பலா பட்டறை: திரைப்படம்
Showing posts with label திரைப்படம். Show all posts
Showing posts with label திரைப்படம். Show all posts

சதுரங்க வேட்டை - விமர்சனம் மாதிரி.



சதுரங்கவேட்டை.


தியேட்டரில் சென்று காசு கொடுத்துப் பார்க்கும் படங்கள் எல்லாம் வரிசையாக பல்ப் கொடுத்தப் பிறகு, தியேட்டருக்குச் சென்று படம் பார்க்கும் ஆவலே போய்விட்ட நிலையில்தான் சதுரங்கவேட்டை படத்தைப் பற்றி பாசிடிவ் ரிவியூக்கள் சமூக வலைப்பக்கங்களில் சரமாரியாக வரத் தொடங்கியது.

ஆன்லைனில் பார்த்தால் பெரும்பாலும் தியேட்டர்கள் ஹவுஸ்ஃபுல். திங்கட்கிழமையான இன்று வாரத்தின் முதல் நாள் கூட்டம் இருக்காது என்று பார்த்தால் மேட்னி ஷோவும் பெரும்பாலான தியேட்டர்களில் ஹவுஸ்ஃபுல் என்றே ஆன்லைன் டிக்கெட் நிலவரம் சொல்லியது. அம்பத்தூர் ராக்கியில் 3 மணி காட்சிக்கு டிக்கெட் இருக்கவே, வேலை முடித்து 3 மணி ஷோவுக்கு டிக்கெட் கிடைத்தால் போகலாம் என்று சென்றேன். டிக்கெட் கிடைத்தது. அரங்கு நிறைந்த காட்சியாக மக்கள் படத்தை ரசித்துப் பார்த்தனர். நானும்தான்..இத்தனைக்கும் ஏதோ டெக்னிக்கல் கோளாறு காரணமாக படம் 15 நிமிடங்கள் தாமதமாகத்தான் போட்டார்கள்.

--

1980 இறுதிகளில் நாங்கள் வேலூரில் இருந்தபோது 'அகமது & கோ' என்று ஒரு பெயர் போட்ட நோட்டீஸ்கள் ஒரே ஒரு நாள் வீடு வீடாக விநியோகிக்கப்பட்டது. நாங்கள் இருந்த ஏரியாவிலேயே ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து சிந்தால் சோப்பு முதல் கட்டில் பீரோ வரை அதன் ஒரிஜினல் விலையில் வெறும் 30 % பணம் கட்டினாலே போதும் கொடுத்துவிடுவார்கள். உடனே அல்ல 15 நாட்கள் கழித்து. மக்கள் முதலில் 3 ரூபாய் சோப்பை வைத்துப் பரிசோதித்தார்கள், பரிசோதனை சக்ஸஸ். அதன் பிறகு ஹார்லிக்ஸ் பாட்டில் வாங்கினார்கள், எவர் சில்வர் பாத்திரங்கள் வாங்கினார்கள், பின்னர் துணிந்து பீரோ வாங்கினார்கள். எல்லாமே அடக்கத்திலிருந்து வெறும் 30% விலையில் கிடைத்தது. ஆஹா என்ன ஒரு நேர்மை, சோப்பையும், ஹார்லிக்ஸையும் விற்றவர்களிடம் மக்களே போய்க் கேட்டார்கள்

" என்னா சார், இப்படி வியாபாரம் பண்ணினா எப்ப நீங்க பெரிய கடை தொறக்கறது? எப்ப டிவிஎஸ் 50? மாருதி கார் எல்லாம் விப்பீங்க? ,

"வித்துட்டாப் போச்சுங்க, நீங்க எல்லாம் ஆதரவு தரும்போது இதக் கூட செய்ய மாட்டமா?"

அன்றைக்கு சுமார் 100 குடும்பங்களுக்கு மேல் மாருதி காருக்கும், ஹீரோ ஹோண்டாவுக்கும், டிவிஎஸ் 50க்குமாக பணம் கட்டினார்கள். வண்டி கொடுக்க வேண்டிய 14ம் நாள் காலை 'அஹமது & கோ' கதவு அம்போவென திறந்து கிடந்தது. கணவனுக்குத் தெரியாமல் மனைவி, மனைவிக்குத் தெரியாமல் கணவன் என்று கட்டிய பணத்துடன் கம்பி நீட்டியது அறிந்து வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு மக்கள் மண் தூற்றி சாபம் இட்டார்கள். அவர்கள் மிச்சம் வைத்த பொருட்கள் சூறையாடப்பட்டன, கார்பன் காப்பி பில் புக்கைக் கூட மிச்சம் வைக்காமல் மக்கள் 'கொடுத்த காசுக்கு' தூக்கிச் சென்றனர்.

என் வாழ்வில் பதிமூன்று வயதில் நான் கண்ணால் கண்ட முதல் வேட்டை இது. தவறு யார் பக்கம்?

பாலகுமாரன் கதையில் வரும் ஒரு நகை வியாபாரியிடம் அவர் மகன் கேட்பார்.

"அப்பா இந்தக் கல்லு எவ்ளோ விலை?"

"ஆசைக்கு ஏதுடா கண்ணு விலை?"

--

அபொழுதெல்லாம் முப்பது அடிக்கு அலுமினிய ஆண்டெனா போட்டு திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தால் தூர்தர்ஷன் தெரியும், ஞாயிற்றுக் கிழமை அவர்கள் போடும் பாடாவதி படத்திற்கும், வெள்ளிக்கிழமை ஒளியும் ஒலியும் கண்டு பூத்துப் போயிருந்த கண்களுக்கு கேபிள் டிவி வந்தது. சாட்டிலைட் சானல்கள் வந்தன.

கந்து வட்டியில் கூட வசூல் பண்ணமுடியாத வட்டியை மக்களின் டெப்பாசிட்டுக்குக் குடுத்தனர். 50% வட்டி, 35%ஊக்கத் தொகை. முண்டியடித்து மக்கள் கொடுத்த ஆதரவின் முடிவில் அவர்களுக்கு ஏக்கத் தொகை கூட மிஞ்சவில்லை. அதன் பிறகும் ஆசை அடங்காத மக்களை பெல்டுக்குக் கீழே அடித்தார்கள், தேக்கு மரம், பாக்கு மரம், காந்தப் படுக்கை, மேக்னட் சாக்ஸ், மணி லிங்க், ஒருவரைச் சேர்த்தால் இவ்வளவு, அவர் மூன்று பேரைச் சேர்த்தால், மூன்று பேர் ஒன்பது பேரைச் சேர்த்தால், ஒன்பது பேர் ஒவ்வொருவரும் மூன்று மூன்று என்று வித விதமாக அடித்தார்கள், ம்ஹும்.. மக்கள் அசரவே இல்லை, விட்டில் பூச்சிகளாக விழுந்தார்கள்.

ஆயிரங்களில் சம்பாதிப்பவனுக்கு ஒரு பார்முலா என்றால் லட்சங்களில் சம்பாதிப்பவனை கோட் சூட் போட்டுக்கொண்டு க்ளப்களுக்கு அழைத்து அல்வா கொடுத்தார்கள்.

ஜகஜ்ஜாலக் கில்லாடி என் ஆர் ஐகளையே வளைகுடா நாடுகளுக்குச் சென்று ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டலில் வைத்து நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில் பேசி டாலர்களில் உருவினார்கள்.

பிரசவ வைராக்கியம் போலத்தான் இந்த மக்களின் உசார்த்தனம் என்பது ஏமாற்றுபவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. நம்பிக்கையின் ஒரு கதவை அடைக்க, மக்கள் அவர்களாகவே மற்றொரு கதவை திறந்து வைக்கிறார்கள் என்று புரிந்ததும் அந்த அட்சய பாத்திரமே நீங்கதான் சார் என்று வித விதமாக மக்களின் ஆசைக்கு வலை வைக்கிறார்கள். மக்களும் அதில் விழுகிறார்கள், ஆசைக்கு விலை ஏது?

--

சதுரங்கவேட்டை படம் முழுக்க இதைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. லேட்டஸ்ட்டாக மக்கள் முட்டாளான உண்மை சம்பவங்களின் அடிப்படையில், போக, க்ளைமாக்ஸில் சினிமாவில் நாம் எதிர்பார்க்கும் ஒரு முடிவும் உண்டு.

தியேட்டரில் செலவு செய்த பணத்திற்கு ஏமாறாமல், ஏமாந்த கதையை, ஏமாற்றாமல் கொடுத்த இயக்குனருக்கு ஒரு பூங்கொத்து. அதற்காகவே தயவு செய்து இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் சென்று பாருங்கள். மனித இனம் இருக்கும் வரை இந்தப் படத்தை எத்தனை பாகங்கள் வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம் என்பதுதான் இதன் தனிச் சிறப்பு.


ஆசையே துன்பத்திற்குக் காரணம். :)


இன்னும் சிறப்பான அடுத்த படம் தருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில், சதுரங்க வேட்டை படக் குழுவினருக்கு வாழ்த்துகள்.

நன்றி!





ஏழாம் அறிவு!





போதி தர்மர் காஞ்சீபுரத்தில் மார்ஷியல் ஆர்ட்ஸில் புலி, அவர் கிளம்பி முறுக்கு மீசையோடு குதிரை ஏறி 3 வருடங்கள் பயணம் செய்து தாடி வளர்ந்து  சீனாவின் ஒரு எல்லையோர கிராமத்தை அடைகிறார். அங்கே செல்லும்போது அவர் மட்டும்தான் சிகப்பு உடை அணிந்திருக்கிறார். மற்ற மக்கள் சாதாரண கலரிலேயே உடை அணிந்திருக்கிறார்கள் (குறியீடாக இருக்கலாம்) 

அந்த கிராம மக்களை எப்படி போதி தர்மர் கவர்கிறார். ஷாலின் டெம்பிள் எப்படி இவரை கடவுளாக வணங்குகிறது. காஞ்சீபுரம் இட்லி தெரிந்த தமிழர்களுக்கு போதிதர்மாவை ஏன் தெரியவில்லை? சரி, 1600 வருடங்களுக்கு முன்பாக அவர் இங்கிருந்து கொண்டு சென்ற குங்பு கலை சீனாவில் பேமஸ் ஆன அளவிற்கு ஏன் இங்கே ஆகாமல், இட்லியும், பட்டுப்புடவையும் அதை அமுக்கிவிட்டது? விடை தேடத்துவங்குகிறார்கள் தமிழ் உணர்வு, தமிழன், மஞ்சள், வேப்பிலை பேட்டண்ட் இத்யாதி இத்யாதி..

வெறுமனே போதிதர்மர் தமிழர், அதனால் மக்களே, நாமதான் மார்ஷியல் ஆர்ட்ஸ் கண்டுபிடித்தோம், வாங்க பழகலாம் என்று படம் எடுத்தால் மக்கள் பார்ப்பார்களோ? என்னமோ? என்று போதி தர்மாவின் டிஎன்ஏ, சூர்யாவின் 6பேக், பாம்பே சர்க்கஸ், ஸ்ருதிஹாசன், தமிழை குரங்கு என்று திட்டும் ப்ரொபசரை கெட்ட வார்த்தையில் திட்டும் ஸ்ருதி (செம அப்ளாஸ் பாஸ்) புக்கெட் தீவு சாங், குத்து சாங், குங்பூ பைட், கிராபிக்ஸ், பறக்கும் கார்கள் என்று உள்ளாட்சித் தேர்தல் வேட்பாளர்கள் வாக்காளர்களுக்குக் கொடுத்த நோட்டீஸ் போல இறங்கி வந்து அடி அடி என்று அடித்திருக்கிறார்கள். 

பொதுவாக ஆங்கிலப் படங்களில் ஒரு காலத்தில் ரஷ்யாவை சகட்டுமேனிக்கு கிரிமினலாக்கி ஹீரோ அவர்களை அழிப்பது போல படங்கள் பார்த்திருக்கிறோம். அது கொரியா மற்றும் வியட்நாமாகக்கூட பரிணாம வளர்ச்சிகள் அவ்வப்போது அடைந்திருக்கிறது. நமது தமிழ் படங்களில் கேப்டன் அவர்கள் பாகிஸ்தான் தீவிரவாதி என்று காட்டப்படும் திடகாத்திரவில்லனை பக்கம் பக்கமாக வசனம் பேசி தலைக்குமேலே காலை எத்தி உதைத்து தாய் நாட்டைக் காப்பாற்றி இருக்கிறார். இந்தப் படத்தில் முக்கிய வில்லன் சீனா. எனவே குங்பூ மற்றும் சிட்டி ரொபோவிற்கு கொஞ்சம் கம்மியாக வித்தைகள் தெரிந்த சீன வில்லன். நோக்கிக்கோ என்று நோக்கு வர்மத்திலேயே நோக்கி நோக்கி நொங்கெடுக்கிறார்.

அப்புறம் ஸ்ருதி ஹாசன். நல்ல வரவு. சொந்தக்குரலில் பேசி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். அப்பா அளவிற்கு இல்லாமல் கொஞ்சம் பாலீஷ் போட்டுப் பேசி இருக்கிறார். ஒரு அழகான அழுகைக் காட்சியும் அவருக்கு இருக்கிறது. பாடல்கள் என்று நாம் நினைக்கும் போதே ஆலம்பனா நான் உங்கள் அடிமை என்றவாரே உடனே வஞ்சனை இல்லாமல் வருகிறது. சூர்யா கமல் சார் பெண் என்று பட்டும் படாமல் ஜோடி போட்டு டூயட் பாடி இருக்கிறார்.

இன்னும் பல விஷயங்களை நீங்கள் தியேட்டரில் சென்று காணலாம்.

அவ்ளொதான் பாஸ் இந்தப் படம் பற்றிய பகிர்தல். மிச்ச மீதியெல்லாம் மற்ற சினிமா விமர்சன ஜாம்பவான்கள் எழுதுவார்கள். என்னதான் எழுதப்போறாங்கன்னு நானும் படிக்க ஆவலோடு இருக்கிறேன். :)


முடிவாக : 

அப்புறம் ஸ்டிவன் ஸெகல் என்று ஒரு குடுமி வைத்த ஹாலிவுட் நடிகர் இருக்கிறார் வெறும் கைகள் கொண்டு அவர்போடும் சண்டை அவர் நடிக்கும் படங்களில் கண்டிப்பாக தேவையான இடங்களில் மட்டும் நிச்சயம் இடம்பெறும் அது எனக்குப் பிடிக்கும் என்பது கூடுதல் தகவல். அதற்காகவாவது அவர் போதி தர்மருக்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப் பட்டிருக்கிறார்.


சூர்யா போதி தர்மர் வேடத்திற்கு கச்சிதமாக உழைத்திருக்கிறார். படமாக்கிய விதம் மிக அருமை. சிறிது தாமதமாகச் சென்றாலும் இந்தக் காட்சிகளை நீங்கள் பார்க்க முடியாமல் போகலாம்.

இந்தப் படத்திற்கான ஒரு பேட்டியில் படம் பார்த்துட்டு வர்றவங்களுக்கு படம் மனசில நிக்கனும் என்று சூர்யா சொல்லி இருந்தார். ஆமாம் எனக்கு போதி தர்மரைப்பற்றி அறிந்துகொள்ள ஷாலின் டெம்பிளும், 36சேம்பரும் தராத ஒரு ஆவலை இந்தப் படம் தூண்டிவிட்டிருக்கிறது. அதற்காகவாவது ஏழாம் அறிவுக்கு நன்றி!

.

நந்தலாலா - ない問題

.


நடிப்பு என்பதென்ன கன்னக்கதுப்புகள் ஆடவேண்டுமா? கண்கள் பேசவேண்டுமா? இரண்டு கைகளையும் எங்கே என்ன மாதிரி வைத்துக்கொள்வதென்று ஹோம் வொர்க் செய்வதா? புருவங்கள்? உதடுகள், குரல்? சிரிப்பின் அளவு, ப்ச்.. உடல்மொழி என்ற ஒன்று போதும் என்று நிரூபிக்கிறது படம். க்ளோசப்பில் நம்மைக் கொன்று குவித்த திரைப்படங்களில் கால்களில் முகம் காட்டும் ஃப்ரேம்கள் ஒரு குழந்தைக்கும் குழந்தையாய் இருப்பவனுக்கும் என்ன அளவில் உலகம் தெரியுமோ அதே அளவில் நகர்கிறது காட்சிகள்.

தாய்ப்பாசத்தை வைத்து பிழியப் பிழிய பொன்மனச்செம்மல் முதல் துவைத்துக்காயப்போட்டவர்கள் அதிகம். அவர்கள் எல்லாமே இலக்கணம் மீறாத அம்மாக்கள். குந்திதேவி மார்பிலடித்து அழும் கர்ணன் வதை காட்சி முதல் பாசத்தினாலும் சோகத்தினாலும் காதைக்கிழியவைத்து கண்களை பதம் பார்க்க வைத்த அதே வெள்ளைத்திரையில் முதுகு மட்டும் காண்பித்து பித்துப்பிடிக்க வைக்கிறார் மிஷ்கின். இத்தனைக்கும் கடைசியில் எந்த சூப்பர் தாய்களையும் காட்டாமலேயே!   

வெறும் சம்பவக் கோர்வைகள்தான். ஒரு பயணத்தில், தின வாழ்வில், தினமும் நாம் காணும் ஆனால் நெகிழத்தவறவிடும் தருணங்கள் ஒவ்வொரு நொடியின் கட்டங்களிலும் நகர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. 

படிமானம் குறியீடு என்றெல்லாம் ஆயிரம் இருக்கலாம். அதெல்லாம் சாமானியனுக்குத் தேவையா? புரியுமா? ஒரு கைப்பிடிச் சோறின் ரிஷிமூலம் நதிமூலம் தெரிந்துதான் உண்பேன் என்றால் வயிறு நிறையுமா? அதெல்லாம் விவாதிப்பவர்களுக்கும், திரைப்படத்தை டெக்னிக்கலாக அணுகுபவர்களுக்கும் தேவையானவை. நமக்கு படத்தில் தூரத்தே தெரியும் மதில் ஏறி குதித்த ஒருவன் உடை மாற்றும் நிர்வாணக் காட்சி ஊர் ஒதுக்கிவிட்டதென்று தனியனாய் இருக்கும் ஒரு மாற்றுத்திறனாளிக்கு சிகிச்சை செய்யும் பெண்டாக்டரும் தன்னைப்போன்றவர் என்று தெரியும் காட்சிகள் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தினால் போதாதா? பெற்ற தாயால் புரிந்துகொள்ளாத குழந்தைகளை முகமறியாதவர்கள் அன்பு செய்கிறார்கள். 

ஒரு படத்தில் இசை என்பதின் எல்லை என்ன என்பதை இசைஞானி சரியாகச் செய்திருக்கிறார். மெளனத்தைப் போன்றதொரு சிறந்த இசை இல்லை என்பதை அவர் சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன்.  காமிராவின் கோணங்களும், நிறங்களும் அபரிமிதமான உணர்வுகளைத் தருகிறது.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் நான் என்னை அறியாமல் அழுத படம் இது. தன் முத்தத்தை யாருக்கும் தராமல் சேர்த்து வைத்த அந்த சிறுவன் முதல் முறை முகம் முழுக்க முத்தம் தந்தபோது நான் ஏன் அழுதேன்? சிறுக்கி முண்டை என்று தன் தாயை எட்டி உதைக்க வந்தவன் எங்கம்மா எங்கம்மா என்று அழுதபோது நானும் ஏன் அழுதேன்? எது அழுகையை வரவைத்தது? இசையா? காட்சி அமைப்பா? காமெராவா? முக பாவனையா? எது அழுகையைத் தூண்டியது? தமிழ் படத்தில் பார்க்காத அம்மா சென்டிமென்ட்டா? எது அழத் தூண்டியது? 

எந்தவித எதிர்பார்ப்புகளுமற்று ரசித்துப் பார்க்கவேண்டிய மன்னிக்க உணர வேண்டிய படம் இது. காட்சிகள் தீர்மானிக்கும் கதையில் நீங்கள் செய்யவேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று உட்கார்ந்தபடியே ஒன்றிப்போய் படத்தினூடே ஒரு பயணம்.


குறிப்பு: இந்தப்படம் கிகுஜிரோவின் அட்டக்காப்பி அல்லது தழுவல் என்று சொல்லப்படுகிறது. நிச்சயம் இந்தப் படம் ஒரு ரஜினி படம்போலவோ, கமல் படம் போலவோ அல்லது மற்ற மாஸ் ஹீரோ படங்கள் போலவோ வசூலை அள்ளிக்குவிக்கும் என்று நினைத்து அதற்கான முகாந்திரமாக  எடுக்கப்பட்டிருக்குமா என்பது சந்தேகமே? இருப்பினும் ஒரு உன்னதமான படத்தை இப்படி எடுப்பதற்கும் அதில் தானே நடிப்பதற்கும், மெனக்கெடலுக்கும் ஒரு தைரியம் வேண்டும். கரண்ட் ட்ரெண்டில் ஒரு படத்தை எடுத்து காசை அள்ளி இருந்திருக்கலாம். (நான் தியேட்டரில் கண்ட பல இளைஞசர்கள் அந்த எதிர்பார்ப்பிலேயே வந்து என்னய்யா கடுப்பா இருக்கு என கமென்ட் அடித்ததையும் கண்டேன்) அந்த விஷயத்தில் மிஷ்கின் பாராட்டப்படவேண்டியவர். மற்றதெல்லாம் அவரவர் மனசாட்சியின் வேதங்கள்தான் கற்பிக்கவேண்டும். 

ஏனய்யா நூறுகோடி மக்கள் இருக்கும் இந்தியாவில் ஒரே ஒரு முகம் கூடவா காந்திபோலில்லை? அட்டன்பரோவைக் கேட்ட கேள்வி ஏனோ நினைவிற்கு வந்து தொலைக்கிறது!


நன்றி!


.

முட்டாள்.. (The Idiot) - Akira Kurosawa..


எல்லோருக்கும் மரணம் வருமென்று அறிந்தும், அடுத்தவருக்கு நிகழும்போது மட்டும், துக்கம் கொண்டு, அழுகையுடன், நமக்கும் வருமென்ற யோசனைகளின்றி, கூடி நின்று அழும் மக்களுடன் ஒருவராய், இறந்தவரின் சந்தோஷ நினைவுகளை, துக்கத்துடன் அசை போட்டு, மீண்டும் ’வாழ்வு’ என்றழைக்கும் சூழ்ச்சிகளில் ’பின்னப்பட்ட’ இன்ப, துன்ப போதைகளில் மூழ்கிப்போவது பொதுவில் எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதுதான்.

