பலா பட்டறை: ஜில்லு....

ஜில்லு....



”ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்”



”ஹலோ.”.

”அப்பா நாந்தான் ..”

”ஜில்லு குட்டி, நீ எப்படிம்மா போன்ல, எங்க இருக்க.. அம்மா எங்க..”

”ஹையோ என்னப்பா நீங்க, மறந்துட்டீங்களா..? உங்க கூடதானே அம்மா. எப்படி இருக்காங்க?..”

”ஜில்லு நீ.. நீ.. தானேம்மா அங்க யாரெல்லாம் கூட இருக்காங்க, பயமா இருக்கா? அப்பாவும், அம்மாவும் கிளம்பி வந்துடறோம்மா, எங்களுக்கும் போர் அடிக்குது நீ இல்லாம..”

”வேண்டாம்ப்பா.. இங்க நான் நல்லா இருக்கேன்... கூட என்ன மாதிரி குட்டி, குட்டி குழந்தைகள் தான் எல்லாரும், செம ஜாலி, நீங்க இங்க வந்தா இடம் கிடைக்காது.. ஹாஹ்ஹா...”

”ஏன் கண்ணு. நான் ஜில்லுவோட அப்பாதானே.. நீ எங்க குட்டிதானே, இல்லத்தில சொன்னா சேர்த்துக்க மாட்டாங்களா??”

”முடியாதுப்பா.. இங்க எல்லாரும் குழந்தைகள் தான், எதிர்க்க ஒரு இல்லம் இருக்கு, உங்கள மாதிரி பெரியவங்க எல்லாரும் அங்கதான் தங்கறாங்க, நான் மேப்ல காட்டின எல்லா நாட்டிலேர்ந்தும் வந்த குழந்தைகளும் என்னோடதாம்ப்பா இருக்காங்க, ஆனா பெரியவங்க எல்லாரும் அங்கதான்..”

”ஜில்லு”

”சொல்லுங்கப்பா,”



“உன்னோட குட்டி ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் இங்கதானே இருக்காங்க நீ மட்டும் ஏன்..?”



”அத நான் இப்ப சொல்லமுடியாதுப்பா.. சரி அம்மாவ கேட்டதா சொல்லுங்க.. என்னோட மேப் பத்திரம் என்ன..வெச்சிடறேன்... பை.”


ரணங்களால் ஆனதா வாழ்வு? எனக்கான வாழ்வு தீர்மானிக்க வெளி காரணிகள் தேவையெனில் நான் எப்படி சுதந்திரமானவனாக இருக்க முடியும்? அடிமைகளும் ஆண்டானின் அதே காற்றை சுவாசிக்கட்டும் என்ற சுதந்திரம் தவிர வேறென்ன சுதந்திரம் இங்கே எல்லாருக்குமானதாய் இருக்கிறது?
அடிமைகளாய் இருக்கவும், சார்ந்து வாழவும், சகிப்புகளும் எவர் திணித்தனர்..


”தீனா... தீனா.. ஹாங் என்னாச்சு? போன் அடிச்சுகிட்டே இருந்துதேன்னு வந்தேன்.. புரூஃப் பார்த்தது போதும். வீட்டுக்கு கிளம்புங்க, குழந்தை போனது போனதுதான் விடுங்க, மனசு லேசாகறவரைக்கும் வேலைக்கு வர வேண்டாம். ”

”இல்ல குணா...என் குழந்தை.. என் ஜில்லு இப்ப போன்ல பேசினா..என் கிட்ட..”

”தீனா.. புரியுதுங்க.. ப்ளீஸ் சொல்றது சுலபம்தான் ஆனா, நிதர்சனம் அது இல்ல. இதெல்லாம் வெறும் பிம்பம். ”

”இல்லைங்க வைப்ரேட்டர் மோட்ல வெச்சிருந்த போன் ஃப்ரூப் ரீடிங்ல இருக்கும்போது அடிச்சு, என் ஜில்லு என்கிட்ட பேசினா..சத்தியமா..பிம்பம் இல்லை குணா.. அவ ஒரு இல்லத்துல இருக்கா, குழந்தைகள் இல்லம், பெரியவங்களுக்கு அனுமதி இல்லையாம், அவங்க எதிர் இல்லத்துலதான் தங்கணமாம்..”

”அழுதுடுங்க தீனா.. அன்னிக்கே சொல்லனம்னு நெனச்சேன்.. நீங்க மனசுல பூட்டி வெச்சுகிட்டு ஜில்லுவ அப்படியே பொதச்சப்பகூட நீங்க அழல.. சரி விடுங்க..என்ன சொன்னா ஜில்லு, குழந்தைங்க மட்டும்தானே அங்க இருக்காங்க.. அப்படின்னா அது கடவுளின் இல்லம்தான்,  நம்மளமாதிரி கற்பிதத்தால் சுயநலமும் அதனால் தவறும் செய்தவர்களுக்கு அங்கே இடமிருக்காது. எதிர் வீடுன்றது நரகமா இருக்கலாம்.. ஜில்லு சரியாதான் சொல்லி இருக்கா. புத்திசாலி குழந்த ரெண்டரை வயசுலயே எல்லா நாட்டையும் பேர் சொன்ன உடனே மேப்ல காட்டின அறிவு கொழுந்தில்லையா..”

”குணா அப்ப ஜில்லு போன்ல பேசுனது..”

”ப்ச் என்ன தீனா, அழுதுடுங்க, கரைச்சிடுங்க, இல்லன்னா மனச அரிக்க ஆரம்பிச்சிடும்.., இப்ப என்ன கடவுளின் இல்லத்துக்கு போகனும் அவ்ளதானே.. வாங்க, நிறைய இல்லங்கள் அப்படி இருக்கு, குழந்தைகள் மட்டும்தான் ஆனா, நம்மள மாதிரி யாராவது கடவுள் வந்து காப்பாத்த  மாட்டாங்களான்னு ஏங்கிட்டு இருக்கு, நமக்கு நிறைவா புள்ளைங்க இருக்கறதால கோவிலோட கடவுள தேடிட்டு வந்திடறோம். ஆனா உண்மையில் கடவுள நீங்க தத்தெடுத்து வீட்டுக்கே கொண்டுவரலாம் தேவை மனசு மட்டும்தாம், பக்தி இல்லை..”

”புரியுதுங்க.. என் ஜில்லு போன்ல என்ன சொன்னான்னு இப்ப புரியிது..”  
  

ஒரு குழந்தை இழந்த தந்தை என்னிடம் செல்லில் பேசியபோது சொன்ன அமைதியான ஒரு சோகத்தின் வெளிப்பாடுதான் மேலே இருப்பது. கடைசி மூன்று வரிகள் என் சேர்க்கை. எல்லாம் வல்ல மகிழ்ச்சி எப்போதும் அவர்களுக்கும் கிடைக்கட்டும்.



காலம் எழுதிய
என்னின் பக்கங்களில்
எல்லா தாள்களும்
கையிலிருந்து விழுந்து
கொண்டே இருக்கிறது..

சோகங்களை மட்டும்
பிரதி எடுத்து ஆச்சரியமாய்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
எத்துனை கண்ணீரிலும்
அது அழியவுமில்லை,
கிழியவுமில்லை..

மகிழ்ச்சி பக்கங்கள்
கேட்பாரற்று என் காலடியிலேயே..



.
அந்த குழந்தை..












.               :(

38 comments: