட்டி நிற்கும் இடம் இங்கிருந்துதான் அவர் முதல் பெட்டிவரை தன் யாசகத்தைத் தொடரவேண்டும்.

ரயில் பெட்டியிலும் இவர்கள் பிரயாணம் செய்யும்போதும் தடுமாறுவதே இல்லை. சரியாக வாசல் எது? எங்கே ஆரம்பிக்கிறது எங்கே முடிகிறது எங்கே திரும்பவேண்டும், எது 10 ரூவாய்த்தாள்? எது 5 ரூபாய் நாணயம் என்பது முதல் பொருட்கள் விற்கும் பார்வையற்றவர்கள் கையில் கொண்டுவரும் 20 வகை ஐட்டங்களின் கேட்பதை சரியாக எடுத்துக்கொடுப்பதும் சுலபமாகவே நடக்கிறது.

“வெயில் கொஞ்சம் தாழ்ந்திருச்சி போல இருக்கே” என்றபொழுது மீண்டும் மேலே பார்த்தேன் இப்பொழுது வானம் மூட்டத்தோடு இருந்தது. சற்று முன்புவரை நீலமாக தெளிவாக இருந்த வானம் இப்பொழுது மூட்டமாக இருக்கிறது. தெளிவாக இருந்ததைப் பற்றி இப்பொழுதுதானே சிலாகித்தேன்? வெறும் உணர்சிகளால் தன்னைச் சுற்றி நிகழ்வதை தொடர்ச்சியாக கவனிக்கும் அந்தப் பெண்மணியைப் பார்த்து எனக்கு வெட்கம் வந்தது.

பார்வை இருந்தும் குருடராய்? எங்கோ எதற்காகவே படித்த இந்த வாக்கியம் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. பார்வையுள்ளவன் பயன்படுத்தாத காட்சிப் பொருட்கள் அவனைச் சுற்றி நிறைய இருக்கிறது. வெறும் சாட்சியாக, செய்தியாக, எச்சரிக்கைகளாக, கிளர்ச்சியாக வெறுமே பார்த்துக் கடப்பவைகளில் பார்க்கவேண்டியவைகளும் கடந்து போவதே பார்வைக் குருட்டு. பார்வை இருந்தும் பார்க்கத் தவறிய, சோம்பலுற்ற தருணங்கள் ஒரு நாளில்தான் எத்தனை கடக்கின்றன? நான் மீண்டும் அந்த ரயில் அட்டவணையைப் பார்த்தேன்.

”அடுத்த வண்டி அரக்கோணமா?” அந்தப் பெரியவர் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டதற்கு நான் அந்த ரயில் கால அட்டவணையை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது ஒரு காரணமாயிருந்திருக்கலாம். நான் ”தெரியலைங்க” என்று சொல்வதற்குள் அந்த பார்வையற்ற பெண்மணி ”அடுத்தது மெட்ராஸ் திருவள்ளூர் இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல வந்துடும்” என்றார்.

”எல்லாமே மெட்ராஸ்லேர்ந்து வரதுதானேம்மா?”

”இல்லைங்க சார். பீச்லேர்ந்தும் வரும், அம்பத்தூர்லேர்ந்தும் வரும். எங்கேர்ந்து கிளம்பி எங்கே போகுதுன்னு சேர்த்து டைம் டேபிள்ள எழுதி இருக்கறத வெச்சி சொல்றதும் அப்படியே வந்திடுது. ”

சொல்லிவிட்டு அந்த பெண்மணி கடக்கும் ஒவ்வொரு காலடி ஓசைக்கும் தான் கையில் வைத்திருந்த அந்த எவர் சில்வர் தம்ளரில் ஒரே ஒரு காயனைப் போட்டுக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்தார். கடந்து போனவர்களில் சிலர் மட்டும் அந்தப் பெண்மணியின் தம்ளரில் சில்லறைகளைப் போட்டுவிட்டு சென்றார்கள்.

கண்ணிருந்தும் குருடராய், எல்லா அறிவிப்புகளும், விளம்பரங்களும், எச்சரிக்கைப் பலகைகளும், விதிகளும் இந்த இரண்டு வார்த்தைகளில் அடங்கிவிடுமோ என்னமோ?.

சம நிலையிலிருந்து வழுக்கி சுய நலமாய் தன் வசதிக்கு இந்த உலகை மாற்றும் மனிதனிடமிருந்து இயற்கை லாவகமாய் தப்பித்துக்கொண்டிருப்பதைப் போல பார்வையுள்ளவர்களால் பார்வையுள்ளவர்களுக்காக கட்டி எழுப்பப்பட்ட வசதிகளை பார்வையில்லாத இந்தப் பெண்மணி எள்ளுவதைப் போல எனக்குத் தெரிந்தது.

நான் மீண்டும் அந்த அட்டவணையை வெறித்துப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

வெண்ணை (0.16 தே(ரா)ர்தல் - சவண்டி ராஜா)

2011-03-24T12:04:00.000+05:30

*அருமையான மனுஷன்*

என்னா ஒரு நாலஞ்சு கொலை பண்ணி இருக்காரு அவ்ளோதான்

*பெண்ணினத்தையே பெருமைப் படுத்தியவர்*

ஒண்ணு ரெண்டுபேர கற்பழிச்சிருக்கலாம் இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா?

*கறை படியாத கைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்*

அட எவ்ளோவேணா அடிச்சிருக்கட்டும் உன் பாக்கெட்லேர்ந்தா துட்டு எடுத்தாரு?

*அரசு நிலத்தைக் கொள்ளை அடித்தார்*

உன் பத்திரம், பத்திரம்.

*ஏங்க நீங்களாவது நல்லாட்சி தருவீங்களா?*

அவங்க கொடுத்தாங்களா? அவங்கள நீ கேட்டியா?

அரிசி ஒரு ரூவாய்க்கு இந்த உலகத்துல

ஏங்க அரிசி மட்டும் வெச்சிக்கிட்டு என்னா செய்யறது பருப்பு, எண்ணெய் அட கீரை கட்டு என்னா விலெ விக்குது?

இதெல்லாம் எப்ப? எனக்குத் தெரியாதே? ஏன் நீங்க போராட்டம் நடத்தல?

???

அரசாங்க ஊழியர்களுக்கு எவ்ளோ நன்மை செஞ்சிருக்கோம் தெரியுமா?

ஏங்க அங்க லஞ்சம் கொடுக்காம காரியம் ஆவுற துறைங்க கம்மி அவங்களுக்குப் போய்

என்னது லஞ்சமா? நீங்க ஏன்யா கொடுத்தீங்க? லஞ்ச ஒழிப்புத்துறைக்கு புகார் கொடுக்கறதுதானே?

எதுக்கு?? மின்சார சுடுகாட்டுல லஞ்சம் கொடுக்கவா?

எத்துனை லச்சம் மக்கள் இலவச டிவியால் பொது அறிவு வளர்கிறார்கள் தெரியுமா?

எங்களுக்கு இன்னும் டிவியே தரலைங்க.

போய் போராட்டம் நடத்துங்கப்பா! இங்க ஏன் வந்து கேக்கறீங்க.

அர்ஜண்ட்டுக்கு ஒண்ணுக்கு வந்தா போறதுக்கு அண்ணா சாலை தலைமைச் செயலகத்துல ஆரம்பிச்சி கத்திப்பாரா வரைக்கும் எத்தனை பொதுக் கழிப்பிடம் இருக்குங்க எஜமான்??

எத்தினி டாஸ்மாக்குன்னு கேளுய்யா? அட இந்த தேர்தல்ல இன்னும் எவ்ளோ இலவசம் தரப்போறோம் தெரியுமா? ஒண்ணுக்குப்போறதெல்லாம் ஒரு விஷயமாய்யா?

கிட்டத்தட்ட இப்படியெல்லாம்தான் வரப்போகின்ற தேர்தலைப் பற்றி நியாயம் கற்பிக்கப் படுகிறது! எங்கே செல்கிறோம்/செலுத்தப் படுகிறோம் என்று புரிகிறதா என்று தெரியவில்லை.

எந்த அரசியல்/கட்சி வியாதிகளுக்கும் நான் சப்போர்ட் இல்லை. தொலை நோக்குப் பார்வை இல்லாத, மக்களைப் பற்றி கிஞ்சித்தும் கவலை கொள்ளாத, இலவசங்களுக்கும் மானியங்களுக்கும் அடிமைப் படுத்தி மக்களை திட்டமிட்டு கூட்டுக் களவாணியாக்கும் இந்த வன்செயல் அரசியல் மொழி விளையாட்டு, ஊதிய உயர்வு, ஜாதி போற்றுதல், பொய்யுரைகள் என்று எக்குத்தப்பாக மக்களை முட்டாள்களாக்குகிறது:((

யார் வந்தாலும் மக்களுக்கு நல்ல குடி தண்ணீர், சாலை வசதி, கல்வி, சுகாதாரம், வீடு, விவசாய மேம்பாடு, பாதுகாப்பு, மின்சாரம், தொழில் செய்ய ஊக்குவிக்கும் போக்கு, வனப் பாதுகாப்பு, இயற்கை மேம்பாடு, மாசுக் கட்டுப்பாடு, கலப்படப் பொருட்கள் தடை, குழந்தைகள் பாதுகாப்பு, முதியோருக்கான மரியாதை/பாதுகாப்பு. மழை நீர் சேமிப்பின் அவசியம், மரம் வளர்ப்பு, ஏரி, குளம், ஆறு நீர் நிலைகளைக் காத்தல், கழிவு நீர் அகற்றம்/சுத்திகரிப்பு, லஞ்சத்தை அடியோடு வேரறுத்தல், கேணத்தனமாக மக்களை முட்டாள்களாக்கும் சீரியல்கள் தடை, நுகர்வோர் பாதுகாப்பு, அவரவர் மத நம்பிக்கைகளுக்கான் மரியாதை, தரமான ரேஷன் பொருட்கள், அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலைக் கட்டுப்பாடு, சிறப்பான போக்குவரத்து வசதிகள், புற நகர் விரிவாக்கம், கிராமப்புர மேம்பாடு, அனைத்து தர மக்களுக்கும் அடிப்படை வசதிகள் போன்றவைகளைத் தர முன் வரப்போவதில்லை. ஏன்?

இத்துனை வருடங்களாக இதைக்கூடச் செய்ய முடியாதவரெல்லாம் ஒரு தலைவரா?

இதெல்லாம் கொடுப்பதற்கு செவ்வாய் கிரகத்தை விற்று ஒன்றும் பணம் புரட்டத் தேவையில்லை. இவையெல்லாம் மக்களுக்குக் கிடைப்பின் அவர்கள் ஆர அமர யோசித்து சிறப்பானவர்களை ஆட்சி செய்ய தேர்ந்தெடுத்து விடுவார்கள் என்ற ஒரே பயம்தான். இதற்கு ஒரே வழி ஓடவிடுவது தண்ணீருக்காக லாரியின் பின்னே ஓடுவதிலிருந்து, ரேஷன் அட்டை மாற்றுவதுமுதல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான் தமிழன். அதுவும் லஞ்சத்தால் போடப்பட்ட குண்டும் குழியுமான சாலைகளில் முதுகெலும்பு ஒடிந்து! அவனுக்குக் கிடைக்கும் கொஞ்ச நேர அவகாசத்திலும் தலைவிரிகோல சீரியல்களும் ,டாஸ்மாக்கும், தடைபட்ட மின்சாரமும், தேனொழுகும் இலவச அறிவிப்புகள் என மரத்துப்போகும் ஊசிகள் போடப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன.

இலவசத்துக்கு வக்காலத்து வாங்குபவர்களே..

இங்கே யாரும் இலவசத்துக்காக பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை! எந்த மானியமும் இல்லாமல் விலை நிர்ணயம் செய்துதான் பாருங்களேன். அப்பொழுதுதானே தெரியும் உங்கள் நல்லாட்சியின் லட்சணங்கள்!

எல்லைமீறிப் போய்க்கொண்டிருக்கும் இந்த ஒழுங்கீன அரசியல் விளையாட்டுகளால் தமிழகத்தை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் புற்று நோய் இன்னும் என்னென்ன காவுகளைத் தர காத்துக்கொண்டிருக்கிறதோ????

டிஸ்கி:

01)இன்றைக்கு இந்தியா - ஆஸ்திரேலியா குவாட்டர் பைனல் மதியம் 2.30

மணிக்கு, காணத்தவறாதீர்கள்.

02) நாடும் நாட்டு மக்களும் நாசமாய்ப் போகட்டும்.