வெட்ட வெளியில், சூரிய வெளிச்சத்தில் வரிசையாய் மரண தண்டனைக்காய் அமர வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவருக்காய் துப்பாக்கிக் குண்டில் வாழ்வு முடித்து வைக்கப்படுகிறது. மரணம் கண்ணெதிரே காணக்கிடைக்கிறது வரிசையில் வந்துகொண்டிருக்கிறது.

இதுவரை வாழ்வில், துக்கம், சந்தோஷம், துரோகம், அன்பு, காமம், காதல், கருணை என எல்லாம் கண்ட அவனுக்கு, இதோ இன்னும் சில நிமிடத்தில், வரிசையில் மரணம் நிச்சயம் என்ற நிகழ்வுகளின் நிஜத்தில் மரணம் சம்பவிக்கப்போவதற்கு முன்பான மன நிலை என்ன சொல்லும்?

அது வாழ்வின் முழுமையை புரியவைக்கிறது. இது வரை வாழ்ந்த வாழ்வின் நீள அகலங்கள் கண்களுக்குள் வருகிறது. இறக்கப்போவது நிச்சயம் எனும்போது வாழ்ந்தது நிறைவுதானா? என்ற கேள்வி வருகிறது. தவறுகளுக்கான மன்னிப்புகள் எழுகிறது. இதுவரை வரிசையில் அவனுக்கு முன்பாக இருந்தவர்கள் சுடப்பட்டு பிரேதமாய் கிடக்க, அவன் முறை வரும்போது, வாழ்வுக்கும் சாவுக்குமான சங்கிலி பிணைக்கும் நேரத்தில், உத்தரவு வருகிறது. மரண தண்டனை ரத்து செய்யப்படுகிறது. ஆஹா தப்பித்தோம், சாவினின்று கடைசி நொடியில் விடுதலை, இனி என்ன? கொண்டாட்டமா? குடியா? போகமா? மரணம் நிறுத்தச்சொன்ன உத்தரவு சில நொடிகள் தாமதமாகி இருந்தாலும், மண்டை பிளந்து சரிந்து கிடக்கும் அந்த சவங்களில் அவனும் ஒருவனாகி இருக்கக்கூடும். இப்போது சாவினின்று விடுதலை என்ற எண்ணம் அவனுக்கு வாழ்வின் மீதான மதிப்பை அதிகமாக்குகிறது. நினைவுகளின்றி போதனைகளின்றி குழந்தையாய் பிறந்து மரணத்தை கண்டவன் இப்போது, விவரம் தெரிந்து மீண்டும் பிறந்ததாய் உணர்கிறான், இன்னொரு வாழ்வு இப்போது கிடைத்தது. ஒவ்வொரு நொடியும் அதனை ரசிக்க, அர்த்தமுள்ள அதை மதிக்க இயல்பாகவே அவன் மனம் மாறுதலடைகிறது.

விடுதலையாகி வெளி உலகிற்கு வரும் அவனை, மரணம் கண்ணெதிரே தினம்தோறும் நிகழ்ந்தும் தனக்கு வராது என்ற நம்பிக்கையில், சூழ்ச்சிகளை, துரோகங்களை, பகட்டுகளை, நடிப்புகளை, தேனாய் குடித்து அதன் இனிப்புகளின் மயக்கத்தில் வாழ்வு நடத்தும் மக்கள் என்னவாய் எதிர்கொள்வார்கள்?

அவன் வந்து சேரும் அந்த நகரின் பேரழகியின் படத்தைப் பார்க்கிறான். அருகிலுள்ளவனுக்கு அவளின் அழகு முகம் கிளர்ச்சியை உண்டாக்குகிறது, அவனுக்கோ அவள் கண்கள் மரணத்தை நோக்கியவையாக அல்லது அனுபவிப்பதாய் சொல்கிறது.

வாழ்வது என்பது உயிரோடிருத்தல் மட்டும்தானா? வெறுமனே உயிரோடிருத்தல் மட்டுமே வாழ்வு என்பதாய் கொள்ள முடியுமா? உணர்வுகள் இறந்து வாழும் ஒருவரை எப்படி வாழ்வதாய்க் கொள்ள முடியும்? தன் தேவைகளுக்காய், ஆசைகளுக்காய், இரவுகளின், தனிமையின், காமத்தின் வேட்டைகளுக்கு, வேட்க்கைகளுக்கு இரையாக்கப்பட்டு தினம் கொல்லப்படும் ஒருவரின் கண்கள் இறப்பின் வலிகளை தாங்கி இருப்பதில் வியப்பென்ன? அதனை நேரில் கண்ட நம் நாயகனால் அவ்வாறு வாழும் ஒரு அழகியின் முக அழகும் கவர்ச்சியும் எப்படி கவர முடியும்?