மஞ்சு!! - (201- ஆவது இடுகை!)

2011-03-09T12:06:00.000+05:30

”பாண்டியானு” என்றாள் மஞ்சு.

இரு கன்னங்கள் அவ்வளவு ரோஸ் நிறத்தில் எந்த சாயமுமில்லாமல் எப்படி அவ்வளவு அழகாயிருக்கிறாள் என்று அவளைக் கண்டமுதல் யோசித்துக்கொண்டே இருந்தேன். இருபுறமும் பஃப் வைத்த அழகான மஞ்சள் நிறச் சட்டை, நிறைய ஃப்ரில்களுடன் பாவாடை, அவளின் உயரத்தில் பாதிதாண்டிய கரு கரு கூந்தல், நுனியில் கூந்தலை முடிச்சு போட்டு அதில் வடியும் ஈரம் சொட்டிச் சொட்டி அது அவள் சட்டையை நனைத்துக்கொண்டு வட்டம் போட்டு இருந்தது.

”எப்படி இவ்வளவு ரோஸ் கலர்ல இருக்கே மஞ்சு” என்றேன், ”திவசம் சவனப்ப்ராஸம் கழிக்கு ஈ கலர் கிட்டும்” என்றாள்.

வேறொரு நாள் அவள் வீட்டின் பரம்பில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது ஒரு செடியிலிருந்து ஏதோ பறித்தாள், அவளின் அசைவுகளையே ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

”வேணோ” என்றாள்.

அவள் கையில் ரோஸ் நிறத்தில் ஒரு காயுமில்லாத பழமுமில்லாத ஒரு வஸ்து இருந்தது.

”என்னதிது மஞ்சு?”

”சாம்பக்கா” நான் திரும்பிப் பார்த்து யாருடைய அக்கா என்று கேட்டபோதுதான் அவள் ”பாண்டியானு” என்றாள், இரு கன்னத்திலும் குழிகள் விழ சிரித்தாள்.

என் பாட்டியுடன் 10ஆம் வகுப்பு ஆண்டு விடுமுறையில் கேரளாவின் கோட்டயம் வந்ததிலிருந்து எனக்கு சில விஷயங்கள் புரிய ஆரம்பித்திருந்தது. தமிழ் நாட்டிலுருந்து யார் வந்தாலும் இவர்கள் அழைப்பது ”பாண்டி:” போக கையில் கண்டிப்பாக காய சஞ்சி வைத்திருப்பார்கள் என்று பெட் கட்டுகிறார்கள் (மஞ்சள் துணிப் பை). ’இல்லை’ என்று சொல்வதற்கு இரண்டு கண் இமைகளையும் சிமிட்டுகிறார்கள். ’ஓ’ என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் பத்து பேராவுக்கான விஷயங்களை பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள். பாவாடை சட்டை அல்லது தாவணியில் அழகாய் மனதில் தீ மூட்டுகிறார்கள். பாட்டி அவளின் உறவினர் வீட்டிற்கு கூட்டிச் சென்றபோதுதான் முதலில் மஞ்சுவைப் பார்த்தேன்.

”இட்ஸ் எ ஃப்ரூட் கழிக்கு” என்றாள்.

அடிப்பாவி கையில் வைத்திருந்த இந்த வஸ்துவோட பேர்தான் ”சாம்பக்காயா?” கிட்டத்தட்ட பேரிக்காய் மாதிரி இருந்தது.

அவள் என்னை பல இடங்களுக்குக் கூட்டிச் சென்றாள். அழகான ஒரு ஆற்றங்கரையில் ஒரு புதரின் அந்தப் பக்கம் அவளும் இந்தப் பக்கம் நானும் குளித்தோம், நடு ஆறு வரை நீச்சல் அடித்து கரையில் இருந்தவாரே உள்ளங்கைகளால் நான் நீரெடுத்துக் குளிப்பதைக் கண்டு ”அய்யே” என்று அவள் சிரித்தபோது எனக்கு நீச்சல் தெரியாததற்குக் காரணமான காய்ந்து வெண் மணலாராய்ப் போயிருந்த பாலாற்றை சபித்தேன்.

அங்கே ரப்பர் செறுப்பை சுத்தமாய் கழுவி வெள்ளையாய் ஆக்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆளும் கேட்டான் ”பாண்டியானோ?”

”அம்பலத்தி போகாம் வா” என்று அவள் கோவிலுக்குக் கூட்டிச் சென்று என் மேல் சட்டையைக் கழற்றச்சொன்னதும் ஏன் இங்கே கோவிலை அம்பலம் என்று சொல்கிறார்கள் என்று புரியவந்தது.

கூச்சத்துடன் எல்லோருடைய கண்களும் என்னையே பார்ப்பதுபோல என் வெண்டக்காய் உடலை மறைக்க என்னென்னமோ செய்வதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்த மஞ்சு ”தே முண்டு சூழ்ச்சிக்கணும் கேட்டோ” என்ற பொழுது அவள் கண்கள் சென்ற திசையை வைத்துக் கணித்ததில் என் வேட்டி முடிச்சு அபாயகரமான நிலையில் இருப்பது கண்டு அப்படியே அதை கையால் பிடித்துக்கொண்டு தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோட்டயம் செல்வது வாடிக்கையாய்ப் போனது, பல மளையாள வார்த்தைகள் புரிய ஆரம்பித்திருந்தது. காலேஜின் இரண்டாம் ஆண்டில் மஞ்சு புடவை அணியத் துவங்கி இருந்தாள். கோட்டயம் போட் ஜெட்டியிலிருந்து ஆலப் புழை வரை போட்டில் ப்ரயாணம் செய்தோம். தோள்களால் உரசிக்கொண்டோம், அவள் சாப்பிட்ட உணவை எனக்கு ஊட்டிவிட்டாள், என் தோளில் சாய்ந்து தூங்கினாள், அவளின் இரு கைகளாலும் என் வலது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஆலப் புழையின் சாலைகளில் நடந்தோம்.

எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்சிகளை நான் பல முறை என் நண்பர்களின் காதல் கதைகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். மஞ்சு ஒரு நாளும் என்னைக் காதலிப்பதாகவோ, அல்லது குறைந்த பட்சம் காதல் பற்றியோ பேசியதில்லை. ஏதோ ஒரு மாயையைப் போன்ற ப்ரேமை எங்களைச் சுற்றி அல்லது என்னைச் சுற்றி கூடு கட்டி இருந்தது. எக்காரணத்திற்காகவும், எக்காலத்திலும் அதை நானாக உடைக்கப் போவதில்லை என்று எனக்குள் சபதம் செய்திருந்தேன்.

ஒரு முறை கோட்டயத்தின் பெரிய கோவிலின் வரிசையாய் சென்ற படிகளில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தபோது மஞ்சு கேட்டாள் ’ நிங்கள் ஆரெங்கிலும் ப்ரேமிக்குன்னோ ஏட்டா?”

நான் உள்ளுக்குள் செறுமிக்கொண்டு பேச ஆரம்பிப்பதற்குள் ”எனிக்கு ஒரு தமிழாள இஷ்டமானு” என்றாள்.

ஏற்கவே உயரத்திலிருந்த அந்த பெரிய கோவிலைவிட என் மனம் இன்னும் உயரத்தில் பறக்கத்துவங்கி இருந்தது.

”தமிழ் ஆளா யார் அது மஞ்சு?” என்றேன்.

அவள் ஆரம்பித்து சொன்ன பெயர் என்னுடையது இல்லை என்று புரியவே எனக்கு கொஞ்ச நேரம் கழித்தது. உணர்ச்சிகளால் பின்னப்பட்டிருந்த என் மனக் கூட்டில் நான் காதல் தூசியை அழித்து சினேகத்தை விட்டு வைத்திருந்தேன். எந்த வித உணர்ச்சியும் காட்டாமல் அவர் இங்கேதான் இருக்காரா? என்றேன்.

”ஏய், இல்லா. பட்ஷே கோன்டாக்ட் நம்பருண்டு எப்போ வேணெங்கிலும் விளிக்காம். ஞான் சர்ப்ரைஸாயிட்டு விளிச்சுப் பறையாம் போகுன்னு. புள்ளி சென்னையிலானு தாமஸம். ஞான் அவிட வரும்போள் ஏட்டன் சகாயிக்கனும். இதானு டீட்டெயில்”

அவள் கொடுத்த காகிதத்தில் இப்படி எழுதி இருந்தது..

ஷங்கர் Shankar.

palaapattarai.blogspot.com

முதன் முறையாக மஞ்சுவைப் பார்த்து மலையாளத்தில் சொன்னேன் ”நினக்கு வட்டானு”

( சற்றொப்ப 200 இடுகைகளில் மொக்கை போட்டதைத் தாங்கிய உங்களுக்கு நன்றி சொல்ல இதை விட்டால் வேறு எந்த வழியும் தெரியாததால், ஆதரவளிக்கும் அன்பு வலையுலக நண்பர்களே எல்லோருக்கும் நன்றி! நன்றி! நன்றி! ) :))))

பச்சைக் கலரு ஜிங்குச்சா!!

2011-03-03T12:29:00.001+05:30

ஜெமினி மேம்பாலத்தின் அருகில் இருக்கும் அமெரிக்கன் கான்ஸுலேட் உள்ளே போகும்போதெல்லாம் அதிசயப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரே ஒரு தடுப்புச் சுவர் தாண்டி புகையும் பரபரப்புமான வாகனப் பேரிரைச்சலில் அமைதியான பசுமையான ஒரு சூழ் நிலை அங்கே நிலவும். அமெரிக்கா காரன் மூளையே மூளைதான் என்று நினைத்ததுண்டு.

எதிரிலேயே ட்ரைவ் இன் ஹோட்டல் இருந்தாலும் பல்வேறு மார்கெட்டிங் மக்களின் சலசலப்பான் நிறைந்து வழியும் அந்த இடம் பெரிய மரங்களுடன் நிறைய நிழல்களுடன் சூழ் நிலை ரசிக்க இயலாது உண்வு ருசிக்காகவும் ஒரு சந்திப்பின் இடமாகவே நின்றுவிட்டது. உட்லண்ஸ் மூடப்பட்டு அங்கே பூங்கா ஒன்று வரப்போகிறது என்று கேள்விப்பட்டதும் வேலை நிமித்தம் உட்லன்ஸில் பல சந்திப்புகளை நிகழ்த்திய என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அது பேரதிர்ச்சிதான். குறிப்பாக நிறைய மார்கெட்டிங் மக்களுக்கு அது மிக முக்கியமான மீட்டிங் பாயிண்ட். உட்லண்ஸ் பூட்டியபிறகு அந்த இடத்தையே நான் பார்க்காமல் கடந்துவிடுவேன். ஜனவரியில் மேம்பாலத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தபோதுதான் எதேச்சையாகப் பார்க்க நேர்ந்து செம்மொழிப் பூங்காவென ஆகியிருப்பது கண்டு சரி உள்ளே போய் பார்த்துவிடலாமென்று சென்றால் ஒரு பெரிய ஆச்சர்யம். மிக அற்புதமான அழகான இடமாக அது மாறி இருந்ததுதான். இம்மாதிரியான ஒரு இடத்தில் இப்படி ஒரு பூங்கா என்பது பெரிய விஷயம். மெதுவாய் ஒரு நடை செல்லலாம். அமைதியாய் ஒரு புத்தகம் படிக்கலாம், வெறுமனே மனிதர்களையோ செடிகளையோ பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம் அவ்வளவு அழகான ஒரு சூழ் நிலை.

ஆனாலும் பெரிய குறைகள் இருக்கத்தான் செய்கிறது, எல்லா செடி, மர வகைகளுக்கு பெயர் பலகைகள் எழுதப் படவில்லை. கள்ளிச் செடிகளில் ஐ லவ் யூ என்று எழுதுபவர்களுக்கு 6 மாத கடும் காவல் தண்டனையே தரலாம், வாசனைச் செடிகளைக் கொண்ட ஒரு தோட்டத்தில் என்ன என்ன செடிகள் இருக்கின்றது என்பதே தெரியவில்லை. வெளி நாட்டு அழகு செடிகளோடு நமது பாரம்பர்ய மூலிகைச் செடிகளும் வளர்க்கலாம், குறைந்த பட்சம் அரசாங்கமே அங்கே ஒரு நர்சரி வைத்து செடிகளை விற்பனை செய்யலாம். மக்களுக்கு இயற்கை மேலும் மரங்களின் மேலும் ஒரு ப்ரேமை உண்டாகும். நல்லதொரு மழை நாளில் அங்கே இருக்க ஆவல்:)) நேரம் கிடைக்கும்போது கண்டிப்பாக சென்று வாருங்கள். மேலதிக புகைப் படங்கள் நண்பர் சுகுமார் சுவாமி நாதனின் வலை மனையில்.