இப்படி வாழ்வினை அர்த்தமுள்ளதாய் வாழ நினைக்கும் ஒருவன், அவைகள் மறந்த கூட்டத்தில் என்னவாய் காணப்படுகிறான்? அவனை விரும்பும் பெண்கள், வெறுக்கும் மனிதர்கள், கேலி பேசும் கூட்டம், ஒரு கொலை என பயணம் செய்யும் படத்தில் மேலே சொன்னதுதான் கதையின் சாராம்சமா? வேறு என்ன அந்தப் படம் சொல்ல வருகிறது?

கடினமாய் சிதைந்து போன ஒரு பாறையை செதுக்கும் பணியே வாழ்வென்றால், அது சிலையாய் முழுமை பெற்று, பூரணத்துவம் அடைவதுதான் மரணமா? எனில் அதனை துக்கமாய்ப் பார்ப்பது ஏன்? செதுக்கப்படும் ஒவ்வொரு நொடியும் கொண்டாடப்பட வேண்டாமா?

அகிரா குரசாவாவின் நூற்றாண்டு விழாவை முன்னிட்டு கிழக்கு பதிப்பக அலுவலகத்தின் மாடியில் நேற்று திரையிடப்பட்ட 'THE IDIOT' படத்தினை கண்டதும் வந்த எண்ணங்களே மேலுள்ளது. ஆனால் படம் இதைத்தான் சொல்கிறதா? இதன் உண்மையான களம் என்ன? திரு. சிவராமனின் சிதைவுகள் பக்கத்தில் வெளிவரும் என்று நம்புகிறேன். 1951 ல் எடுக்கப்பட்ட இந்த கருப்பு வெள்ளைப் படத்தின் காட்சி அமைப்புகள், படத்தொகுப்பு, இசை, பிரமிக்க வைக்கிறது. தஸ்தாவெஸ்கியின் உணர்ச்சிகள் கொப்பளிக்கும் எழுத்துக்களை அப்படியே திரை வடிவமாக்கி உணரச்செய்யும் விதம், ஏன் இன்னும் அகிரா குரசாவாவை கொண்டாடுகிறார்கள்? என்று புரிந்தது.    

படம் முடிந்த பின் திரு.ராஜசுந்தரராஜன் அவர்களின் விவரிப்பு அற்புதம். அதனைக் கேட்ட பிறகு இந்தப் படத்தைப் பற்றி நான் எழுத முடியுமா? என்ற எண்ணம் தோன்றியது உண்மை. ஆனாலும் படம் தந்த பாதிப்பை பதிவு செய்து, இறக்கி வைக்கவே இதனை எழுதினேன்.

நன்றி!

சுந்தர கண்டம்



உரையாடல் சார்பாக கிழக்கு மாடியில் நேற்றைக்கு திரையிடப்பட்ட THE BEAUTIFUL COUTNRY படம் மனதை தொட்டுவிட்டது. அமெரிக்க வியட்நாம் போரில் ஒரு வியட்நாம் பெண்ணிற்கும், அமெரிக்க ராணுவ வீரனுக்கும் காதல் வந்து பிறந்த குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனாகி கள்ளத்தோணி ஏறி முதலில் மலேசியா சென்று, அங்கிருந்து கப்பலின் மூலம் அமெரிக்கா சென்று தன் தந்தையை காண செல்லும் கதை.


அமெரிக்கா வியட்நாமின் எதிரி ஒரு அமெரிக்கனின் மூலம் பிறந்த குழந்தை எதிரியின் குழந்தை. சுற்றமும் நட்பும் தரும் வேதனைகள், அலட்சியங்கள், எதிரே உள்ளவர் பாதங்கள் மட்டுமே பார்க்க முடிந்த சுதந்திரங்கள், தனது தாய் வேலை செய்யும் மேட்டுக்குடி குடும்பத்தில் அவளுக்கு தன் கண் எதிரே நிகழ்த்தப்படும் பாலியல் தொந்தரவுகள் எல்லாவற்றையும் தலை நிமிர்த்திபார்க்கமுடியாத, கேட்கமுடியாத அவல நிலையை அமைதியான, இறுக்கமான முகத்தினூடே கதையின் நாயகனாக வரும் இளைஞன் படம் முழுவதும் வெளியிட்டிருப்பது நம்மை அப்படியே பட களத்திற்கு எடுத்துச்செல்கிறது.