சமீபத்தில் கோவை சென்ற போது ஈஷா யோக மையம்/தியான லிங்கம் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. மிக அற்புதமான சூழலில் அமைந்த இந்த இடத்தில் லிங்க பைரவி என்ற அம்மனையும், 20 அடி ஆழத்திற்கு மேல் உள்ள சதுர வடிவ கிணறு போன்ற அமைப்பில் ஒரு பாதரச லிங்கத்தையும், தூண்கள் இல்லாத மிகப் பெரிய கூரையின் நடுவில் தியான லிங்கத்தையும் அமைத்திருக்கிறார்கள். மிக அமைதியான சூழ் நிலை, முக்கியமாக தியான லிங்க அமைப்பிற்குள் எவ்வளவு சிறிய சப்தமும் மிகப் பெரிய ஒலி அதிர்வைத் தருகிறது. அந்த கட்டிட அமைப்பு மிக அற்புதம்.

மிகப் பெரிய காளையின் சிலை ஒன்றும் வைத்திருக்கிறார்கள். பாரம்பரியக் கோவில்கள் அமைப்பு ஒரு வகை என்றால் இது போன்ற கார்பொரேட் கோவில்களின் அமைப்பு வேறு விதம். கண்களின் காட்சியே கற்பனையின் உணவென்பதால் எல்லாம் மாயை உள்ளே சென்று ஆக்கிரமித்து பிரமிப்பைத் தந்த மாயையே உன்னதமென்கிறது மனது. அந்த வகையில் இந்த இடம் மீண்டும் வரத்தூண்டும் ஒரு இடம் :)) குறிப்பிட்ட மதமில்லாது யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம் உணரலாம் என்று இங்கே அறிவித்திருப்பதால் கோவை செல்லும்போது ஒரு முறை அந்த சூழலை அனுபவித்து விட்டு வாருங்கள்.

கோவை சென்றபோது வேளாண்மைப் பல்கலைக் கழகத்திற்கும் சென்று சில செடிகள் விதைகள் வாங்கி வந்தேன். மிகப் பெரிய பல ஏக்கர் பரந்த இடத்தில் சிறப்பான பராமரிப்புடன் இருக்கிறது. திசு வளர்ப்பிலான வாழைக் கன்றுகள் விற்பனை செய்கிறார்கள். வாழைத் தோட்டங்களில் மிகச் சிறப்பாக விளையும் வாழையின் கன்றிலிருந்து திசு வளர்ப்பு மூலம் நூற்றுக்கணக்கான கன்றுகள் டூப்ளிகேட் செய்யப் படுகின்றன இத்தனை சீப்பு கேரண்டி என்று சொல்லி விற்கப் படுகிறது. தென்னை போன்ற சில மர வகைகள் தவிர்த்து பிறவற்றை இது போன்று காப்பி செய்ய இயலும் என்று ஒரு தனியார் திசு ஆராய்ச்சி கழக உரிமையாளரிடம் பேசியபோது தெரிந்துகொண்டேன். அவர்களின் கன்றுகளை வாங்கி பெரிய குலைகள் தள்ளிய மரங்களுடன் விவசாயிகள் நிற்கும் புகைப்படங்களைக் காண்பித்தார். எல்லாம் இயற்கை விவசாயமா என்றேன், நோ நோ பூச்சி மருந்துதான் என்றார் :((

வால்பையன் அருண் நடத்தும் ஹோட்டலிலுக்குச் சென்று அவரையும் பிலாலையும் சந்தித்தேன். திருப்பூரில் ஜோதிஜி அவர்களைச் சந்திக்க முயன்றும் என்னுடைய மகனின் உடல் நிலை காரணம் சந்திக்க இயலாது போய்விட்டது, குடும்ப பாரங்கள் இல்லாது கோவை, திருப்பூர், ஈரோடு ஒரு ரவுண்டு அடிக்க வேண்டும். :))

வீட்டில் காய்கறித்தோட்டம் போடுவதிலும் சில சங்கடங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆறு பேர் குடும்பத்திற்கு 4 நாட்களுக்கு ஒரு முறை 2 கிலோ அவரைக்காய், 2 கிலோ பாவக்காய், 6 கிலோ சேப்பங்கிழங்கு, 1 கிலோ முள்ளங்கி, முள்ளு கத்தரிக்காய், எண்ணெய் கத்தரிக்காய், சிகப்பு தண்டு கீரை, அரைக் கீரை கிடைத்தால் என்ன செய்வது? :))

முதல் அறுவடை!

பரீட்சார்த்த முறையில் பீட்ரூட்டும் முட்டைக் கோஸும் ( செம்மொழிப் பூங்காவிலேயே விளையிதுங்க!!) போட்டிருக்கிறேன். பார்க்கலாம்.:))

காடு - ஜெயமோகன்!

2011-03-02T09:51:00.000+05:30

முதலில் ரோமியோ தருவதாகச் சொல்லி அவரை சந்திக்க முடியாமல் சாறு சங்கர் அன்பளிப்பாகத் தந்தவுடன் சமீபத்தில் கோவை சென்றபோது நிதானமாகப் படித்த ஜெயமோகனின் 3வது நாவல். விஷ்ணுபுரம் 200 பக்கங்கள் நகர்த்தி அப்படியே நிற்கிறது.

சரி காடு பற்றி

ஏழாம் உலகத்திற்குப் பிறகு நான் விரைவாகப் படித்த ஒரு நாவல். பொருளீட்டுதலின் முதல் படி வெளியில் சென்று உலகை அறிந்துகொள்வது. நமக்கு எல்லோருக்கும் வாய்த்திருக்கும். அந்த மிரட்சியான பயமில்லாது நடித்த நாட்களை இன்று அசை போடவைத்தது இந்த நாவல். கதைக்கு எடுத்துக்கொண்ட களம் காடு.

16 வயதில் நான் முதன் முதலில் 400 ரூபாய் சம்பளத்திற்கு வேலைக்குச் சென்றபோது வெறும் பார்வையாளனாகவே இருந்தேன். என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது. யார்வந்தால் எழுந்து நிற்கவேண்டும்? யாருடன் சிரித்துப் பேசலாம், யாருடன் தோளில் கை போட்டுப் பேசலாம் என்று நிறைய விஷயங்கள் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ சொல்லித்தரப் பட்டது. எதைக் கண்டாலும் ஒரு ஆச்சர்யம். மெல்ல மெல்ல வித்தைகள் புரியும்போது ஒரு ஆளுமை வந்துவிடும். கிடைத்த சுதந்திரத்தை அழகாய் காப்பாற்றி முன்னுக்கும் வரலாம், அழிந்தும் போகலாம்.

வாழ்க்கையில் ஓர் ஆண்மகன் தன் சுய சம்பாத்தியத்திற்காக வெளியில் சென்று சேர்ந்த இடம் ஒரு காடு. முன் பின் அறியாத ஆச்சர்யங்கள் நிறைந்த இடம். ஆச்சர்யங்களை விழுங்கி ஏப்பம் விட்டவர்கள் சூழ இருக்கும்பொழுது அவன் காணப் போகின்ற கண்டவைகளை மிகைப் படுத்தி கேலி பேசி விவரிக்கும் பார்வையில் காடு அவனுக்கு பிரமிப்புகலந்த ஆச்சர்யமாகவே இருக்கிறது, அது அங்கே ஒரு பெண்ணைக் காணும் வரையில்.

தனிமை நிறைய விஷயங்களை கண்களுக்குக் காண்பிக்கும். கதையின் கதா நாயகனுக்கும் அப்படியே! சொல்லத் தவறிய காதல் விருப்பமில்லாத திருமணம், தோல்வியடைந்த வியாபாரம், மதிக்காத மனைவி, ஏமாற்றிய நண்பர்கள், விரும்பியவளின் பிரிவு. கண்ணெதிரே மாறிய அறிந்தவர்களின் வாழ்க்கை என்று வெறுமனே பார்வையாளனாகவே ஒருவனின் வாழ்வு நகர்வதென்பது காட்டில் ஆரம்பித்து அங்கேயே முடிகிறது.

தான் பெற்ற மகனிடம் கூட தன் அனுபவத்தைப் பகிர முடியாத நிலையில் கதையின் நாயகன் மனதினுள்ளே குமுறுவதே இங்கே பெரும்பாலான தகப்பனின் தலைவிதியாக இருக்கிறது.

கதையின் ஊடாக பல விஷயங்கள் சொல்லப்படுகிறது. இயற்கையை அழிக்கும் மனித வக்கிரம், ஒரு மிளாவின் கால் தடத்தின் மூலம் மனிதன் வகுக்கும் எல்லைகள் கேலிக்குள்ளாக்கப் படுவது, ஒரு தேவாங்கு ஒருவருக்கு உணவாகவும், மற்றொருவருக்கு குழந்தையாகவும் மாறும் விந்தை, தனிமை சூழ்ந்த அந்தக் காட்டின் மையப் பகுதியில் மேலாடையில்லாத நாகரீகமற்ற காட்டுவாசிப் பெண்ணின் வரம்பு மீறாத காதல், அதே தனிமையை கணவன் இல்லாத நேரத்தில் தன்ன்னுடைய பெருங்காமப் பசிக்கு வருபவரை இரையாகத் துடிக்கும் நாகரீகமான இஞ்சினியர் மனைவி. பயமகற்றி சூழலை விரைவாகக் கற்றுக்கொடுக்கும் காதல், உபத்திரம் செய்யாத கீறக்காதன் யானை, என நீண்டுகொண்டே போகிறது.

மலையாள ஜாதிகளை, மதம் மாறிய கிறிஸ்தவரை கண்டமேனிக்கு விமர்சனம் செய்யும் வரிகள், காட்டில் வேலைக்கு வரும் பெண்கள் யாரோடும் படுக்கத் தயாராக இருப்பது போன்ற விஷயங்கள் ஏற்கனவே இந்தக் கதையின் விமர்சனங்களில் விவாதிக்கப் பட்டவைதான். குறிப்பாக நண்பர் கருந்தேள் ராஜேஷும், கார்த்திகேயனும் ஒவ்வொரு முறையும் இதனை மையப் படுத்தி தங்களுடைய கடுமையான ஆட்சேபனையைத் தெரிவித்து உள்ளார்கள். கதையும் அப்படியேதான் நகர்கிறது. ஆனால் பெரும்பாலான மலையாளிகளின் கேலிகள் இவ்வாறே இருக்கும். குத்தலான நகைச்சுவை என்பது அங்கே சர்வ சாதாரணம். இதே கதை அந்த வட்டார மொழி வழக்கிலில்லாது சாதாரணமாக எழுதப் பட்டிருப்பின் இது மிகப் பெரும் சர்ச்சைக்குள்ளாகி இருக்கும் என்பது நிச்சயம். அதே சமயம் காட்டிலே மருத்துவ தொண்டு செய்யும் ஃபாதர், கிறிஸ்துவத்தை கேலிபேசுபவரே காண்ட்ராக்டர்களால் சீரழிக்கப் பட்ட பெண்ணை மிஷனரி பாதரிடம் சேர்த்து பிழைக்க வைப்பது. ராவணன் சீதையை புஷ்பகவிமானத்தில் கொண்டு சென்ற காலத்தில் பேப்பர் மட்டும் ஏன் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்ற கேள்வி? காட்டைப் பற்றிய அசாதாரணமான கதைகள்..

மீண்டும்,

என்னுடைய சம்பாத்திய வேட்டைக்காக நான் களத்திற்கு வந்தபோது நான் கண்ணால் கண்ட கேலிகளும், புறங்கூறுதலும், துரோகமும், கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டவைகளும், கற்றுக்கொண்டு நான் செய்த கேலிகளும், துரோகமும், கற்றுக் கொடுத்தவைகளும், கற்றுக் கொண்டவைகளும் இந்தக் கதையின் நாயகனோடு பெரும்பாலும் ஒத்துப்போகிறது. களம்தான் வேறு. மனித மிருகம் தன் இனத்தைக் காப்பாற்ற தனக்கென ஏற்படுத்திய காடு என்பது பல ஒழுங்கான வடிவங்களைக் கொண்டது ஒழுங்கு என்பது இயற்கையின் விதியல்ல அதனாலேயே காட்டை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை.