இடையில் கிடைக்கும் ஒரு சீனப்பெண்ணின் நட்பும் ஒரு அகதியாய் அனாதையாய் இருக்கும் இளம் பெண்ணிற்கு அதிகார வர்க்கம் தரும், இச்சை பிச்சைகளும் அதையும் வெறுமனே கண்டும் காணாமல் இருக்கும் கதாநாயகனின் நிலையும், உடலை வைத்தே நாயகனையும் அவனது தம்பியையும் அமெரிக்காவிற்கு கப்பலில் தப்பிக்க வைக்க அவள் செய்யும் உதவியின்போது "நீயும் கூட வா"  என்று அவன் அழைக்க "உள்ளே இறந்து நெடு நாள் ஆயிற்று நீச்சல் தெரியாததால் வெளியே இறக்க விருப்பமில்லை" என்று கூறும் காட்சிகள், மீறி அவளையும் தன்னுடே கப்பலுக்கு அழித்து செல்லுதல், இரண்டாயிரம் டாலர் பத்தாது என்று கப்பலில் முனையில் நிற்க வைத்து ஏஜென்ட் பேசும் பேரங்கள் போன்றவை படமக்கப்பட்டவிதம் அற்புதம்.


எந்த விதமான அடிப்படை வசதிகளுமின்றி கப்பலில் அமெரிக்காவிற்கு செல்லும் அகதிகள் படும் துயரங்கள் சமகால நம் இன மக்களின் அவலங்களை நிச்சயம் நினைவு படுத்தும். அதிலும் பாதிவழியில் இறந்து போகும் தன் தம்பியின் உடலை துணி சுத்தி கடலில் வீசும்போது ஒரு விசும்பல் கூட இல்லாமல் சோகத்தை நம்மில் காட்சிகள் ஏற்றுகின்றன. 

தன் கூடவே வரும் சீனப்பெண் அமெரிக்காவில் தனது வாழ்வாதாரத்துக்காய் சட்டென அமெரிக்க சூழலுக்கு மாறிப்போவதையும், தன் தந்தையை காணவேண்டுமென்ற நோக்கத்தில் வந்தவன் அதை மட்டுமே நோக்கி போவதையும் இருவருக்குமான காதலின் பிரிவின் மூலமே அழகாக படத்தில் சொல்லப்படுகிறது.

தன் தந்தையை காணப்போகும் வழியில் அவன் பார்க்கும் வியட்நாம் போரில் கண்ணி வெடியில் கை இழந்த முன்னாள் ராணுவ வீரர்கள், வழியில் லிப்ட் கொடுக்கும் மனித நேயமிக்க கார் ஓட்டுனர், அத்தனை வருடங்கள் தந்தையின் மீது வெறுப்பை சுமந்தவன், தனது தாயை பற்றி தந்தை சொன்னதை கேட்டு சட்டென மாற்றமடையும் மன நிலை, அகதியாய் ஜெயிலில் இருக்கும்போது திடீரென உடையும் குழாய் நீரில் எல்லா கவலையும் மறந்து சேற்றில் விளையாடுவது. சிறுவனாய் இருக்கும் தம்பி கப்பலில் உடல்நிலை சரியில்லை என்பதை "அம்மாவ பாக்கணும் போல இருக்கு" என்ற டயலாக்கில் தெரிய வைப்பது. அமெரிக்கா வரை வந்த முதியவர் ஒருவர் கப்பலிலிருந்து கரைக்கு வரும் வழியில் இறந்து போவது என பல்வேறு விஷயங்கள் படம் நெடுக்க மிக சிறப்பான முறையில் கதையோடே படமாக்கப்ப்ட்டிருப்பது அழகு. இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் நான் இதில் கூறவில்லை அது நீங்களும் இந்த படத்தை பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவே.                

நல்லதொரு படத்தினை காண அழைத்த நண்பர் சிவராமனுக்கு நன்றிகள் பல.

வழக்கம் போல பதிவர் மாநாடு பிரபல பதிவர்களுடன் படம் முடிந்ததும் நடந்தது என்பதை கூறவும் வேண்டுமோ??    புதியதாய் ஒரு யூத்து பதிவர் (நிஜமாவே யூத்துங்க ) இரைச்சலும் இரைச்சல் சார்ந்ததும் (இது பதிவுலக உள்குத்துக்காக வெச்ச பெயர் இல்லையாம்:) ) வயலினோடு படம் பார்க்க வந்திருந்தார். அவர் கையில் இருந்த ஆறு விரல்கள் பார்த்து அப்போதே வந்த கவிதையை சங்கர் கேட்டு மயக்கமடைந்ததால் சற்று மாற்றி இங்கே..:))    


ஆறு விரல் ஞானமா?
அதிர்ஷ்டமா? தெரியாது..
ஆனால் நீ என்னை சுட்டி
குறை கூறியபோது 
ஒரு விரல் மட்டுமே என்னை காட்டியது 
நான்கு விரல்கள் உன்னை காட்டியது 
உன் ஞான விரலோ 
மண்ணை காட்டிக்கொண்டிருந்தது... 



.