தனி மரம் தோப்பாவதில்லைதான், ஆனால் தோப்பிலுள்ள ஒவ்வொரு மரமும் தனிமரம்தான். காடு அதைப்பற்றிச் சொல்வதாகவே எனக்குப் படுகிறது.

காடு - வாசிக்கவேண்டிய புத்தகம்.

அல்வாவோட ராவுகள்!

2011-03-01T13:56:00.001+05:30

திரு நெல்வேலியில் பதிவர் உணவு உலகம் திரு.சங்கர லிங்கம் அவர்களை சந்தித்தது மறக்க முடியாத ஒரு அனுபவம். நெல்லையில் உணவு சுகாதாரத்திற்காக சிறப்பான பல முயற்சிகள், அதிரடி ரெய்டுகள் போன்றவற்றால் முடிந்த அளவு சுகாதாரமான உணவு பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்க ஆவன செய்துகொண்டு இருக்கும் அதிகாரியான அவர் உணவு கலப்படம் பற்றி விளக்கிய பல செய்திகள் பகீர் ரகம்.

சாதாரண கரும்புச்சாற்றில் கூட சாக்ரீன் கலப்பு, உபயோகித்த டீத்தூளை மறுசுழற்சி செய்து (இதுதான் சைனா டீ போல!)மக்களுக்கு கொடுப்பது. பழங்கள் பழுக்க வைக்க கார்பைட் கற்கள், அழுகிய காய்கறிகள் சல்லிசாக வாங்கி ஓட்டல்களில் பதார்த்தமாக்குவது, அதேபோன்று கெட்டுப்போன பழங்களை வாங்கி ஜீஸ் போட்டுக் கொடுப்பது, முக்கியமாக சுகாதாரமின்றித் தயாரிக்கப்படும் திடீர் இட்லி, தோசை மாவு இன்னும் வியாபாரிகளின் பணத்தாசைக்காக மக்களை நோயாளிகளாக்கும் கொடூரங்கள் கேள்விப்படும்போது என்னமாதிரியான உலகத்தில் வாழ்கிறோம் என்ற சலிப்பே மிஞ்சியது. சென்னையிலும் இது போன்ற அதிகாரிகளும் இருக்கிறார்கள் ஆனா பரவலாக ஏதும் செய்திகளைக் காணோம். ஹும்ம் என்ன செய்ய 15000 கோடி டர்ன் ஓவர் கும்பெனி டாஸ்மாக்கிலேயே சுகாதாரம் தாரைவார்க்கப்பட்டு இருக்கும் நிலையில் என்னத்தைச் சொல்ல?

சமீபத்தில் தமிழக அரசு நடத்திய சென்னை சுற்றுலாப் பொருட்காட்சியில் ஒரு லிட்டர் மினரல் தண்ணீர் பாட்டில் விலை ரூ.22/- யார் கேட்பது? மக்கள் நாமம் வாழ்க!

சரி அல்வா விஷயத்திற்கு வருவோம்!

திரு நெல்வேலியில் நாங்கள்தான் ஒரிஜினல் என்று அக்மார்க் டூப்ளிகேட் அல்வாக்கள் நிறையக் கிடைக்கின்றது. இரண்டு கடைகள் தவிர்த்து சில வித்தியாசங்களுடன் அதே பெயரில் விற்கப்படும் போலி அல்வாக்கள் அதிகம். சரி ஒரிஜினல் அல்வா என்னவிதமாகத் தயாரிக்கப் படுகிறது?

அல்வா கிண்டப் படும் காட்சி!

சம்பாகோதுமை, தாமிரபரணித் தண்ணீர், கைப் பக்குவம் இதுதான் ஃபார்முலா. சம்பாகோதுமையில் பாலெடுத்து, புளிக்கவைத்து, சர்க்கரை தண்ணீர் கலந்து, சற்றேறக்குறைய 23 மணி நேரங்கள் ஊறவைத்து, 1 மணி நேரம் அடுப்பில் கிண்டி கடைசியில் முந்திரி தூவி இறக்கி மறு நாள் விற்பனை செய்கிறார்கள்.

தயாரானவுடன் அல்வா சுடச்சுட ரெடி

கைகளால் கிண்டாமல் மிஷின் வைத்து செய்வது ஒரு முறை, பாரம்பரிய முறைப்படி கைகளாலும் விறகடுப்பாலும் செய்வது மற்றொறு முறை. சம்பா கோதுமை விலை அதிகம் என்பதால் சாதா கோதுமையில் கலர் எஸென்ஸ் சேர்த்து ஒரிஜினல் போல பாவ்லாவில் விற்பது பரவாலான முறை. க்ரைண்டர் போல ஒன்றில் கீழே பர்னர்கள் வைத்து மிதமான தீயில் கிண்டிக்கொண்டே இருப்பது போன்ற வடிவமைப்பில் மிஷினில் கைப் பக்குவ ரேஞ்சிற்கு டெக்னாலஜி தூள் பறக்கிறது.:))

டிஸ்கி: தலைப்பு விளக்கம் நைட்ல அல்வா சாப்ட்டா கிட்னிக்கு நல்லதாம்!

மீண்டும் சந்திப்போம்!

அல்வா!!

2011-02-21T10:00:00.005+05:30

சிங்கம் பட்டி கல்லிடையிலிருந்து மணிமுத்தாறு செல்லும் வழியில் உள்ள அழகிய ஊர்.

ஜமீன் அரண்மனையைச் சுற்றி ஊர் வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. நுழைந்தவுடன் ஒரு பெரிய தர்பார்,

நடை பாதை

அதைத்தாண்டி ஒரு அழகிய நடை பாதை வழியே நேராகச் சென்றால் ஒரு நந்தவனம் இடது பக்கத்தில் விருந்தினருடன் களிக்க ஒரு க்ளப், நேரே செல்லாமல் வலது பக்கம் சென்றால் உள்ளடங்கிய அந்தப் புரம்.

அந்தப் புரத்தின் மெயின் நுழைவாயில் கதவு அழகான வேலைப் பாடுகளுடன் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டு யானைகளை வைத்து மோதினாலும் அசைந்து கொடுக்காது போல!.

அந்தப்புரக் கதவு

பெரும்பாலான பழைய காலத்து வீடுகளில் இம்மாதிரி மிக கனமான கதவுகள், உத்திரங்கள் பார்த்திருக்கிறேன். இன்றளவும் அவை கட்டிடங்களைத் தாங்கி நிற்கின்றன. இன்றைக்குக் கட்டப்படும் வீடுகளில் ஆறு மாதத்தில்

“இது என்னங்க செவுத்துல க்ராக் விடுது?”

“அது ஒன்னுமில்ல சார் ஏர் க்ராக், பூசினா சரியாயிடும்”

வீடுகட்டுபவன் தான்தான் க்ராக் என்று நாம் விளங்கிக்கொள்வதற்குள் பூசிவிடுவார்கள்! technology so much iproved! எனக்கு வீட்டு மாடியில் மஞ்சம்புல் வேய்ந்த ஒரு கூரை போட ஆசை என்ன வெயில் அடித்தாலும் மிகவும் குளிர்ச்சியாக வைக்கும். நான் வசிக்குமிடத்தில் கேட்டபோது அப்படி என்றால் என்னவென்றே தெரியவில்லை. குடிசைன்னா தென்ன ஓலைதான் அதென்ன மஞ்சம்பில்லு என்றார்கள். இப்பொழுது ஓடு பதிப்பது கூட ஃபேஷனாகிவிட்டது. கிராமங்களில் வீடென்றால் கான்க்ரீட் அல்லது தென்னம் ஓலைதான் :(

சரி விஷயத்திற்கு வருவோம். சிங்கம் பட்டி ஜமீந்தார் இன்னும் அந்த அரண்மனையில்தான் வாசம்.

தற்பொழுதைய ஜமீன்தாரின் இளமைக்காலப் படம்

நாங்கள் சென்றபொழுது கம்பீரமாக அவர் அமர்ந்து அன்றைய கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். டிஸ்டர்ப் செய்யாது சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வந்தோம். சிங்கம்பட்டி செல்லும் வழியெங்கும் பசுமை, பசுமை மேலும் பசுமை, வாய்க்காலிலெல்லாம் கேட்பாரற்று விளைந்துகிடக்கிறது சேம்பு. ஆயிரக்கணக்கான மாடுகளுடன் வசித்த அந்த சிங்கம்பட்டி மக்களுக்கு அன்றைக்கு பெரும் மேய்ச்சல் நிலமாக இருந்தது மணிமுத்தாறு டாம் உள்ள புலிகளின் சரணாலயமான வனப் பகுதிதான்.

ராஜ ராஜன் ஒற்றை நாற்று நடவு

மிகவும் செழிப்பான அந்த மலைப் பகுதி தவிர்த்து மற்ற அனைத்தும் விளை நிலங்களாக உள்ளதால் மக்களுக்கு அந்த மலை சார்ந்த காடே மாடுகளுக்கான இயற்கைத் தீவனம். பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கும், புலிகளுக்கு உணவாகவும் அந்த மாடுகள் இருந்திருக்கின்றன. வனத்துறை, அணை கட்டியதால் உண்டான பாதுகாப்பு போன்றவைகளால் மேய்ச்சலுக்கு அனுமதிக்கப் படாது தற்பொழுது பல்லாயிரமாகப் பெருகி இருக்கவேண்டிய நமது நாட்டு மாடுகள் காலி! பன்றியின் குணங்களையுடைய சீமைப் பசுவின் ஏழரைப் பால் குடித்து ஜூப்பர் என்று கூவிக்கொண்டிருக்கிறோம். அதன் சாணியும், கோமியமும் நில வாழ் நன்மை செய்யும் நுண்ணுயிரிகளுக்கு லாயக்கற்றது. நமது பாரம்பரிய திமில் கொண்ட கரவை இனங்கள் வெளி நாட்டில் இன்றும் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கப் பட்டுவருகிறது. வெறும் மேய்ச்சலின் மூலம் அதிக பால் தரக்கூடிய பாரம்பரிய ரகங்கள் அழித்து அதிக தீவனம், நோய் தாக்குதலுக்கு ஆளாகும் மருந்து தேவைப்படும் சீமை ரகங்கள் இன்று நம்மை ஆள்கிறது. ராஜாவுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதும் அது வெளிப்பட்டது. மாடுகள் அதிகம் இருந்ததால் வெண்ணையும், மோரும், தயிருமாக விற்றுச் செழித்திருக்கின்றது ஊர்.

துபாய் ராஜாவின் பூர்வீக வீடு மாடியிலிருந்து

சிங்கம்பட்டியில் அழகான ஒரு முருகன் கோவில், பின்புறம் தாமிரபரணி ஆறு என்று அமர்க்களமான லொக்கேஷனுக்குக் கூட்டிச் சென்றார் ராஜா. வெளியூர்களிலிருந்து நண்பர்கள் வந்தால் இங்கேதான் கூட்டிவந்து பேசிக்கொண்டு இருப்போம் நேரம்போவதே தெரியாதென்று அவர் சொல்லியபோது. வெறும் ஆற்றின் சலசலப்பும், பறவைகளின் ஒலியும் மட்டுமே சூழலாயிருந்த அந்த இடம் ஏறக்குறைய சொர்க்கம்!

ஜமீன் லச்சினை

கோவிலின் வாயிலில் ஒரு கைகூப்பிய சிலை. அவர்பெயர் தூக்குதுரை என்றார் ராஜா. அவரும் சிங்கம்பட்டி ஜமீன்தான் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்தவர், பல மொழிகள் சரளமாய் பேசக்கூடியவர், ஆங்கிலேயரிடம் பிடிபட்ட தனது சகாவை மீட்கச் சென்று கைகலப்பில் ஒரு ஆங்கிலேயரைக் கொலை செய்தபோது ஆற்றில் தொலைத்த தனது கத்தியைத் தவறவிட்டுஅதன் மூலம் அவர்களால் பிடிபட்டு தூக்கு மேடையில் நிறுத்தப்பட்டு என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்லியதை அப்படியே கேளுங்கள்!

“உங்களுக்கு சாவதற்குமுன் எதாவது கடைசி ஆசை இருக்கிறதா?”

“ஆம்”

“என்னவென்று சொல் நிறைவேற்றுகிறேன்”

“உன் பொண்டாட்டி கூட ஒர் இரவு”

அது வேலைக்காவாது என்று ஆங்கிலேயர்களால் தூக்கிலிடப்பட்டவர்!!

(ஊர்வலம் தொடரும்..)

டிஸ்கி : ஆனது ஆகிப்போச்சு அடுத்த இடுகைல அல்வா கொடுக்கறேன்!! :))